Category Archives: Employer branding
Employer branding, recruitment en sociale media – het blijft tobben
Afgelopen week leerde ik een nieuw woord: dialoogmoe. Consumenten zijn de bedrijven zat die hen “te pas en te onpas uitnodigen om mee te denken over een nieuwe dienst, een product te co-creëren of hun mening te geven over iets”. Ik vond het herkenbaar. Ik denk dat ik ook een beetje dialoogmoe ben. Als er tegenwoordig een verzoek binnenkomt voor het liken van een Facebookpagina, het steunen van een fietstocht-voor-het-goede-doel of het verlenen van goedkeuring aan een nieuw staaltje entrepeneurschap, gaat de muis steeds vaker niet naar de hyperlink, maar naar de knop ‘verwijderen’. En toen vroeg ik me af: hoe zit dat met al die ‘dialoog’ op sociale media in het kader van recruitment en employer branding? Zouden we daar ook dialoogmoe zijn?
Wat er verkeerd kan gaan bij employer branding
Voor de gemiddelde datanerd – en hopelijk trouw bezoeker van dit blog – is employer branding maar een raar onderwerp. Je kunt het niet goed meten. Je kunt het niet vastpakken. Het past niet in een grafiek. Het gaat over gevoel. Beleving. Beeldvorming. Het is – kortom – griezelig. Maar hoe veel je ook van data houdt, van online technologie, van engines en aggregators, zelfs voor de meest geeky nerd of nerdy geek is het leven méér dan data. Wie heeft – om maar wat te noemen – zijn of haar partner gekozen omdat deze voldeed aan een lijstje met vijf, acht of tien eigenschappen, als de bolletjes in een vacaturetekst? Niet veel, vermoed ik. De persoon sprak aan, niet de optelsom van afgevinkte eigenschappen, zoals lengte, haarkleur, jaarinkomen en omvang van de taille, c.q. breedte van het wasbordje. Blijkbaar had hij of zij ‘iets’. Iets dat niet makkelijk te kwantificeren valt. Dat ‘iets’ is precies wat je met employer branding naar boven wilt krijgen. Méér dan data: een verhaal. Een verhaal dat het waard is om verteld te worden.
Maar daarbij kunnen wel een paar dingen verkeerd gaan.
Eén, twee, tien of meer employer brands?!
Hebben werkgevers één employer brand of meerdere, vroeg Employer Branding Today zich onlangs af. Enigszins verbaasd wordt daar geconcludeerd “that employers typically have multiple employer brands”. Wat de ene doelgroep namelijk aantrekkelijk vindt in een werkgever, interesseert een andere doelgroep totaal niet.
Ik heb het artikel drie keer gelezen en toen was ik er van overtuigd dat er inderdaad de flauwekul stond die ik de eerste keer al meende te lezen. Meerdere employer brands…? Dat klinkt als ‘meervoudige persoonlijkheidsstoornis’ en degenen die daar aan lijden worden daar, in elk geval in dit land, over het algemeen voor behandeld.
Employer branding als noodzakelijk kwaad, eh, voorwaarde
Op Recruitment Matters beginnen over employer branding, is ongeveer hetzelfde als een leeuwenkooi binnenwandelen in de vleesjurk van Lady Gaga. De kans dat je het er ongedeerd vanaf brengt, is klein. Maar omdat het onderwerp ook voor de die hardest online recruitmentfanaat of Big Data-gelovige van belang is, waag ik het er op. Niet in het minst omdat het een ernstige misvatting is dat employer branding slechts een softe hobby zou zijn van mensen die niet kunnen rekenen, liefst de hele dag zwelgen in vaagtaal of bang zijn voor computers. De online techniek van de afgelopen jaren heeft recruitment veel gegeven, maar de nadruk die is komen te liggen op het proces, dreigt het vak van een wezenlijke dimensie te beroven.
Wat zegt ING hier nou eigenlijk?
Onderstaande mededeling komt tevoorschijn als je de wervingssite van ING bezoekt. ING levert hiermee een wel zeer verwarrende boodschap af aan de nietsvermoedende bezoeker. Heeft het zin om op deze site naar passende vacatures te zoeken of zegt ING eigenlijk dat ik maar beter elders mijn geluk moet beproeven? Ik heb geen idee.
Een eerlijke en tegelijkertijd verwarrende boodschap. Ik hoop dat ING meet hoeveel mensen afhaken na het lezen van deze mededeling. Maar misschien is de nog onduidelijker geworden kans op het vinden van een baan voor bezoekersonvoldoende reden om af te haken. De werkloosheid is tenslotte al bijna 8%…
h/t MariekeDrees
Van wollig wensdenken naar duidelijke taal
Recruitment Matters is een blog over ‘all things online recruitment’. Dat wordt over het algemeen smakelijk en met kennis van zaken gebracht. Het is daarom één van de zes blogs die ik zelden oversla in mijn dagelijkse tocht langs de feeds (de andere zijn Marketingfacts, ERE.net, ZiPconomy, wervingsvisies – vanzelfsprekend – en All About Windows Phone, want ik ben anti-Apple geworden en wil niet aan Android). Ik kijk vooral met veel plezier toe als op deze plek weer ‘s een ‘innovatie’ op online recruitment gebied richting de Death Pool verdwijnt. En dat gebeurt best vaak, want om de één of andere reden heeft het vakgebied een enorme aantrekkingskracht op cowboys.
Vacature infographics: wat vinden jullie?
Er is genoeg geschreven over de voordelen voor een werkgever om gebruik te maken van visuele vacatures. Alhoewel, voordelen? Als de gemiddelde werkzoekende liever naar iets anders kijkt, bijvoorbeeld naar een ouderwetse vacature met bullet points en wervende teksten, dan blijven er maar weinig voordelen over. Nu ben ik waarschijnlijk niet de gemiddelde werkzoekende en kan ik dus enkel voor mezelf spreken. Ik vind vacature infographics, of visuele vacatures niet bepaald “engagement vergrotend” (zoals Jobgram beoogt). Bovenal vind ik ze niet praktisch. Schreeuwerig en reclame.
Waarom zijn visuele vacatures dan toch zo geweldig volgens de grote recruitmentguru’s/ -clowns? Om te beginnen omdat deze vacatures op Pinterest gezet kunnen worden. Pinterest is booming. En voor vrouwen. De domste reden om ergens in te investeren is wel omdat het immers booming is. Daarnaast is het creatief en mensen houden van creatief. Ja dat klopt, behalve als je snel wilt weten wat de functie-eisen zijn en waar het bedrijf gevestigd is.
Hoi, ik ben geweldig, hoe geweldig ben jij?
Misschien moet de juiste visuele vacature nog gemaakt worden, tot nu toe hebben de chaotische, drukke reclamezuilen een heel hoog “Hoi ik ben geweldig”-gehalte. Het is natuurlijk erg hip(ster) om een vacature te maken die niet alleen de huisstijl van de organisatie weerspiegelt, maar ook nog eens de organisatiecultuur uitstraalt. Fijn. Vooral voor de werkgever. Als werkzoekende wil ik allereerst weten wat de harde functie-eisen zijn, vervolgens welke resultaten ik moet opleveren, daarna hoeveel het betaalt (deze volgorde is wellicht te persoonlijk) en oh ja, ik wil natuurlijk ook meer weten over de organisatie voor zover ik dat niet al wist. Uit het diepgaande onderzoek dat ik zelf uitgevoerd heb (1 tweet) wordt mijn vermoeden bevestigd. De voor de werkzoekende relevante informatie is lastig te vinden.
Lees verder…
De Wereld Werft – #DWW12 – Sessie: Wat biedt intermediair jou in de toekomst?
Ben nu bij de sessie van Samir ter Luun, trendwatcher bij CTB Flex, ICT dienstverlener aan de flexmarkt. We zijn met een intiem groepje, dus we gaan een voorstelrondje doen met de vraag: Wie ben je? Waarom zit je hier? Daarna de ander voorstellen: altijd leuk. Als blogger onttrek ik me aan dit proces….dacht ik. Wordt ik toch nog te grazen genomen door een Enexis / Tennet recruiters duo: Thom van ‘t Hillenaar en Maarten van Til. Ben benieuwd wat ze er van bakken zo. Lees verder…
De Wereld Werft – #DWW12 – Plenaire start
ADHD-tje Jaap Vriend opent de conferentie. Gezien zijn CV alleen een ceremoniële dagvoorzitter, of heeft hij als Ambtelijk Secretaris van de Randstad OR toch nog een target gehad? Komt met een heerlijk fragment waarin Obama zijn campagne vrijwilligers toespreekt. Het programma voor vandaag belooft heel wat, kijken of ik nog wat ga leren en ontdekken.
Eerste sessie is van Annemieke Berends, Manager Corporate Recruitment, van zuivelmoloch FrieslandCampina. Ze vertelt over de integratie van Noord (Friesland) en Zuid (Campina), protestant en katholiek als opstap naar het vinden van de corporate story van die nieuwe fusie-organisatie. Zoekend naar de employer brand gingen ze op zoek naar verhalen in de landen waar ze actief zijn en “ontdekten” ze een aantal pilaren: farmer cooperative heritage, global agro-food player, en nog een paar. Erg corporate verhaal, pas op het laatst de vertaling naar het recruitmentvak. Wel leuk dat ze het bottom-up hebben gedaan.
Feit of fictie: sterk employer brand “het verschil” bij talent binnenhalen of verliezen
Op persberichtdupliceerder HI-RE blog stond enige tijd geleden een persbericht naar aanleiding van het verschijnen van een boek over employer branding. Het persbericht bevat onderstaand statement van één van de auteurs (Martijn Hemminga):
een sterk [..] employer brand maakt immers het verschil tussen talent binnenhalen en behouden of talent aan je neus voorbij zien gaan.
Heerlijk, die stelligheid. Nu is de gemiddelde employer brander natuurlijk een eersteklas treehugger dus was het voor mij de vraag of deze stelligheid door de auteur kan worden onderbouwd met harde en verifieerbare cijfers. Aangezien ik nog liever levende schorpioenen eet dan een boek over employer branding in te zien heb ik deze vraag aan Hemminga gesteld (met dank aan Geert-Jan Waasdorp, mede-auteur van het boek).
