Volgens de Intelligence Group noemt 1 op de 5 Nederlanders die graag in het buitenland wil werken het klimaat als belangrijkste reden. En van deze groep zet 59% om die reden Spanje op nummer 1. Nummers twee en drie zijn respectievelijk de VS (43%) en Italië (37%). Ik vraag me meteen af of 20% van de Nederlanders die in het buitenland willen werken collectief gestoord is?
Want wat is de kans dat in de top 3 landen op klimaatgebied een baan kan worden gevonden? Eens even denken; in Spanje zit 1 op de 5 mensen zonder baan, net als in de VS (hoewel het officiele werkloosheidscijfer nog altijd suggereert dat ‘slechts’ 1 op de 10 mensen geen baan heeft). En Italië… mijn favoriete vakantieland maar tevens het land met de laagste geloofwaardigheid als het om cijfers gaat. Volgens de boevenbende van Berlusconi staat het officiele werkloosheidscijfer op 8,7%, maar tel daar maar gerust de nodige procenten bij op…
Waarmee de kans dat de Nederlandse klimaataanbidders een baan in een van deze landen kan vinden natuurlijk minimaal is. Natuurlijk, we hebben het altaar van de war for talent waar iedereen hartstochtelijk in wenst te geloven; maar wat je van ver haalt is niet altijd lekker. Culturele verschillen moeten niet worden onderschat bij grensoverschrijdende arbeid. Met andere woorden, het realiteitsvermogen van deze potentiele emigranten lijkt wel heel laag te zijn. En wil je dat soort mensen eigenlijk als werknemer? Mogelijk hebben ze ook op andere terreinen een gebrek aan relativeringsvermogen…
Het kan wel tenenkrommende TV-programma’s opleveren in de sfeer van “Ik vertrek”. Slecht voorbereid maar vol dromen naar een ander land verkassen om vervolgens vol verbazing te ontdekken dat ze daar absoluut niet op je zitten te wachten. Hoe is het toch mogelijk? Ik zit alvast voor de buis met een zak chips.
Een zonnige klimaat en een andere cultuur zijn prima redenen om ’s een blik over de grens te werpen. Althans voor mensen die de zomer liever om zich heen hebben dan herfst en winter. Een zonnig (zuidelijk) klimaat gaat echter meestal samen met een breed gekoesterde jasje-dasje cultuur. Wil je een beetje een gevoel krijgen? Ruil, als je er toch bent, je vakantieshort en slippers een weekje om voor een donker zomerpak met stropdas bij 28 – 35 graden en je weet wat je te wachten staat
.
Hoi,
Mooi artikel.
Het grappige is dat toen ik 22 jaar was ook met die reden in het buitenland ben gaan werken (Zuid-Frankrijk). Hoewel mijn belangrijkste reden was om iets van Frankrijk te leren kennen (maar toch mooie bijzaak dat lekkere weer). De eerste maanden was ik me ook echt bewust van het lekkere weer. Echter, het went snel !
En ja, er moet ook gewoon gewerkt worden. Persoonlijk vond ik de drive om te werken heel summier aanwezig in deze regio en dat was voor mij uiteindelijk ook de reden dat ik naar Parijs ben gegaan.
Met andere woorden: soms lijkt het weer de grootste drive te zijn. Maar wij Nederlanders hebben een andere cultuur en willen graag eerst hard werken en daarna genieten / relaxen. In andere culturen werkt dan anders. Niet negatief bedoeld hoor want ook in Zuid-Frankrijk draait de economie vrolijk verder.
Het enige wat ik wil aangeven is dat als je voor het lekkere weer gaat er een dag komt dat je beseft dat je uit ander hout bent gesneden. Dan wordt het aanpassen, normen bijstellen, doelen ergens anders op richten etc. etc.
Ik heb zelf met veel plezier 2 jaar in Frankrijk gezeten (jaartje Zuiden jaartje Parijs). Uiteindelijk ben ik terug gegaan naar Nederland omdat ik mijn voornaamste doel had bereikt: iets leren van de Franse cultuur.
Een kennis van me hoor ik ook veel over zaken praten die beschreven staan in het bovenstaande artikel. Hij heeft een vacaturesite voor mensen die in het buitenland kunnen gaan werken / internationaal werk zoeken (http://www.buitenland-werken.nl) en weet er dus aardig wat van af.
Persoonlijk denk ik dat voordat je gaat emigreren het goed is om eerst een jaartje of 2 proef te draaien,……..en daarna pas definitief te gaan.
Ik wens jullie allemaal veel succes !
Met vriendelijke groet,
Vincent van de Berg