Monsterboard kan toch praten!

Eindelijk, meer dan 10 dagen na het eerste nieuws over de diefstal van persoonsgegevens bij Monster.com, komt Monsterboard in Nederland met een reactie, via een e-mail blast naar alle geregistreerde werkzoekenden. De e-mail draagt de titel: “Belangrijk nieuws voor Monsterboard gebruikers” en is ondertekend door Sal Iannuzzi, CEO van Monster.

 Enkele citaten uit de e-mail:

Citaat 1: […]illegale wijze gegevens heeft ontvreemd van werkzoekenden die hun CV hadden geplaatst. Het ging hier vooral om namen, adressen,  telefoonnummers en e-mailadressen van Amerikaanse gebruikers.   “Monsterboard kan toch praten!” verder lezen

Verkeren in de financiele piepzak

Ik kan me heel erg opwinden over het verschijnsel minimumloon. Het mag dan relatief hoog zijn in Nederland, ik merk er niets van. Ik val zelfs nog onder het minimumjeugdloon met mijn 21 jaar, verdien net aan 5 euro per uur en vind dat ronduit belachelijk. Ik verzet evenveel uren of zelfs meer dan mijn collega’s op leeftijd en loop waarschijnlijk drie keer de winkel. Tot nu toe hou ik van mijn verjaardag omdat dat betekent dat ik weer “Verkeren in de financiele piepzak” verder lezen

Ik word langzaam ‘een van hun’

Niets is leuker dan de omzet halen, behalve er overheen gaan. Het is een enorme kick om er wat honderdjes bij te kunnen schrijven en te zien dat je op 120 procent van de planning zit. Als me dit niet lukt, is de teleurstelling groot. Wanneer er op een zaterdag veel goed is teruggebracht en de teller gierend in de min staat, word ik licht wanhopig.

Ik heb er zelf een hekel aan als verkoopsters mij als klant belachelijk vriendelijk “Ik word langzaam ‘een van hun’” verder lezen

Arrogantie kent geen grenzen

Mijn vader introduceerde me enkele blogs terug al trots als lid van de gen-y generatie. Toen ik hem vroeg wat hij daar precies mee bedoelde, zei hij het volgende: die jongeren van 20 tot 25 jaar die altijd connected en bovendien behoorlijk arrogant zijn en die regelmatig en zonder scrupules van werkgever wisselen.

Ik herken me hier natuurlijk helemaal niet in. Dat zal wel een irritant trekje van de generatie zijn. Goed, ik ben 21, altijd op MSN dan “Arrogantie kent geen grenzen” verder lezen

Opportunisme daar gaat het om in Zuid-Italie

De (Zuid-)Italiaanse man is de ultieme opportunist. Een van de manieren waarop hij dat opportunisme toont, is in zijn rijgedrag. Alsof de weg alleen voor hem is gemaakt, zo wordt er in Zuid-Italie gereden. Verkeersborden hebben geen enkele betekenis voor hem. Snelheidsbeperkingen, eenrichtingsverkeer, stoplichten, verboden te parkeren? Niet voor hem bedoeld.

De mooiste situaties zie je bij stoplichten waar er naast een strook voor rechtdoor ook stroken voor links- en rechtsaf zijn. Deze extra stroken zijn slechts bedoeld om eerder rechtdoor te kunnen gaan. Scooters en motoren gaan ook daar nog omheen, zodat de gehele weg geblokkeerd wordt, ook voor het tegemoet komende verkeer. Veel getoeter, geschreeuw en drukke gebaren zijn het gevolg.

De situatie wordt nog veel interessanter als begin augustus de Italiaanse vakantie start. Mijn favoriete locatie is waar een kustweg (de Domitiana) zich in het mafiaplaatsje Mondragone boort. Want daar verandert een rustige tweebaansweg plots in een hysterische vierbaansweg, ook al zijn er nog steeds slechts twee rijbanen beschikbaar. Met nog eens een paar extra banen aan de linker- en rechterzijde voor scooters en motoren natuurlijk, desnoods links van het tegemoet komende verkeer!

Als mijn vrouw en twee dochters in de auto zitten kan ik mijn Italiaanse genen helaas geen vrij baan laten. Maar ben ik in mijn eentje dan stort ik mij vol overgave in dit gekrioel. Het is een van de beste manieren om nieuwe Italiaanse scheldwoorden en dito gebaren te leren. Ik klap mijn zijspiegels in (waar heb je die dingen eigenlijk voor nodig?), kijk nimmer in mijn achteruitkijkspiegel en doe mijn best elk gaatje te benutten om mijn mede weggebruikers te snel af te zijn. Toeterend, gebarend en schreeuwend kom ik stapvoets vooruit; en met mij iedereen. Soms duurt het wel een uur om Mondragone binnen te rijden, stijf van de adrenaline. En ook dan is het nog niet voorbij, want in dit dorp is weven tot hoogste kunstvorm verheven. Overal staan auto’s en scooters stil op te weg, om even een praatje met een tegenligger, toevallige passant of winkelier te maken. En dat soort gesprekken zijn langdurig en intensief. Toeteren, gebaren of schreeuwen helpt hier dus niet; weven en wringen zijn de enige alternatieven om vooruit te komen. Goddelijk. De vakantie van mijn leven!

In Italie heb ik dus creatief auto leren rijden. En ik ben er gek op. Maar los van drie vrouwelijke stoorzenders in mijn auto heeft ook de Italiaanse staat dit jaar roet in het eten gegood. Want ineens staan overal camera’s, zijn er traject controles of staan carabinieri’s en polizia’s geniepig op de loer. En als ware opportunisten zijn de Italianen als een blad aan de boom omgedraaid. Want het is nu truttigheid troef op de weg. Dit Italie ken ik gewoon niet meer. De wegen lijken ineens uitsluitend bevolkt door auto’s met achter het stuur vrouwen of oude mannen met hoeden op. De Italiaanse man is plotsklaps verdwenen, geknecht door het vooruitzicht zijn rijbewijs te verliezen. Een schandaal.

Gelukkig heb ik berichten vernomen dat in Napels de oude, vertrouwde burgerlijke ongehoorzaamheid toch weer de kop aan het opsteken is. Ik hoop maar dat volgend jaar dit virus zich ook over de rest van Campania heeft uitgespreid. Anders hoeft het voor mij niet meer.

Disclaimer: Alle personen in deze blog zijn fictief. Dus elke vrouw of man met hoed die zich in bovenstaand verhaal herkend en zich daardoor onheus bejegend voelt; het is echt volledig toeval!

Dit was mijn laatste bijdrage uit Italie in de reeks artikelen die niets met online recruitment te maken hebben. Binnenkort weer gewoon saai nieuws!

Deze blog is eerder verschenen op Expand.

Marketing en recruitment: twee geloven op een kussen?

Op 22 maart wordt voor het tweede keer de publieksprijs voor de meest aansprekende recruitmentsite van Nederland uitgereikt. Personeelslog staat er zeer uitgebreid bij stil en ook HRlog besteed er aandacht aan.

Volgens een persbericht van Intelligence Group: “de tien meest aansprekende, origineelste en best doorontwikkelde recruitmentsites zijn geselecteerd uit de ‘Nationale Monitor van de beste recruitmentsites 2007′, waarin ruim 300 recruitmentsites zijn geanalyseerd”.

En die tien recruitmentsites zijn dan: Luchtverkeersleiding Nederland, Heineken, Politie, Dienst Justitiële Inrichtingen, Stibbe, Eiffel, Koninklijke Luchtmacht, Koninklijke Marine, NautaDutilh en Clifford Chance.

“Marketing en recruitment: twee geloven op een kussen?” verder lezen

Solliciteren: Oud versus Nieuw

Hoe deed ik dat ook alweer, solliciteren in een tijd zonder e-mail, Internet en vacaturesites? Ik bladerde door Intermediair en de vacaturepagina’s van de zaterdageditie van de Volkskrant.

Als ik dan een interessante baan vond, ‘componeerde’ een handgeschreven, persoonlijke brief, kopieerde mijn getypte CV, deed alles in een envelop, plakte een postzegel en bracht de brief naar de brievenbus.
Na een paar dagen kreeg ik een bevestiging van de goede ontvangst van mijn sollicitatie via de post. De uitgeknipte vacature, een kopie van mijn brief en de ontvangstbevestiging ging in mijn mapje “Solliciteren”.

Ik deed dit twee keer per week (op woensdag en zaterdag) en per sollicitatie was ik al gauw een uur kwijt.

“Solliciteren: Oud versus Nieuw” verder lezen