Reacties op: Hoor ik daar een lama schijten ?

Door: Mark

Mark — Fri, 12 Mar 2010 15:53:31 +0000

Hoe ging dat rijmpje ook al weer… Juist:
I’m rubber you’re glue, everything you say bounces off of me and sticks to you.

Is in dit topic wel op z’n plek denk ik.

Door: Annemarie Stel

Annemarie Stel — Fri, 12 Mar 2010 15:10:54 +0000

Gut, gezellig hier.

Door: Patrick

Patrick — Fri, 12 Mar 2010 15:02:26 +0000

@ marc, eeeuh ja ik kan lezen hmmmm… wil ik dit nog lezen ? NEE
Wil ik hierop reageeren? Vooruit nog 1 x

Het is je gelukt. Je staat op de mijn lijst uiterst trieste mannetjes!
TOT ZIENS veel succes met je blog, je zal het nodig hebben!

Door: Marc Drees

Marc Drees — Fri, 12 Mar 2010 10:25:13 +0000

@Patrick:
Ehhh… kan je wel lezen?

Door: Ivo

Ivo — Fri, 12 Mar 2010 09:41:29 +0000

@ Marc: heel goed haha
@patrick: tja het is Marc’s blog dus hij kan doen wat ie wil

Door: Patrick

Patrick — Fri, 12 Mar 2010 09:10:35 +0000

@ marc, fijn dat je het i-phone applicatie onderwerp toch nog weer even aanhaalt!!!
Probeer nu voor één keer inhoudelijk te reageren waarom het zo’n ” dom” idee is…. Ik geloof je graag maar kom eens met iets tastbaar ipv vergelijkingen die mank gaan of 20 x zeggen hoe dom het wel niet is…

Door: Mark

Mark — Fri, 12 Mar 2010 08:04:11 +0000

@P. Vinger: ik lift mee op je mening. Hoe goed de inhoud ook is, de verpakking kan het maken of breken.

Door: P. Vinger

P. Vinger — Thu, 11 Mar 2010 22:28:26 +0000

Wellicht heeft Marc gelijk en schuilt, goed verborgen, achter Martins gebrekkige Nederlands, zijn ongeloofwaardig grote hoeveelheid taal- en spelfouten en zijn warrige redeneertrant inderdaad een feilloze essentiedetector. Dan landt heden onze gier op het onterecht afgefakkelde hoofd van de volgende keizer van de blogosfeer. Namens alle leden van de familie Vinger wens ik hem voor de zekerheid veel interpunctuele wijsheid, een aanzet tot humorgelardeerde interpretatie van reacties en bovenal een minder prominente plaats in zijn eigen blogs toe. Sputum, urine en faeces zijn vruchtbaar, maar ik haal mijn neus ervoor op.

@Martijn: Zou het een idee zijn om je stukjes wat oogballen te laten vangen voordat je ze publiceert, juist om de lezers meer te confronteren met de inhoud en minder met de vorm?

Door: Annemarie

Annemarie — Thu, 11 Mar 2010 19:02:55 +0000

O o o, en ik maar denken dat we dit niveau intussen waren ontstegen en dat de laatste azijnpissers intussen wel waren opgezouten richting Geenstijl. Nou, dan doe ik ook een duit in het zakje.
Als mijn zoons bonje hebben – ze zijn 13 en 10, dus dat is om de haverklap – probeer ik ze uit te leggen dat NIET op elkaar reageren de snelste manier is om van de bonje af te komen voordat er echt dingen kapot gaan. Het werkt zelden. Op dit soort platforms – waar bezoekers over het algemeen géén broers zijn, elkaar dus volstrekt niet kennen en geen idee hebben wat ze met hun reacties aanrichten – is de drempel om eerst even tot tien te tellen al helemaal afwezig. Het lijkt me verstandig om daar dan maar gewoon rekening mee te houden. Hoeveel tijd het ook kost om een mooi blogje in elkaar te zetten (ik weet er alles van), je zet je opinie in de etalage en niet zeuren als mensen ‘t niet mooi vinden. Ook niet als de lezers – per definitie minder begiftigd met schrijf-, opinie- of ander talent dan de blogschrijver en absoluut met minder lef – blijkbaar een of andere frustratie op je afreageren. Beschaving is maar een heel dun laagje op onze omgangsvormen; in de relatief onpersoonlijke omgeving van een blog wordt dat laagje er al snel afgeschraapt.
Dus, Martijn, die reacties zijn niet zo persoonlijk als je ze opvat. Ga alsjeblieft lekker door met het schrijven van goeie stukken die goeie inhoudelijke reacties opleveren en als er weer eens een zure tussen zit: láát ze. Ik moet nog zien dat ze ‘t beter kunnen. Behalve dan die d’s en t’s…

Door: Marc Drees

Marc Drees — Thu, 11 Mar 2010 18:19:51 +0000

Het schijten van een lama valt bij mij in het niet bij het schijten van een beer. Mogelijk omdat een lama hooguit kan spugen en een beer toch ferm van zich af kan bijten. Maar de essentie is natuurlijk dat er weliswaar geen domme vragen zijn (hoewel ik dat met plezier wens te bestrijden); domme reacties zijn er zeker wel.

En daarin kan ik mij volledig vinden in de inhoud van dit stuk. Al heb ik, na enkele jaren oefening weliswaar, geen enkele moeite met domme reacties. Ik hoop slechts dat de plaatser van een domme reactie mijn tegenreactie kan overleven. Want ik heb bijzonder weinig respect voor domheid die ook nog eens met de overtuiging van het eigen gelijk wordt gebracht. Ik zou het Wilders-reacties willen noemen. Daar is slechts 1 remedie mogelijk; de domheid aan de kaak stellen.

Een prachtig recent voorbeeld hiervan is een clubje hersenlozen die denken dat de Tempo-Team / Randstad iPhone applicatie daadwerkelijk in een behoefte voorziet. Want de gemiddelde werkzoekende (met iPhone…) wil natuurlijk in een verloren moment via diezelfde iPhone op zoek naar interessante vacatures! Om deze vervolgens naar zichzelf te mailen. Brakend hoongelach is hier op zijn plaats. Maar nee, er zijn meerdere Wilders reacties te noteren die het tegendeel beweren. Hoe dom kan men zijn…

Martijn is ondanks zijn fysieke postuur (en veel te grote hoofd) dus blijkbaar zeer gevoelig voor reaguurders. Het is goed om daar rekening mee te houden. Ik ben volstrekt daarentegen volstrekt ongevoelig voor dit soort Wilders typetjes maar zeer gevoelig voor reacties met inhoud. Gelukkig zijn er daar nog altijd meer dan voldoende van. Dat is ook een belangrijke motivatie om door te gaan. Want elke goede reactie biedt inzicht en kennis. De kracht van een weblog.

De essentie van Martijn’s betoog staat overigens als een huis. En is daarmee slecht noch saai. Zeikende danwel schijtende lama’s beseffen zich zelden dat achter een blogposting een inspanning schuil gaat. Die inspanning kan tot een pareltje of tot een mager stuk hebben geleid, maar de inspanning is daar niet minder om. Het is goed om dat te beseffen. En als je dan wil reageren, wat ik bijzonder toejuich en waardeer, is het goed om ook zelf een inspanning te verrichten door eerst na te denken. Dat toont respect voor de inspanning van de schrijver. En als je vervolgens de inhoud gemotiveerd aan flarden weet te snijden: chapeau! Als dat ook nog eens met humor, cynisme en een dosis vitriool gepaard gaat: respect!