Maar ook op allerlei andere plekken heeft de site volstrekt onleesbare tekenreeksen. Heel bijzonder…

Vandaag struikelde ik bij toeval over een Belgische site waar ik de naam maar niet van zal noemen. Het gaat overigens om een werving- en selectiebureau. Maar als je naar het sollicitatieproces kijkt, zou je dat niet zeggen. Tenzij Belgische werkzoekers totaal andere mensen zijn dan Nederlandse werkzoekers.

Onder de vacatures op de site van deze intermediair tref je het volgende aan:

Whoehaha! Online solliciteren kost in de korte variant 15 minuten en in de uitgebreide variant maar liefst 30 minuten. Dit moet ik zien!

Als ik op de knop Starten klik, krijg ik het volgende te zien:

Jawel, Ik ben nieuw (?) dus klik ik op de knop Ik ben nieuw > hier aanmelden. Waarna ik een veel te groot aantal gegevens moet invullen om me te registreren:

Natuurlijk wens ik helemaal geen member te worden, maar de enige manier om te solliciteren bij deze site is door me te registreren. en daarvoor moet ik dus al allerlei persoonlijke informatie invullen die natuurlijk ook in mijn CV staat, maar daar heeft deze Belgische intermediair duidelijk maling aan. Waarom zelf een inspanning leveren als je ook de werkzoeker zich uit de naad kan laten werken?

Afijn, nadat ik overbodig veel velden heb ingevuld en vervolgens op de knop Registreer geklikt, krijg ik dit te zien:

Jawel, kort solliciteren omvat acht stappen! Het staat er echt. Nou heb ik ooit eens gehoord dat voor iedere extra pagina van een online invulformulier het dropoff percentage 30% bedraagt. Ik heb geen idee of dit klopt en of een dergelijk percentage ook van toepassing is voor een online sollicitatieformulier. Maar als het percentage zou kloppen datn hou je met 8 pagina’s slechts 8% van de mensen over die het sollicitatieproces zijn begonnen. Dat zou een ferme verspilling van potentieel interessante kandidaten betekenen…

En wat te denken van de volgende opmerking:

UW CV IS UW VISITE KAARTJE ! NEEM DUS EVEN DE TIJD !

Waar heeft deze intermediair de laatste jaren doorgebracht? Is zij onbekend met het feit dat de nodige werkzoekers tegenwoordig een LinkedIn profiel hebben wat uitstekend als CV dienst kan doen? En dat ook zonder een LinkedIn profiel vrijwel iedere werkzoeker een digitaal CV heeft waar bijzonder veel van de gevraagde informatie beschikbaar is en waar de werkzoeker ongetwijfeld al even de tijd voor heeft genomen?

Zijn Belgenmoppen dan toch waar en zijn Belgen (of althans Belgische intermediairs, of misschien slechts alleen deze Belgische intermediair) volstrekt hersenloos?

De uitgebreide sollicitatie-ervaring is overigens nog veel leuker:

Jawel, 12 stappen. Hoe verzin je het? Volgens hetzelfde dropoff percentage zou het aantal respondenten die het tot en met pagina 12 schoppen zijn gedaald tot 2%…

Het feit dat deze intermediair bestaat doet vermoeden dat er daadwerkelijk werkzoekers zijn die bovenstaande martelgang doorlopen. Waarbij ik me afvraag hoeveel (met name goede) kandidaten spontaan afhaken bij het zien van de vermijdbare inspanning die geleverd moet worden om op een vacature bij deze intermediair te reageren. Uiteindelijk zullen alleen sollicitanten met frontale lobotomie het sollicitatieproces afronden. Simpelweg omdat ze geen eigen wil hebben. Want ieder normaal mens begint hier niet aan.

Ik heb wel hartelijk moeten lachen om deze gruwelijke uitwas in online recruitmentland. Ik hoop oprecht dat het om een zeer zeldzame uitzondering gaat. En dat de partij zichzelf herkent naar aanleiding van de screenshots en als de wiedeweerga een fatsoenlijke sollicitatie-ervaring aan haar bezoekers gaat bieden.

Het cookiemonster heeft me pakken gehad. Ik heb Monsterboard ten onrechte een pluim in de reet gestoken door de site te feliciteren met het verwijderen van de irritante gele balk aan de bovenzijde van iedere pagina die voor 99,9% van de bezoekers volstrekt irrelevant is. Mijn excuses. Monsterboard probeert werkzoekers toch maximaal te pesten.

Maar met de ongekende promotie van BeKnown is er nog iets anders aan de hand; de argeloze bezoeker die denkt naar Monsterboard te gaan, krijgt namelijk niet alleen die gekke, gele balk te zien, maar ook nog eens een homepage waardoor het lijkt dat hij/zij op een andere site (BeKnown) terecht is gekomen:

Heel, heel vreemd. In haar hijgerige jacht naar zoveel mogelijk aanmeldingen op BeKnown lijkt Monster zichzelf al te hebben afgeschreven. Is dit een aangekondigde dood van de vacaturesite ten faveure van een ‘professioneel netwerk’? Tegelijkertijd is dit een tweede keer bezoekertje pesten, want de argeloze bezoeker denkt dus op de verkeerde site terecht te zijn gekomen. Heel slim…

Het is bijna niet te geloven, maar het lijkt er op dat Monsterboard heeft geluisterd! Getuige deze homepage:

Nee, het gaat niet om dat enorme pimpen van BeKnown. Dat gebeurt overigens op de hele site en als dit over de hele wereld gebeurt dan is het aantal dagelijkse aanmeldingen werkelijk dramatisch slecht te noemen voor dit ‘professional network’ op Facebook. Maar dit volledig terzijde.

Nee, het gaat me om het ontbreken van die krankzinnige werkgeversbalk aan de bovenzijde van het scherm. Waarmee 99,9% van de Monsterboard bezoekers werden gepest. Monsterboard heeft blijkbaar besloten haar belangrijkste doelgroep niet langer nodeloos te irriteren met die balk. Hoe is het mogelijk? Eindelijk een actie waarmee de site toont enige compassie met de werkzoeker te hebben.

Applaus!

Iedere week als ik mijn rondje grote vacaturesites doe om het aantal vacatures te bepalen voor de serie De grote vier: aantallen vacatures kom ik natuurlijk ook op de site van Monsterboard terecht. En iedere week verbaas ik me weer over die stompzinnige balk aan de bovenzijde van het scherm waarmee Monsterboard het overgrote merendeel van haar bezoekers (de werkzoeker) schoffeert. En waarom? Omdat misschien die ene verdwaalde werkgever anders de navigatie-optie Werkgevers niet zou zien? Terwijl tegelijkertijd mogelijk relevante content (zeker op de zoekpagina) voor werkzoekers below the fold wordt gedrukt? Zijn werkzoekers echt zo onbelangrijk voor Monsterboard?

Meer gebruik
Het omslagpunt van regelmatig gebruik naar meer gebruik lag voor mij in 2008, toen ik van Ambroos Wiegers (destijds GeenStijl) een ‘recommendation’ ontving. Op dat moment werd me duidelijk dat mensen mijn LinkedIn profiel anders konden gaan beoordelen dan de Rolodex. En vanaf dat moment ben ik nog meer en nog bewuster met LinkedIn omgegaan. Dat uitte zich bijvoorbeeld in…

- het bewuster toevoegen van mensen (als in: meer mensen, maar ook alleen mensen die ik echt ken en daarnaast mensen ‘unfrienden’ die ik niet kende)
- het feit dat ik zelf mensen die ik bijzonder vind, ben gaan ‘recommenden’
- het moment waarop ik voor de eerste keer met het schaamrood op mijn kaken om een recommendation vroeg! (ja ja, been there done that)

Stoorzender
Maar nu ik iedere dag minimaal één keer per dag inlog op LinkedIn, stoor ik me wel een beetje aan het feit dat mijn profiel maar voor 90% compleet is. Dat hebben de ontwikkelaars goed bedacht, want iedere keer dat ik zie dat ik slechts 10% van een compleet profiel verwijderd ben, is dat toch een soort van stoorzender. Vergelijk het met een gemorste druppel koffie op je witte overhemd terwijl je weet dat je geen afspraken buiten de deur meer hebt. Het is niet erg, maar je bent je om de één of andere reden continu bewust van het feit dat dat vlekje daar heel erg bruin zit te wezen op dat witte overhemd.

Nu is dat druppeltje iets waar je niet zo veel aan kunt doen als je van huis bent, maar die missende 10% op je LinkedIn profiel natuurlijk wél.

Tip
LinkedIn heeft mij zelfs geruime tijd geplaagd met een tip om die missende 10% te verzamelen. Wat ik moest doen? Een tweede baan toevoegen aan mijn profiel. Maar helaas voor de LinkedIn techniek, ben ik vanaf mijn studententijd al 11 jaar bezig aan mijn eerste baan, dus dat gaat niet lukken.

Niet zo lang geleden viel mijn oog op twee andere tips. LinkedIn vertelt mij dat ik met het invullen van mijn ‘summary’ en mijn ‘specialties’ voor beide 5% kan vergaren zodat de storende incompleetheid voorgoed tot het verleden behoort.

Summary
Na wat snel speurwerk te hebben verricht op enkele profielpagina’s van connecties vind ik dat ook ik om de laatste ontbrekende procenten moet gaan strijden en me moet overgeven aan nuchtere zelfbevlekking. Vrolijk ratelend op mijn toetsenbord tik ik een eerste stuk ‘summary’ bij elkaar. Maar ik kan nog steeds slecht wennen aan het gevoel dat het schrijven van ‘positieve dingen’ over mijzelf oproept. Zo slecht zelfs, dat ik een collega heb gevraagd wat te schrijven op basis van mijn concept.

Een concept tekst die vanaf het begin voorzien is van een persoonlijke noot, want de mooiste LinkedIn profielen vind ik de profielen waarop ik de mensen en personen achter de functie, organisatie en banen kan bekijken.

En nu komt het, ook die door mijn collega geschreven concepttekst vind ik niet goed, of misschien toch wel, maar ik twijfel of… Voor wie schrijf ik de summary ook alweer? Oh ja, voor mensen die mijn profiel bezoeken. Dus, vroeg ik mijzelf af,  waarom vraag ik het dan niet gewoon niet aan hen? Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb de concept tekst geplaatst in een openbare Google Doc.

Zodat je dit door kunt lezen, het aan kunt passen of een reactie op dit blog kunt achter laten als je een tip voor me hebt.

Zou het dan toch meer worden dan een geavancheerde Rolodex?

Ik vind het zeer bijzonder om te zien dat Manpower als bij toverslag haar oorspronkelijke en volstrekt overbodige homepage heeft verwijderd; kort nadat op RecruimentMatters aandacht is besteed aan deze bizarre uitwas. Werkzoekers zullen collectief juichen om deze verstandige actie van Manpower. Deze gekke pagina is nu dus (voorgoed) verleden tijd:

Maar waarom maken grote(re) bedrijven en intermediairs het vaak zo ongekend moeilijk om dat doel te verwezenlijken? En nog veel belangrijker, wat kan hier aan worden gedaan? Een eerste, en bijzonder eenvoudige stap, is een andere hoed opzetten en testen. En testen, en testen.

Wat ik voorstel is bijzonder simpel: zet 1 keer per maand de hoed op van een werk zoekende bezoeker. Ga vervolgens naar de eigen wervings- of vacaturesite en probeer jezelf door het zoek- en solliciatieproces heen te worstelen (jawel, in veel gevallen is het echt een worsteling). En stel jezelf op elk punt tijdens dat proces de volgende vraag: weet ik waar ik ben en is het voor mij meteen duidelijk hoe ik mijn volgende stap kan maken?

Weet je op enig moment niet meer waar je bent? Is het op enig moment niet meteen duidelijk hoe je de volgende stap kan maken? Dan is dat een potentieel afhaakmoment voor een bezoeker. Is dat moment bewust ingebouwd (beter van niet overigens…)? Ga dan met een zucht van opluchting verder. Zo niet, frons de wenkbrauwen en maak een notitie van dit struikelpunt.

Stel jezelf op elk punt in het proces ook de volgende twee vragen:

1. Word ik op een fatsoenlijke manier behandeld?
2. Staat de inspanning/informatie die ik moet leveren in verhouding tot mijn doel?

En wees bij het stellen van deze twee vragen daadwerkelijk een werkzoekende bezoeker en niet een medewerker van het bedrijf die allerlei excuses probeert aan te dragen waarom het toch echt niet anders kan. Want ook een negatief antwoord op bovenstaande vragen is een potentieel afhaakmoment. De bezoeker kent het excuus namelijk niet; sterker nog, de bezoeker heeft daar maling aan. Voor de bezoeker is het slechts irritatie.

Moet je op een vraag Nee antwoorden? Frons wederom de wenkbrauwen en maak er een notitie van.

Klaar?

Verzamel de notities, maak er logisch en duidelijk verhaaltje van en stuur het naar de club die verantwoordelijk is voor het online proces. Met een dwingend verzoek om deze problemen binnen een maand op te lossen. Tenslotte ga je anders over een maand dezelfde frustraties ervaren. Wat overigens wel goed is, omdat je je dan misschien beter realiseert wat al die bezoekers iedere keer weer moeten doorstaan…

Jawel, zo simpel kan het zijn. Sterker nog, zo simpel is het als je focus ligt op het doel van je klant (werkzoekende bezoeker is klant van recruitment) en de zorg dat de klant dit doel met minimale pijn (en hopelijk enig plezier) weet te realiseren. Al het andere is bureaucratie en onzin. En prutsende ATS leveranciers. En zeurende legal departments. En markcommers die niets van recruitment begrijpen. En managers vol woorden maar zonder daadkracht. En…

Via een tweet van Thomas Waldman over het zoveelste congres over onze ‘krappe’ arbeidsmarkt struikelde ik over de site van RPMS. Geen idee wat voor toko erachter zit, maar ik ben in een stuiplach geschoten toen ik hun site zag. Met maar liefst twee (2) inline sliders. Iedere webbouwer die dit voorstelt dient per direct uit zijn/haar beroep te worden geschopt. En ieder bedrijf die dit toestaat dient per direct te stoppen met een eigen website. Collectieve idiotie!