Ik kreeg net een vacature doorgestuurd waar voor een periode van 4 maanden gezocht word naar een secretaresse voor de Raad van Bestuur. So far, so good. Maar, het gaat om een christelijke hulpverleningsinstantie. En om die reden moet de kandidaat een christelijke levensovertuiging hebben.
En mijn vraag is: Mag dit?
Ik krijg voortdurend telefoontjes van leidinggevende sollicitanten die verheugd zijn omdat ze een nieuwe werkkring gevonden hebben. Het leven is mooi! Alles lijkt te gaan zoals gepland en de enthousiasmemeter van hun stem vertelt doorgaans het verhaal. Iemand gaf hen een duwtje in de rug en ze zijn vertrokken.
Aan een nieuwe baan beginnen is altijd een beetje stressvol. Je plaats vinden in de nieuwe omgeving, onbekenden/collega’s ontmoeten, de bedrijfscultuur leren kennen en ondertussen doelen stellen en voldoende performant zijn om de verwachtingen in te lossen. Met een goed doordachte onboarding strategie voelen werknemers zich nuttig en hebben ze een peilstok om hun eigen vooruitgang aan af te meten. Klinkt redelijk, nietwaar?
Je vraagt je toch af wat Larry Summers bezielde om enkele dagen geleden de sneeuwstormen op te voeren om het Amerikaanse publiek voor te bereiden op eventueel tegenvallende werkloosheidsresultaten. Want de seizoensgecorrigeerde werkloosheid in de VS is op 9,7% uitgekomen.
En dat is hetzelfde cijfer als een maand geleden. Met andere woorden, wat was nou de reden van Summers om dat te doen? Gaat de regering Obama soms beweren dat we groei hadden gezien als die sneeuw er niet was geweest? Hoe dan ook, een vreemde situatie. En nog altijd een torenhoge werkloosheid.
Bouncers – contractonderhandelingen na een procedure die niet tot aanname leiden – zijn een vreemd fenomeen in de Recruitment branche. Een prachtige procedure, de juiste kandidaat bij het juiste bedrijf, iedereen blij, alle seinen staan op groen, een contractvoorstel, en na lang onderhandelen een uiteindelijke NO GO. Iedereen teleurgesteld achterlatend.
Na mijn eerste – echte – post in de rubriek “Van twee kanten” kreeg ik al direct een verzoeknummer van Mathijs Duisdecker. Hij vroeg me om stil te staan bij het concurrentiebeding. Wat doet dat voor de kandidaat, de recruiter en de werkgever en opdrachtgever. Van vier kanten eigenlijk dus. Nou daar gaat ie dan……
Op het moment dat de Amerikaanse werkloosheid een piek bereikt met 9,8% heeft Ken Lewis, CEO van Amerika’s grootste bank (Bank of America) aangegeven te willen vertrekken. Uit vrije wil.
Lewis krijgt $ 53 miljoen aan pensioen van de bank mee. In een tijd dat miljoenen werkloze Amerikanen een aalmoes ontvangen; want ik kan geen andere naam verzinnen voor de Amerikaanse WW.
Die vraag lijkt gerechtvaardigd als ik kijk naar de vandaag verschenen CBS cijfers over de organisatiegraad van werkende Nedelanders:
Heel lang geleden leerde ik dat 50% van elke marketing gulden verspild werd. Maar dat je nooit wist om welke 50% het ging. Jawel, dat was in de tijd dan mannen nog mannen waren, en guldens nog guldens.
Gisteren leerde ik dat 17% van de werknemers als gevolg van de recessie langer bij hun werkgever blijven. Maar de titel: 1 op de 6 werknemers blijft door de crisis haar werkgever langer trouw is daarin wel een misleidende.
Steeds meer werknemers pleiten voor ‘nieuw werken’. Vriend W. is ongeveer uitvinden van de jongste hype in arbeidsland. En gelijk heeft hij. Op zondag kan ik niet naar ‘mijn’ kapper (ik durf met mijn haar niet zomaar elke kapsalon binnen te wandelen). Dinsdag kan dat wel. Waarom zou ik dan wachten tot een vrije dag om weer wat model in die ragebol te laten aanbrengen? Waarom ga ik niet gewoon op dinsdag naar de kapper en werk ik ’s avonds gewoon nog even door? Of – shock horror – zondag?
De behoefte aan anders werken, oftewel werken zonder dat daarbij plaats en tijd vastliggen, groeit volgens de VEA-vakgroep arbeidscommunicatie, in de Pers van maandag, hard.
Lees verder…
Baudi Heidanus
Marc Drees
Marc Drees
David
Ruben @ Poolz