En dan nu aandacht voor de 2e keynote van de dag en meteen de afsluiting van de CSN conference 2011. Met als spreker Richard Millington; een piepjonge community consultant. En oprichter van FeverBee.

En Millington is een natuurlijke spreker. Hij kan zeer onderhoudend vertellen over zijn ervaringen met bedrijven die op een weinig authentieke manier met online communities omgaan. Het is overigens duidelijk dat hij enige tijd bij Seth Godin in de leer is geweest.

Millington geeft een aantal voorbeelden van onzinnige branded communities. Waaronder commities van Mercedes Benz en British Airways. Waarbij de essentie volgens Millington is dat bedrijven een online community vanuit  marketing principes kan worden opgezet in plaats vanuit een gemeenschappelijke factor voor de mensen die uiteindelijk deel willen uitmaken van een community:

Met andere woorden, het zijn allemaal egoistische redenen om een community te starten. En waarom zouden mensen daaraan mee willen werken? Een fantastische vraag die niet wordt gesteld door de bedrijven die om een of meer van bovenstaande redenen een community start.

Goede redenen om een online community te starten volgens Millington zijn onzelfzuchtig; en hij geeft daarbij de volgende situaties als voorbeelden:

• Building extreme loyalty
• Foster and develop great ideas
• Discover new sources of revenue
• Find great people (Recruitment)
• Customer service
• Sales leads

Deze redenen zijn overigens in zichzelf niet onzelfzuchtig; de mogelijkheden die je binnen een community leiden uiteindelijk tot een van de bovenstaande resultaten. Eerlijk gezegd heb ik er hier enige ambivalentie bij. Tenslotte is de onzelfzuchtigheid nog altijd niet vanzelfsprekend; tenzij de bovenstaande redenen niet als primaire doelstelling maar als een mogelijke uitkomst worden gezien. 

Het geheim van een succesvolle online community is volgens Millington is: Think like an amateur. En daarmee bedoelt hij de gemeenschappelijke passie die voldoende mensen beweegt om in een online community te participeren. En dat betekent evenzeer een gepassioneerde community manager.

Zoals gezegd, Millington is een natuurlijk spreker en hij weet de essentie, de do’s en dont’s en tips en trucs van online communities bijzonder duidelijk en met een goede dosis humor over de buhne te brengen. Helemaal de moeite waard.

En daarmee is de conferentie voor wat betreft het bloggende deel voorbij. Ik ga mijn vingers onder kraan houden en vervolgens de bar bestormen. Want ik ben uitgedroogd.

To succeed in the talent economy, it is crucial to showcase your skills and build a rich network of connections who have the expertise you need to get the job done. To help our members stay ahead of the curve, we’re pleased to announce the beta launch of LinkedIn Skills – a whole new way to understand the landscape of skills & expertise, who has them, and how it’s changing over time

Maar volgens mij is LinkedIn Skills vooral een soort guided search voor recruiters om de juiste kandidaten te vinden.

Ik heb op Interaction design gezocht en krijg vervolgens dit scherm te zien

Centraal wordt uitgelegd wat interaction design is (volgens Wikipedia); links zie ik gerelateerde vaardigheden en rechts zie ik een grafiekje van een beperkt aantal gerelateerde vaardigheden de groei in voorkomen van deze vaardigheid in de LinkedIn database. Overigens staat dat grafiekje standaard op die relatieve groei in plaats van op het veel belangrijker size; wat in dit geval ook nog eens een totaal ander beeld geeft.

Verder zie ik mensen die het woord interaction design in hun LinkedIn profiel hebben. Ja, en? Wat moet ik hier als LinkedIn gebruiker mee, anders dan als ik toevallig naast gebruiker ook recruiter ben? En ik zie ook nog eens geen enkele Nederlander, maar wel een hele hoop Amerikanen; Amerikaanse bedrijven en Amerikaanse vacatures.

LinkedIn Skills lijkt mij vooral een (gemankeerde) extra zoekfunctie voor recruiters die is opgeleukt met een grafiekje en vergelijkbare vaardigheden. Eerlijk gezegd zou je toch mogen verwachten dat deze zoekfunctie gewoon onderdeel zou moeten zijn van de Advanced Search functie van LinkedIn, en niets meer dan dat.

Voor recruiters is de functie zeker handig; en dat is weer belangrijk voor LinkedIn in de aanloop naar haar IPO. Maar meer dan dat is LinkedIn Skills op dit moment absoluut niet.

En wat zegt LinkedIn nou eigenlijk met onderstaande zin:

To succeed in the talent economy, it is crucial to showcase your skills and build a rich network of connections who have the expertise you need to get the job done.

Ik heb het dan vooral over het tweede deel van de zin: build a rich network of connections who have the expertise you need to get the job done. Om succesvol te zijn in de talent economie moet ik een uitgebreid netwerk van connecties ontwikkelen die de ervaring hebben die ik nodig heb om mijn werk te doen? WTF? Ik snap hier geen rooie kroot van, maar misschien is er iemand die deze volzin van LinkedIn van enige uitleg kan voorzien?

Op de blog van Hugo Jan Ruts lazen wij eerder dat uitzender Manpower uit het zzp-project Myler is gestapt. Myler was een samenwerkingsverband van consultancy Numa Groep, zorgverzekeraar Achmea en Manpower. Die laatste partij is vorig voorjaar uitgestapt, zo bevestigt een woordvoerder desgevraagd. Achmea en Numa zetten het project sindsdien getweeën voort.

En zoiets mag niet in stilte voorbijgaan. Want de stilte waarmee Manpower en Myler uit elkaar gaan staat in schril contrast met de bombarie (persbericht) waarmee de derde uitzender van Nederland precies twee jaar geleden de zzp-markt zou veroveren. Reden voor ons om toch maar eens te informeren bij Manpower en (het nieuwe) Myler wat er misging.

Navraag bij Myler-direteur Toon van Bodegom leert dat Manpower uittrad omdat het beursgenoteerde Amerikaanse bedrijf meerderheidsbelangen zou wensen in dergelijke projecten. De mede-aandeelhouders Achmea Innovations en Numa Group zagen dat niet zitten. Daarop zou Manpower april 2010 hebben besloten zijn belang van 33 procent aan Achmea en Numa te verkopen.

‘Strategische keuze’
Manpower ontkent die lezing en liet in een email aan RecruitmentMatters weten dat het zich op eigen initiatief uit het zzp-platform terugtrok. De verklaring luidt aldus:

‘Een volledige deelneming in een platform als Myler vraagt commitment en daar moet je dan ook je keuzes op afstemmen. Om te voorkomen dat dit een beperking kan opleveren voor de overige keuzes die gemaakt worden op de benadering van de zzp-markt is het daarom een strategische keuze om de activiteiten op de zzp-markt in eigen verantwoordelijkheid uit te voeren. Manpower heeft een prima samenwerking met Myler. Zo gebruikt Myler digitale systemen van Manpower, wordt er incidenteel samengewerkt op commerciële gronden en refereren wij – indien van toepassing – bij onze opdrachtgevers naar de diensten Myler. Op dit moment hebben wij geen belang of aandelen in Myler.’

Frictie?
Een strategische keuze, dus. En wel om ‘de activiteiten op de zzp-markt in eigen verantwoordelijkheid uit te voeren’. Waar botste dat precies met Project Myler? En wat precies voert Manpower voortaan in eigen beheer uit? Een Manpower-woordvoerder laat weten:

‘Hiermee bedoelen wij de bemiddeling en verloning. Dit botst niet, maar focus is een keuze en dan kan je niet op een front met verschillende middelen aan de slag.’

Manpower bevestigt dat er bij de start van Myler in 2009 geen afspraken waren voor het verkrijgen van een meerderheidsbelang.

Drie snelle exits
Met de breuk is de eigendomsverhouding van het derde zzp-initiatief dat in 2009 werd gelanceerd gewijzigd. Eerder verkocht staatsbank ABN Amro minderheidsbelangen van de soortgelijke zzp-projecten Associates (aan Headfirst) en Brightbox HR (aan IT-detacheerder Wessel van Alphen).

Morgen op RecruitmentMatters meer over Manpowers breuk met Myler in een Q&A met Toon van Bodegom, algemeen directeur van Myler en mede-eigenaar van Numa Group.

Met de eventuele hippe vogel ‘bump’ ik even. Maar er zijn meer diensten out there die mijn hellegang wellicht kunnen verlichten. “Contxts is a way to make meaningful connections while out and about. Business cards are so 2007. What with the environment in shambles do you really want to be that guy who is handing out chopped up pieces of bleached trees? We here at Contxts.com think that our site will solve this problem and more. By using SMS, built into every mobile phone, you can easily and rapidly distribute your credentials.” Daarmee is CONTXTS dus al handiger dan Bump, waar beide gesprekspartners een smartphone nodig hebben met die specifieke app erop.

Het werkt allemaal vrij simpel. Na het ontmoeten van een interessante dame/heer (zakelijk gezien dan heh) sms je ‘send 3034759204′ naar 50500 (3034759204 is in deze het nummer van je gloednieuwe contact). De dame/heer tegenover je ontvangt een sms met je gegevens. Of: hij/zij smst ‘username’ naar 50500. Nadat je geaccepteerd hebt dat deze of gene je gegevens ontvangt, wel, krijgt diegene ze ook. Naast de basisinformatie (naam, telefoonnummer en e-mailadres) voor de sms, kun je ook je Twitter, LinkedIn en Facebook profiel in je CONTXTS profiel ‘hangen’.

Wanneer degene met wie je aan het connecten bent, nog geen profiel heeft (vrij logisch natuurlijk) is dat volgens CONTXTS geen enkel probleem: “When they do create a profile all of their information in your rolodex is automatically updated.” Interessant, ik ga het eens nader bestuderen.

Wil je ondertussen mij graag bereiken? SMS ‘FloorDrees’ naar 50500

via swiss-miss.com

De ware Headhunter springt vandaag een gat in de lucht. Nog nooit was Long- & Short listen zo makkelijk en eenvoudig. Human Capital ligt letterlijk op straat via LinkedIn’s Company following. Mutaties, switches,  promoties, you name it, niets staat in de weg om dagelijks je rondje klanten en kandidaten van een belletje te voorzien. De meest gehaaide recruiters & searchers staan nu al keurig tussen het lijstje followers. Headset op en bij de eerste de beste verandering gelijk in de telefoon. Een beetje bedrijf heeft per dag wel 10 mutaties. Dit maal 20 followers levert als snel zo’n 200 telefoontjes op van commercielen die maar wat graag actie wensen te ondernemen.

Als kandidaat passief een organisatie volgen, betekent diverse belletjes van diverse searchers met de vraag om te switchen. Elke kandidaat die een bedrijf verlaat, betekent een openstaande vacature, is nu zichtbaar, en wordt op zeker nagebeld door tig bureaus.

Grote vraag.. Willen we dat, waar leidt het toe, en hoe gaan we hier mee om?

Vanish is een onderzoeksproject naar de haalbaarheid van “self destructing data” op het internet. Gewapend met een flink aantal beursen en giften van onder andere Intel heeft groep medewerkers van de Universiteit van Washington een tool ontworpen die data een houdbaarheidsdatum meegeeft. Op dit moment werkt het slechts nog met Email, maar er word gewerkt aan een manier om alle online gepubliceerde date een cyanidepil in de holle kies mee te geven. Of het nu offertes met een maximale houdbaarheid van een maand gaat of liefdesverklaringen die tot de volgende ochtend geldig zijn, het maakt niet uit. Met Vanish heb je straks je vindbaarheid online nog beter in de hand.

In search levert dit helemaal interessante vernieuwing op. Niet langer zullen al die vage spidersites nog maandenlang je vacature online kunnen tonen zonder dat jij er invloed op hebt. Je zult echter ook niet langer het verleden van je sollicitant online natrekken zonder je af te vragen of je een eerijk, volledig plaatje krijgt.

Vooralsnog in de categorie Stoer Nerd Nieuws. Er is nog lang geen sprake van een vermarktbaar product en de haalbaarheid van volledig verwijdering moet nog bewezen en getest worden. Hoe ga je immers om met citaten en retweets? Ik ben benieuwd!

In de comments gebeurde echter iets moois. Mede-oprichter Edvin Oklopcic mengde zich in de discussie. Iets dat weinig online recruitmentpartijen hem na doen. Edvin wilde graag een kans mij in een gesprek te overtuigen van zijn oprechte bedoelingen. Een hoop agenda management een huwelijk en huwelijksreis later zat Edvin afgelopen vrijdag met collega Udesh bij mij aan tafel. Over serieus deelnemen aan online discussies gesproken!

Ik blijf bij mijn standpunt dat het businessmodel een niet bestaand probleem oplost. De recruiter die de dienst van Talentpull nodig heeft om met nieuwe bureaus in aanraking te komen moet namelijk wel onder een steen leven om niet in het dagelijks werk met een stapel bureaus te worden geconfronteerd.

Ik kom echter terug op de volgende zin: “De dienst van Talentpull is overbodig, zinloos en zo wereldvreemd dat het riekt naar geldklopperij.” De mannen van Conceptables staan voor Talentpull en zijn oprecht in hun bedoelingen. Mijn smaak is het nog steeds niet maar hier is geen sprake van geldklopperij. Dit is enthousiast ondernemerschap en dat zouden meer mensen moeten doen!

Voor diegenen die de schoolbanken zat zijn is er sinds maandagavond een oplossing: Brazen Careerist, een nieuw online netwerk voor Gen-y-ers. Nieuwsgierig als ik ben maak ik een profiel aan. En moet ik meteen even lachen. Een netwerk, speciaal voor Y-tjes? Waarom kan je dan ook 1935 als geboortedatum opgeven?

Door naar het aanmaken van een profiel. Ik kan wat personalia opgeven, een foto uploaden en een summary schrijven. Daarna kan ik wat functietitels intikken, mijn cv uploaden en mijn studie vermelden. Zover niets nieuws onder zon. En dat blijft zo. Ik kan linken naar mijn Twitter-, LinkedIn- en Facebookaccount, ik kan lid worden van groepen, ik kan bloggen en reageren en ik kan vriendjes worden. The works.

(Nog even in het Nederlands)

Je profiel bestaat uit twee delen. Het ‘resume’ gedeelte is, inderdaad, je cv. Het ‘ideas’ gedeelte is de plek waar al je blogposts, reacties op blogposts, statusupdates en andere acties verschijnen. Je updates dus. Dit is inderdaad een ‘environment where users can share their thoughts and activities alongside their resumes’. Maar is het nieuw? Nee, eerder een mix van FriendFeed (in je Brazen FanFeed zie je wat je vriendjes doen), Twitter en LinkedIn.

Brazen Careerist bestaat al langer (dan een jaar) als blog netwerk, waar meer dan 1000 bloggers bij waren aangesloten. En dat is te zien, want de blog lay-out is welerg pretty:

De enige reden voor mij om me in te schrijven is dat Penelope Trunk CEO is. Zij meent dat Brazen (ik behoor al tot de intimi, denk ik) zich onderscheidt van sites al LinkedIn en Facebook, omdat het zich eerst op de community van jongelingen richt, voordat er werkgevers bijgesleept worden.

Een fijn initiatief, dus, wat zich echt nog meer moet gaan onderscheiden. Desalniettemin het volgen waard. Volg mij!

Universal McCann (universalmccann.com) geeft periodiek een rapportage uit over het gebruik van social media wereldwijd. Via frank-ly.nl kom ik in digitale aanraking met nummer 4 van de reeks.

Het stuk staat vol met statistieken over het wereldwijde gebruik van social media, en heeft voor deze editie 22.729 internet gebruikers (leuk weetje: het geschatte aantal internet gebruikers wereldwijd ligt nu op 625 miljoen mensen) in 38 landen geïnterviewd.

Belangrijkste uitkomsten

Het percentage van internet gebruikers dat een profiel op een social netwerk heeft aangemaakt, groei aangegeven per jaar.

“Een opmerkelijk inzicht van het rapport is dat consumenten in de loop der jaren niet minder zijn gaan bloggen of foto’s delen, maar feit is wel dat deze activiteiten steeds meer op platformen als Facebook zijn gaan plaats vinden en hierdoor verschuiven van platformen als Blogger en Flickr.”

Nog een rapport

Op molblog.nl lees ik over een ander onderzoek. Van BIG Research. BIG heeft eveneens wat cijfers gepubliceerd over het gebruik van social media. Daarin is opvallend dat de Facebook gebruiker gemiddeld 37 jaar oud is, dat MySpace-gebruikers minder verdienen dan het modale inkomen in de V.S., dat 72.2% van de Twitteraars is ook te vinden op Facebook en dat vrouwen vaker gebruik maken van social media dan mannen.

Molblog schetst vervolgens treffend de profielen van social media gebruikers:

“Facebook: Een blanke vrouw van 37 jaar die veel smst en af en toe op Myspace profielen bekijkt.

Blogs: de 36-jarige vrouwelijke, blanke blogger leest graag de weblogs van anderen. Dit vindt ze zelfs nog leuker dan haar Facebook pagina te bekijken.”

Herkenbaar

De uitkomsten van het BIG onderzoek doen me sterk denken aan een rapport wat ik hier eerder heb besproken, van Anderson Analytics. Daarin werd o.a. het volgende gesteld:

De gemiddelde Facebooker is ‘more likely’ getrouwd (40%), blank (80%) en aan het rentenieren (6%) dan een Twitteraar of MySpacer. Ze hebben het op één na hoogste inkomen ($61,000) en hebben gemiddeld 121 connecties. Ze zijn wat ouder en late adopters. (…)Het gemiddelde inkomen (op MySpace, red.) is met $44,000, het laagst.

Interessante stof, dus. Vooral voor marketeers en, jawel, recruiters.

Wat nu als je gewoon even geen puf voelt om iets te schrijven? Dat is de ware blogmoeheid, volgens Jeroen. “Wellicht ben je een beetje door je onderwerpen heen, of mis je originele invalshoeken waarmee je mensen kunt verrassen. Stel jezelf dan de vraag: zou ik weer onbekommerd willen bloggen of is het klaar? In dat laatste geval is stoppen een optie, maar een langere, aangekondigde pauze (zonder einddatum!) kan ook. Dan is er nog een weg terug.” Goddank. “Blogmoeheid overwinnen begint bij jezelf, maar om er echt uit te geraken moet je gewoon weer aan de slag.”

So 2004
Geeky roddelblogger Paul Boutin blogde (!) ‘Twitter, Flickr, Facebook make blogs look so 2004‘.
“Thinking about launching your own blog? Here’s some friendly advice: Don’t. And if you’ve already got one, pull the plug. (…)The time it takes to craft sharp, witty blog prose is better spent expressing yourself on Flickr, Facebook, or Twitter.”

Feit is dat je op sociale netwerken doorgaans meer respons krijgt dan op de blogs waarin je meer tijd steekt dan in een tweet. Veel bloggers geven het door de schaarste aan reacties op. Douglas Quenqua van The New York Times schreef er in juni een stuk over met de veelzeggende kop ‘Blogs Falling in an Empty Forrest – When the Thrill of Blogging is Gone‘.

“(…)many people start blogs with lofty aspirations — to build an audience and leave their day job, to land a book deal, or simply to share their genius with the world. Getting started is easy, since all it takes to maintain a blog is a little time and inspiration.”

Meneer Jalichandra van Technorati (zelf blogger) vertelt op nytimes.com dat een aantal ‘gepensioneerde’ bloggers nieuwe platformen hebben gevonden. Facebook bijvoorbeeld. Of MySpace. En vooral Twitter. Anderen hoeven hun verhalen niet meer zo nodig kwijt…

Twitter als alternatief?
Jeroen Mirck stelt in ‘Blogmoe 2’ het volgende: “vroeger was je cool als je een website had, later moest dat een weblog zijn. (…)De afgelopen twee jaar werd het ineens essentieel om een profiel op een social network te hebben – en natuurlijk een Twitter-account. Je zou kunnen stellen dat er drie alternatieven voor weblogs zijn.”

Ik denk dat het allemaal zo’n storm niet zal lopen. Ik bedoel, die oude media moeten eerst nog verdwijnen. De dag dat de laatste blogger zijn weblog wegdoet, is de dag dat Twitter uitgestorven is. Immers, wat moet ons aller Marc nu nog met Twitter, als hij zijn blogposts er niet meer mee kan pluggen?