Om uit te vinden waar de buitenlandse werknemer die naar Nederland komt mee geconfronteerd wordt moet je 600 eur (excl. BTW) neertellen en ook nog naar een Zwolle, Eindhoven of Utrecht reizen. Waarom ze er geen e-learning ding of serious game van hebben gemaakt is mij een raadsel. Maar misschien voegt dat fysieke aspect (‘uw migrerende werknemer’ heeft immers ook gereisd) wel wat toe. Wie zal het zeggen?

Is een RM-lezer voornemens het Expatspel op locatie te spelen? Laat het me weten in de reacties!

Chris Perry, directeur van Weber Shandwick Digital Communications zegt het volgende over de uitkomst: “It’s not surprising that CEOs are less inclined to participate in social media given the perceived risk and time commitment required to engage in two-way conversations.” Leslie Gaines-Ross, Weber Shandwick’s chief reputation strategist en online reputation expert ziet wel grote waarde in twitterende CEO’s: “In this increasingly digital age, CEOs should embrace the value of connectivity with customers, talent and other important stakeholders online. With 1.96 billion Internet users around the world, CEOs should be where people are watching, reading, chatting and listening.” Amen. En dan nu dat onderzoek bekijken:

socialceos

via mashable.com

Ik start met Erik Hoekstra, CEO, een man met vele naamgenoten. Vooral op LinkedIn. Pas na toevoeging van ‘VNU’ als zoekwoord vind ik hem. In drievoud, want Erik lijkt voor elke nieuwe functietitel een profiel te hebben aangemaakt. Ik kies voor het bovenste exemplaar, omdat hij zichzelf daar tenminste ‘CEO’ noemt. Wat ik daar tref, maakt mij verdrietig. Heel verdrietig. Erik de CEO heeft slechts één connectie, geen foto, geen summary, geen groepen waar hij lid van is en geen vanity url. Beschamend.

Erik noemt VNU Media ‘online sterk’ in een stukje over de Sales Academy. Hij is zelf in ieder geval niet sterk aanwezig, op Twitter. Veel naamgenoten, maar geen met een avatar (waarin ik de algemeen directeur van VNU Media herken).

Door naar Florence Schmitt, de CSO van dit verhaal. Florence kan zo waar de prachtige Française van Facebook zijn. Dat zou meteen verklaren waarom meneer Hoekstra niet zo bezig is met zijn online aanwezigheid. We zullen het niet snel te weten komen, Florence is namelijk niet (makkelijk) te vinden.

Quintin Schevernels (COO) begint meteen lekker met een goed gevuld LinkedIn profiel. Ik spot een leuke foto, een verwijzing naar een Twitter account en een vanity url. Minpuntje? De beste man verwijst tot 3 keer toe naar ‘My Portfolio’.

Quintin krijgt pluspunten van me voor zijn beknopte en persoonlijke summary. En voor het zestal recommendations (die zijn summary onderschrijven). Daarbij is hij lid van vakrelevante groepen.

Quintin tweet onder @Quintin24, houdt het kort in zijn bio (COO at VNU Media) en verzaakt te verwijzen naar zijn LinkedIn profiel of naar vnumedia.nl. Hij meende op 25 november 2008 dat VNU sterk de recessie in ging op rethinkingmedia.nl. Ik vind een bericht van januari 2007, het moment waarop Schevernels toetrad tot het VNU-team en ik vind nog de Make Your Mark Here Blog van Hoekstra en Schevernels.

Op Facebook zie ik een family-man-foto. Helaas is het profiel verder hermetisch afgesloten. Geen link naar een profiel op LinkedIn, vnumedia.nl of een ‘about me’. Zonde. Op ininterim.ning.com lees ik dat Q.S. interimmer is. Respect, zo naast zijn job bij VNU. Of zou hij al interimmer zijn bij VNU? Vanaf 2007?

Als laatste kom ik nog langs een profiel op nederlandsmedianetwerk.nl, een zeer relevant netwerk. Ik vraag me af wat mediaman Quintin van de stap van Ning om een betaald netwerk te worden vindt.

Hans Platschorre, VNU’s CFO, heeft een LinkedIn profiel sans foto. En zonder vanity url. En summary. Vol gemiste kansen dus. Maar niets wat een avondje doorhalen achter de computer niet kan verhelpen.

Goed, ik kom de voormalige controller van BP verder tegen op een tweetal sites waar gesproken wordt over zijn nominering voor de beste Corporate Restructuring (van VNU Media, uiteraard) van 2009 (financieel-management.nl en overnames.nl). En op lewiswire.com mag hij zijn zegje doen over Salesforce. Het ontbreekt Hans kortom niet aan podia.

Er kan met recht gezegd worden dat de mannen van VNU Media (ik tel de bijzonder karige bijdrage van Florence even niet mee) ‘het’ beter doen dan de mannen van Randstad. Maar of dat nou een verdienste is?! Erik, Hans, ga eens heel goed naar Quintin luisteren. Ik ben benieuwd!

Met de eventuele hippe vogel ‘bump’ ik even. Maar er zijn meer diensten out there die mijn hellegang wellicht kunnen verlichten. “Contxts is a way to make meaningful connections while out and about. Business cards are so 2007. What with the environment in shambles do you really want to be that guy who is handing out chopped up pieces of bleached trees? We here at Contxts.com think that our site will solve this problem and more. By using SMS, built into every mobile phone, you can easily and rapidly distribute your credentials.” Daarmee is CONTXTS dus al handiger dan Bump, waar beide gesprekspartners een smartphone nodig hebben met die specifieke app erop.

Het werkt allemaal vrij simpel. Na het ontmoeten van een interessante dame/heer (zakelijk gezien dan heh) sms je ‘send 3034759204′ naar 50500 (3034759204 is in deze het nummer van je gloednieuwe contact). De dame/heer tegenover je ontvangt een sms met je gegevens. Of: hij/zij smst ‘username’ naar 50500. Nadat je geaccepteerd hebt dat deze of gene je gegevens ontvangt, wel, krijgt diegene ze ook. Naast de basisinformatie (naam, telefoonnummer en e-mailadres) voor de sms, kun je ook je Twitter, LinkedIn en Facebook profiel in je CONTXTS profiel ‘hangen’.

Wanneer degene met wie je aan het connecten bent, nog geen profiel heeft (vrij logisch natuurlijk) is dat volgens CONTXTS geen enkel probleem: “When they do create a profile all of their information in your rolodex is automatically updated.” Interessant, ik ga het eens nader bestuderen.

Wil je ondertussen mij graag bereiken? SMS ‘FloorDrees’ naar 50500

via swiss-miss.com

Beloofd is beloofd

Op LinkedIn vind ik slechts achternaamgenoten van Randstad’s frontman Ben Noteboom en afgevaardigden van Dunsbergen Noteboom Advocaten. Geen LinkedIn profiel voor Ben dus, om die vraag uit de introductie maar meteen te beantwoorden. Dat getuigt niet echt van een onderzoekende aard. Of interesse in al wat die nieuwe media ons te bieden hebben. Gelukkig hebben anderen het graag en veel over hem. Zo vind ik een uitgebreide bio met een drietal foto’s op managementscope.nl. Ik leer dat de beste man getrouwd is en drie kinderen heeft. En dat hij een zeil-fanaat is.

Beschier Jacob Noteboom (bron: Wikipedia) benadrukt op flexservice.com dat hij niet zo bezig is met ‘persoonlijke marketing’. Maar dat hadden we al gemerkt. Op briskmagazine.nl zie ik dat Randstad geld genoeg heeft. Een opvallende uitspraak. Misschien niet op het tijdstip dat dit artikel verscheen, maar nu zeker wel. Maar goed, dat komt ervan, als je zelf niet actief dingen op het wereld wijde web zet, dan blijven oude artikelen als deze, eeuwig rondzingen…

Van Robert-Jan van de Kraats is er maar weinig (terug) te vinden. Goed, ik vind de geijkte bio op managementscope.nl en een berichtje over Robert-Jan’s benoeming als CFO van Ranstad Holding nv. Bij ManagementScope kom ik onder ‘trivia’ het een en ander over zijn persoonlijke leven te weten. Zo is hij getrouwd en heeft hij twee kinderen. En: zijn hobby’s zijn golf, skiën, tennis en actieve vakanties. Daarbij werd hij in 2006 door het blad Chief Financial Officer gekozen tot CFO van het jaar. Proficiat!

Op financieel-management.nl vind ik een video-interview, hoe vooruitstrevend, over RJ’s nominatie ‘in de categorie AEX’. Op Facebook tref ik een naamgenoot, die klaarblijkelijk ook van actieve vakanties houdt. Familie?

Een opvallend eerste zoekresultaat van/voor Leo Lindelauf: Flexmarkt – Nieuws: Top Randstad verdient miljoenen met opties. Bijzonder… Meneer Noteboom himself heeft 2,9 miljoen euro verdient met opties op 78.500 aandelen. Collega van de Kraats verdiende 2 miljoen. Leo verdiende 2,45 miljoen. Nu weet ik niet zo goed wat ik met deze informatie moet, maar ik denk wel dat het wat wenkbrauwen doet bewegen. Maar goed, de precieze lezertjes zien dat het hier om een bericht uit 2006 gaat.

Op managementscope.nl zie ik een lekkere corporate foto en vind ik een incomplete bio. Dat staat wat rommelig. Nu wordt dit ‘profiel’ voor de managers van de lage landen aangemaakt door Managementscope zelf, maar Leo had het ze makkelijk kunnen maken met een (up-to-date) LinkedIn profiel. Ook op investing.businessweek.com vind ik een gegenereerd profiel. Dit keer compleet met jaarsalaris en inkomsten uit aandelen. Nagenoeg een half miljoen per jaar? Lekker.

Mijn zoektocht naar Greg Netland begint met een teleurstelling. Het eerste zoekresultaat ‘doet het niet’. Een gruwelijk gemiste kans. Gelukkig doet het tweede zoekresultaat, gregnetland.com, het wel. Maar ik betwijfel dat deze leuke site (weblog incluus) van een lid van het bestuur van Randstad is… Op Managementscope vind ik een foto en een fijn CV. Daarbij kom ik te weten dat Greg ook lid van commissarissen bij American Staffing Association is. Op articlesbase.com vind ik een aantal artikelen van de hand van een (naar ik gok) naamgenoot over de elektronische sigaret. Met naamgenoten moet je er net iets meer aan trekken, maar ik ben bang dat ik daar weinig van moet verwachten…

Veel hits voor Brian Wilkinson, maar ik gok dat we hier van doen hebben met een muzikale naamgenoot. Rocker Brian heeft een profiel op MySpace en op LinkedIn vind ik een hele bulk aan naamgenoten. None of which bij Randstad werkt. En dat vind ik jammer. Ik had van een Brit wel iets meer internet-knowhow verwacht.
Op Managementscope vind ik een corporate, doch vrolijke foto. En een uitgebreid CV. Ik moet lachen om de ‘trivia’: Na zijn studie wist Brian Wilkinson niet wat hij wilde gaan doen. Hij wist alleen dat hij geld wilde verdienen en een bedrijfsauto zou krijgen. Daarom ging Wilkinson de Sales in. Goed, op Vimeo en Twitter vind ik dan nog de actieve Brian Wilkinson van Buildmedia. Jammer.

Op ir.randstad.com lees ik dat de raad van bestuur, bij monde van Ben Noteboom, ‘enorme waardering voor de uitzendervaring en het innovatieve talent heeft’ dat Jacques van den Broek meebrengt. Dat innovatieve talent zit ‘m in ieder geval niet in de aanwezigheid op sociale netwerken. Het is dat er over Jacques gesproken wordt. Op managementscope.nl bijvoorbeeld. Daar vind ik een aardige bio, overigens zonder de bijbehorende ‘trivia’. Is hij getrouwd? Kinderen?

Op LinkedIn vind ik een naamgenoot. Deze beste man kan nog een hoop veranderen aan zijn amper ingevulde profiel, maar hij heeft er tenminste één. En daar valt heel wat voor te zeggen.

Gemiste kansen alom dus, bij de uitzendbobo’s van Randstad. Ik kom graag een keer langs voor een cursusje LinkedIn. Gratis, omdat ik dit niet kan verdragen.

Het duurde niet meer dan 5 minuten voordat Slicke Rick zijn iPad tevoorschijn haalde. Uit een prachtig hoesje, viltig, zacht, mooi. Wie mijn blog een beetje volgt weet hoe verzot ik ben op gadgets en vooral op alle hoesjes, sleeves en cases die je daar dan weer voor kunt kopen. Ik mijmerde even weg over een bijpassend iPhone hoesje en hoe deze net wat meer vrouw-van-de-wereld zouden uitstralen dan mijn huidige grijze set.

Ondertussen had SR mijn gezwijmel opgevat als bijzondere bewondering voor hem en zijn apparaat. Hij swipete (schrijf je dat überhaupt zo?) als een malle heen en weer, schijnbaar zonder echt een app te gebruiken. Hij was het ding gewoon aan het bitchslappen! En het leek wel of hij steeds fanatieker werd, naarmate mijn gezicht meer betrok. Misschien in een poging mijn aandacht te behouden.

In hoogste verwarring keek ik dan maar uit het raam. Best lang. Van Den Haag naar Leiden. In de stoptrein. Leiden was mijn halte en ik bedacht me dat ik hem wel kon vragen waar hij dat hoesje vandaan had, als minste beloning voor zijn uitsloverij. Hij was ondertussen verdiept in een spelletje dat verdacht veel op Airplane leek. Ik tikte hem op zijn schouder. Nu gaat ze me vragen hoe ik aan dit ding kom, zag ik in zijn ogen. “Hiya, zeg, van welk merk is je iPad sleeve, het is wel wat voor de mijne.” Hij murmelde een naam die ik meteen weer vergeten was. En hij keek me beteuterd na. Dat blonde mokkel heeft er ook één, waarom 600 eur neerleggen voor iets waar je niet eens meer meisjes mee kan imponeren?

Heerlijk hoe een gadget je zoveel plezier kan geven, al heb je ‘m niet eens bij je. O en hij doet het ook goed bij leuke nerds en new business contacten. Maar de ervaring met Slicke Rick staat bovenaan.

via creativereview.co.uk

Janneke van Veen: “We hebben dit onderzoek voor meerdere klanten gedaan, en zagen steeds, zij het met wisselende percentages, dat er mensen waren die hun profiel op LinkedIn afschermden in hun oriëntatiefase.” Omdat ik me dat gewoon niet kon voorstellen gooide ik er een #durftevragen tegenaan op Twitter:

Nu zou ik me kunnen voorstellen dat je je profiel afsluit wanneer je cv nog niet helemaal up-to-date is. Of wanneer de indeling en invulling nog niet naar je zin is. Maar een LinkedIn profiel behoort tot de standaard online uitrusting van een professional. En: je wordt op internet gecheckt. Dan kan je er maar beter voor zorgen dat je pagina op dit zakelijke netwerk er puik uitziet. Bovendien lijkt me het zoeken naar de afscherm-knop op LinkedIn een grotere klus, dan het bijwerken van je profiel…

Janneke had tijdens haar presentatie geen antwoord op de vraag waarom die mensen in hemelsnaam hun profiel afsluiten. “Waarom dit gebeurt, daar kunnen we alleen naar gissen, dat komt helaas niet uit het onderzoek, maar is zeker de moeite van het verder onderzoeken waard. Mocht dat vervolgonderzoek er komen, dan laat ik je dat zeker weten.” We wachten rustig af.

Met het oog op de aankomende verkiezingen is de pensioenleeftijd-kwestie een actueel vraagstuk. De uitkomst? Bijna de helft (43 procent) van de studenten is van mening dat een verhoging van de pensioenleeftijd niet zal bijdragen aan een betere economie. Eénderde van de studenten (31 procent) is het echter wel eens met de maatregel. Voor 26 procent is het om het even en is twee jaar langer of korter werken geen issue. En dit alles is volgens 80 procent van de ondervraagden beroepsafhankelijk. “De studenten geven aan dat personen die een lichamelijk zwaar beroep uitoefenen (bijvoorbeeld bouwvakkers), eerder met pensioen moeten kunnen gaan dan werknemers met een zittend beroep.”

Volgens Katinka Habermehl-Reuling, algemeen directeur van ASA Student bewijst deze uitslag dat studenten van mening zijn dat deze maatregel het vergrijzingsprobleem in Nederland niet oplost en dat het daarom niet solidair is om de jongere generatie langer te laten doorwerken. Nu is dat wellicht een wat overtrokken analyse, zeker met zo’n kleine onderzoeksgroep, maar het zet de mens wel aan het denken.

Ik vind het geen probleem om tot mijn 67ste levensjaar door te werken. Sterker nog, ik denk dat ik niet zo snel zal stoppen met werken. Daar vind ik het veel te leuk voor. Maar wat horen jullie in je omgeving?

“Wanneer de pensioenproblematiek nijpend wordt en er pensioengeld te kort is, zouden jonge Nederlandse werknemers het liefst langer doorwerken na hun pensioenleeftijd. Dertig procent geeft aan de voorkeur te geven aan deze oplossing.” Deze conclusie trekt Unique uit een online onderzoek onder hun doelgroep. Zij vroeg 550 respondenten met een gemiddelde leeftijd van 32 jaar naar hun antwoord op de vraag: Als er straks pensioengeld tekort is, welke oplossing heeft dan jouw voorkeur? Een groot aantal van de respondenten heeft echter geen mening over deze problematiek.

Nu is dat niet opvallend. Ik gaf al aan dat ik ook liever niet over mijn pensioen nadenk. Maar het is ook problematisch. 34 procent geeft aan het pensioen nog een ‘ver-van-mijn-bed-show’ te vinden. Die 34 procent krijgt het nog lastig straks. En uit een onderzoek van de Iowa State University blijkt dat het verlies van controle een belangrijke bron is van neerslachtigheid, evenals zorgen en angst.

Uit hetzelfde onderzoek (via nu.nl) blijkt dat een succesvolle carrière gelukkig maakt, ook en vooral op de lange termijn. Juist, wanneer wij allemaal opaatjes en omaatjes zijn. “In een onderzoek van de Iowa State University zijn 158 honderdjarigen gevraagd naar hun bronnen van geluk en voldoening. Tevreden terugkijken op het leven en zelfs een klein individueel succesje in de carrière leek een direct verband te hebben met geluk.”

Nu kun je menen dat deze oudjes allemaal hartstikke dement zijn en de promoties er maar bij verzinnen, maar toch… Het zet een mens aan het denken! Ik ga maar rap het één en ander regelen, zodat ik later onbezorgd van mijn oude dag en geniale carrière kan genieten! Dat is, als ik ooit kan stoppen met werken.