Reacties op: Arbeidsmarktcommunicatie: zeggen waar het op staat!

Door: Tessa Faber

Tessa Faber — Fri, 18 Sep 2009 22:21:56 +0000

Ohw wat suf zeg die wetgeving, zeer tegenstrijdig inderdaad….. maar ja, de mensen in Den Haag zijn niet altijd even toerekeningsvatbaar.

Overigens is het voor een werknemer sowieso best spannend om iemand aan te nemen die gewoon “anders” is en niet doorsnee.
Het is nu eenmaal ook dat er (erg) veel mensen zijn, die zich gewoonweg ongemakkelijk voelen bij iemand met een zichtbare beperking…. en zoals we allemaal weten zijn recruiters ook maar gewoon mensen.

Door: Bas van de Haterd

Bas van de Haterd — Fri, 18 Sep 2009 22:10:59 +0000

@Tessa: Nee, dat is dus het probleem. Als je namelijk valt over die hond, is dat indirect verbonden met de handicap en ben je dus strafbaar op basis van de wet gelijke behandeling. Als je de hond echter toelaat en een andere medewerker heeft daar last van, idem. Dat is het tegenstrijdige van de wet, helaas.
De jongen waar ik over sprak wilde juist per sé een kantooromgeving, want hij zat sociaal al redelijk in isolement. Ik ken hem omdat hij nu, vanuit huis, vrijwilligerswerk doet.
Maar je punt over eerlijke feedback ondersteun in volledig. Daar niet van.

Door: Tessa Faber

Tessa Faber — Fri, 18 Sep 2009 21:10:37 +0000

Ja dat klopt volgens mij wel idd Bas!

In dit geval maakte de dame het nog ongemakkelijker voor de organisatie door niet aan te kondigen dat ze een hond zou meenemen. Je zal dus maar een allergische recruiter treffen, dan sta je binnen 1 minuut weer buiten.

Arbo-technisch inderdaad een uitdaging maar in sommige functies met flexibiltieit in locatie en tijd (HNW) wel op te lossen.

Overigens heb ik jaren gewerkt met een collega die volledig blind was en zonder hond maar met stok alles prima kon, geheel zelfstandig, dus de hond hoeft geen voorwaarde te zijn.

Maar als het daar wel om gaat, puur om de aanwezigheid van de hond, dan zou een werkgever daar volgens mij wel gewoon eerlijk over kunnen zijn.

Overigens is de functie waar deze vrouw naar op zoek is, geen kantoorfunctie, maar een ambulante….. een andere situatie met weer andere arbo-technische, sociale en organisatorische uitdagingen.
Het blijft lastig….

Maar mijn punt is juist dat een stuk zelfinzicht bij de sollicitant verhelderend zou werken en de input van een eerlijke recruiter zou wonderen doen. Want misschien moet ze toch echt een andere carrière overwegen, niet alleen vanwege de visuele belemmeringen maar ook vanwege haar pakketje competenties.

Door: Bas van de Haterd

Bas van de Haterd — Fri, 18 Sep 2009 20:13:16 +0000

Het vervelende in haar geval is dat haar handicap op zich geen reden mag zijn voor afwijzing, maar haar oplossing wel. De hond.
In zoverre (en ik ben geen juridisch expert, maar dit is mij verteld) dat ik met een bekende hetzelfde geval heb gehad. De jongen kreeg zelfs een baan aangeboden, maar moest wel thuiswerken. Want een hond op kantoor kan tot problemen leiden. Er hoeft maar één collega om welke reden dan ook moeite mee te hebben (bang voor, allergisch voor) en de hond moet weg. Ook dat schijnt de wet te zeggen (aldus deze werkgever die het had laten uitzoeken).
Dieren zijn namelijk, o.a. vanwege allergie problemen, soms een probleem op de werkvloer. Als werkgever kan je dat risico natuurlijk niet nemen, want er is geen weg terug. Nu zeggen mensen dan snel: dan vraag je dat toch binnen de organisatie, maar het probleem is dat bij elke volgende sollicitant je wederom het risico loopt. En als daar er één van zegt: ja, ik heb een probleem met een hond op werk en je wijst die persoon af, discrimineer je die persoon (b.v. vanwege de allergie).
Dus het is juridisch gezien helaas nog steeds een mijnenveld voor blinden met een hond… (althans, dat is wat mij verteld is, ik ben nogmaals geen jurist).