En die exlusieve reseller overeenkomst betekent zelfs de oprichting van een geheel nieuwe business unit binnen VNU Media: VNU Media Recruitment Solutions. Volgens het persbericht zal deze business unit zich richten op het leveren van nieuwe recruitment services en solutions. Waarbij ik me onwillekeurig afvraag of die merkwaardige Intermediair CV Service ook onderdeel gaat worden van deze nieuwe business unit. Laten we hopen van niet…

Volgens Erik Hoekstra (CEO VNU Media) past de samenwerking als een handschoen:

Door het unieke product van SocialReferral.com toe te voegen aan het portfolio van VNU Media kunnen wij nu beide wervingskanalen aan onze relaties aanbieden. De samenwerking met SocialReferral.com past perfect in onze strategie om de komende jaren, naast onze bestaande producten, steeds meer services en solutions aan onze klanten te kunnen bieden.”

Dat weten we dan ook; VNU Media gaat binnen online recruitment haar focus dus langzaam verschuiven van content naar services. De vlucht naar voren lijkt hiermee te zijn ingezet, waar de komst van de freemium vacaturesites ongetwijfeld een extra duwtje hebben gegeven. En daarmee wordt SocialReferral ineens een bijzonder belangrijke component in een krakend verse strategie. Waarmee de kansen op succes van SocialReferral natuurlijk een stuk groter zijn geworden; tenslotte is de toekomst van VNU Media hier nu mede op gebaseerd.

Overigens is de exclusieve reseller overeenkomst uitsluitend voor Nederland van toepassing; VNU Media heeft geen buitenlandse activiteiten. Voor SocialReferral reikt de ambitie echter een stuk verder. Niet alleen is de distributie-overeenkomst met Broadbean hiervan een bewijs, ook de volgende uitspraak van Guido Nieuwkamp (Co-founder & Managing Partner SocialReferral) geeft dit ondubbelzinnig aan:

Met VNU als partner verstevigen we onze marktleiderspositie in Nederland en kunnen we ons verder richten op de internationale expansie in Europa en Amerika.

Het lijkt dus slechts een kwestie van tijd voordat een volgende buitenlandse distributeur gemeld zal gaan worden. Ik wacht rustig af.

SocialCruiter turns your employees and social networks into a valuable talent recruitment channel. You and your colleagues know thousands of great people via Facebook, Linkedin and Twitter. Make SocialCruiter a part of your recruitment strategy and tap into this valuable resource!

Goed, laat ik maar eens kijken of SocialRecruit het er wat beter vanaf brengt dan haar ‘concurrenten’. Gezien de recente ervaringen ben ik weinig hoopvol…

De homepage
Dit is de homepage van SocialCruiter:

Jawel, ook deze online referral tool is  gericht op de eigen medewerkers; online corporate referral dus. En natuurlijk benut ook deze tool de sociale netwerken van de eigen medewerkers; social referral. Ergo: online corporate social referral. Een gigantische mond vol, maar het dekt de lading.

Overigens legt SocialRecruit haar hele model op de homepage uit. Wat een bijzonder lange homepage oplevert, met de volgende beschrijving van haar dienstverlening:

Kijk eens aan; SocialRecruit gaat niet alleen maar uit van de eigen medewerkers van een bedrijf, maar ook de klanten en partners… Dat is dan toch weer een stapje verder dan een corporate referral programma. Maar laat ik voorlopig maar net doen of deze uitbreiding meer voor de vorm is.

Enig zoeken naar de mogelijkheid om SocialRecruit uit te proberen leverde deze pagina op:

Jawel, het lijkt er op dat ik SocialRecruit gratis kan proberen. Niet langer getreuzeld en meteen maar op die mooie, oranje Edit or create my job ad geklikt:

Kijk eens aan, niet slechts een invulformulier, maar ook een cartoonnesk figuurtje bij de uitleg dat ik ook via XML mijn vacatures kan uploaden. Maar ik wil SocialRecruit alleen maar even testen, dus laat ik die mogelijkheid maar aan mij voorbij gaan.

Nadat ik een fictieve vacature heb ingevoerd en op de knop Next heb geklikt, krijg ik een voorbeeld te zien:

En nu heb ik dus de mogelijkheid om deze vacature te delen.

Nadat ik op de knop Share it heb geklijkt, krijg ik dit te zien

Ik kan mijn ‘sociale’ netwerken dus in de strijd gooien in mijn zoektocht naar een fictieve Sales manager. Nou, laat ik maar eens een van mijn LinkedIn contacten lastig gaan vallen met deze test. Hiervoor kies ik vrijwel standaard Arno Bouwens aan (voorheen Frienhunter, tegenwoordig Carriereraket). Vooral omdat hij altijd leuke, stekelige mailtjes terugstuurt als ik hem weer een bombardeer tot onvrijwillig proefpersoon:

De volgende stap is de inhoud van het te verzenden e-mailtje, en als ik die eenmaal heb verstuur ben ik klaar. Wat ook nog eens bijzonder duidelijk wordt gemaakt door SocialRecruit:

Dit is een salesmomentje voor de site, want als ik meer vacatures zou willen delen dan moet er betaald gaan worden. Nou, ik dacht het niet. Eerst maar eens kijken wat het vervolgtraject gaat opleveren, dacht ik zo. Overigens heb ik ook nog een heel eenvoudig dashboard waar ik de voortgang van mijn vacature kan bewaken

Overigens krijgt Arno de volgende e-mail van ‘mij’:

Ja, dat is bizar! Had ik een leuk ironisch tekstje toegevoegd, om het leed nog iets te verzachten, is daar niets van doorgekomen. En ook de oorspronkelijke boodschap (verstuurd via LinkedIn dus in de inbox van Arno op LinkedIn terecht gekomen) is mijn prachtige proza volledig afwezig.

Maar nog erger, het enige wat Arno te zien krijgt als hij op de link naar SocialCruiter klikt, is dit:

Als hij al zou willen solliciteren dan kan dat dus niet. Hij kan uitsluitend deze functie weer delen. Waarbij hij terecht komt het scherm waar je je contacten uit de drie verschillende ‘sociale’ netwerken kan selecteren.

Met andere woorden, SocialRecruit is een oneindige herhaling van Shares, zonder de mogelijkheid om te reageren op de vacature. Dat is lekker handig… Volgens mij zijn ze bij SocialRecruiter nog niet helemaal klaar met hun ontwikkelwerk…

Conclusie
Ja, dit is dus online corporate social referral site die gewoon niet werkt… Bizar! Het doet me bijna denken aan de tijden van de Internet bubble toen mensen langs kwamen met niets meer dan een plan maar zonder werkende applicatie. En dan maar denken dat ze applaus zouden krijgen. Niet dus…

Een bedelbrief! Hoe is het mogelijk? Ik heb nog helemaal niets met Surge gedaan, maar volgens Dana Feigel ben ik al zover om Surge aan te bevelen aan mijn klanten om zo een commissie op te strijken. Typisch Amerikaans of gewoon ongelofelijk onbeschoft? Of misschien is dat wel hetzelfde.

Ik ben nog altijd benieuwd wanneer die salestijger nu eindelijk contact opneemt…

Dit keer is Surge onderwerp van een nader onderzoekje. En wat te denken van deze marketing babbel:

Enter recruitment 3.0 – its about building engaged communities, telling a story, listening, discussing, and fostering an emotional attachment with new talent
Surge enables you to communicate your message through the voice of your employees , your company’s best ambassadors. it helps you leverage the power of social media to maximize your referral program to a level it hasn’t reached before.

Goedemorgen! Dat is pas een belofte, engaged communities, storytelling en emotional attachment. Dat moet wel de heilige graal zijn. Gauw eens kijken!

De homepage
Dit is de homepage van Surge:

Daar staat die prachtige belofte van Surge. Overigens onder een headline die het uitsluitend heeft over recruiting new employees. Wat toch weer een stuk platter is.

Maar kan ik ook ergens lezen hoe dat precies werkt? Jawel, onder de navigatie optie Products is er de keuze How Surge works. Klik:

Whoehaha, weg is al die engaged communities, storytelling en emotional attachment. Sage lijkt niets meer te kunnen dan vacatures op de Facebook Wall van (participerende?) medewerkers te pletteren en een vacaturesite binnen Facebook te bieden. Een bijzonder simpele dienst die natuurlijk kan werken maar waar de belofte van Surge niets mee van doen heeft. Waarom denken bedrijven toch altijd dat ze de hemel moeten beloven in plaats van een eerlijke propositie?

Desondanks heb ik geprobeerd me aan te melden voor die 30-day trial. Aan het einde van het registratieproces kreeg ik deze mededeling:

Yep, dat gaat volle zalen trekken. En zo zal Surge zeker snel kunnen groeien…

Mogelijk dat ik later nog mijn ervaringen met Surge kan delen. Maar ik zal eerst moeten wachten tot er contact met mij wordt opgenomen…

Want TalentBin is een bizarre ‘referral’ tool die slechts een enkeltje Deathpool via de TGV verdient. Vergeleken met TalentBin waren Zubka, Spotajob en Friendhunter pareltjes van online referral schoonheid. De tool is zo slecht dat ik er niets eens een review aan wilde wijden, omdat het simpelweg teveel pijn aan de ogen doet. Maar nu ‘moet’ het wel…

De homepage
Dit is de homepage van TalentBin:

Hoewel het niet geheel duidelijk is wat TalentBin met pooled referral network bedoeld, lijkt het er op dat de medewerkers van een bedrijf hun (sociale) netwerken moeten openstellen voor hun werkgever/recruitment afdeling. De cruciale vraag hierbij is natuurlijk in hoeverre een medewerker hierbij in control blijft over het eigen netwerk. Want anders geef je in potentie je werkgever de vrije beschikking over al jouw contacten. En dat lijkt me een kiss of death voor het eventuele succes van TalentBin. Eens zien of mijn eerste indruk ook correct is.

Na registratie krijg ik het volgende scherm te zien:

Achtereenvolgens kan ik dus mijn LinkedIn, Facebook en Twitter netwerken openstellen voor TalentBin. En als ik dat heb gedaan kom ik hier terecht

Ik kan hier een ‘vacature’ aanmaken al dan niet met een selectie uit cv’s van bepaalde functies, waarbij iedere functie blijkbaar uitsluitend in de San Francisco Bay Area mag wonen. Bizar, maar gewoon maar even uitproberen. Als ik op Create Req klik, krijg ik dit te zien:

Ik krijg cv’s te zien die hetzij uit mijn eigen netwerk komen, danwel uit de netwerken van medewerkers die hun eigen netwerken hebben opgengesteld voor mij. Aanvullend blijken er ook nog allerlei andere cv’s te worden getoond; Joost mag weten waar die vandaan komen en welk nut die hebben binnen de functie die TalentBin vervult.

En om voor mij volstrekt onbekende redenen zijn kan ik niet alleen in mijn eigen netwerken zoeken, maar ook in die van ene Peter Kazanjy. Geen idee waarom deze persoon binnen mijn TalentBin account zit, maar dat is blijkbaar een ongevraagd cadeautje van TalenBin:

Heel vreemd…

Als ik naar de details van een persoon toe ga, zie ik dit:

Blijkbaar de informatie die van een Twitter account afkomstig is en in ieder geval niet uit mijn netwerk of dat van de mysterieuze Peter Kazanjy. Waarbij TalentBin om volstrekt onduidelijke redenen denkt dat ik meer mensen voor TalentBin ga uitnodigen in de vage hoop dat iemand van die mensen mogelijk Hunter Block kent. Om zo een introductie te krijgen… Wat natuurlijk een volstrekt bizarre redenering is, maar dat terzijde.

En wat nog merkwaardiger is, ik kan dus in principe door alle contacten van alle medewerkers heenlopen, onder de voorwaarde dat ik die medewerkers heb uitgenodigd zich bij TalentBin aan te melden (onder mijn account) en dat diezelfde medewerkers vervolgens hun eigen netwerken hebben aangemeld. Waarmee ik dus in staat ben om iedereen in de netwerken van die medewerkers te bekijken, maar ook te benaderen. Dat is geen referral, dat is gewoon gluren bij de buren. TalentBin heeft helemaal niets met referrals te maken.

Maar wie gaat nou in hemelsnaam zijn eigen netwerk(en) volledig openstellen voor zijn/haar werkgever? Zelfs als daar een eventuele referral fee aan verbonden is? Niet alleen omdat het jouw netwerk is en niet van jouw werkgever, maar ook omdat er in jouw netwerk(en) mensen kunnen zitten die je misschien helemaal niet als collega zou willen? Er is geen enkele manier om te filteren, je geeft feitelijk alles aan de werkgever.

Het enige (theoretische) filter tussen werkgever en de contacten van de medewerker is volgens TalentBin dat de werkgever has to partner with the colleague to reach out en start the conversation. Hoe dat precies in zijn werk gaat is volstrekt onduidelijk, maar de video van TalentBin suggereert dat de recruiter een e-mail naar de betreffende collega stuurt. Wat er vervolgens gebeurt blijft volstrekt onduidelijk.

En nog merkwaardiger; ik heb als recruiter slechts een zeer beperkt aantal zoekopties tot mijn beschikking om in de netwerken van mijn medewerkers te zoeken:

Het principe van een referral is dat de medewerker binnen de eigen netwerken (al dan niet online) de juiste man of vrouw voor de baan weet; door de kennis die de medewerker heeft over de betreffende persoon. Dat unieke aspect wordt door TalentBin volledig overboord gezet. In plaats daarvan krijgt de recruiter een slechte zoekfunctie om de online netwerken van de medewerkers te doorzoeken.

Hoe idioot kan je het maken? En nog belangrijker, hoe kunnen ‘experts’ een dergelijk idiote tool ‘endorsen’? Volstrekt bizar…

Conclusie
TalentBin is helemaal geen online referral tool. Het is een site waar medewerkers hun online netwerken (LinkedIn, Facebook, Twitter) volledig openstellen voor hun werkgever. Waarna die werkgever op basis van een basale zoekfunctie door de contacten van de medewerkers kan browsen en de eventuele contacte

De makers van TalentBin (god hebbe hun ziel) hebben ongetwijfeld geen millimeter verstand van (online) recruitment, referral programma’s, psychologie en sociale vaardigheden. Wat ze wel kunnen is mij onduidelijk, want ook het interaction design van TalentBin is lachwekkend slecht. Ik hoop dat de makers van TalentBin zichzelf en de rest van de wereld een enorm plezier doen en deze site per direct in razende vaart richting Deathpool sturen. Wat een ongekende bagger!

Tijdens mijn speurtocht naar informatie over de Apply with LinkedIn knop struikelde ik over een site waar ik nog nooit van had gehoord: PopHire. Wat ik me niet al te zeer hoef aan te trekken aangezien de site het label Alpha draagt. Waarmee van bezoekers dus ongekende tolerantie wordt gevraagd bij struikelen over falende functionaliteit. Een excuus van onvermogen op voorhand.

PopHire claimt het vinden van de volgende baan sterk te vereenvoudigen door gebruik te maken van mijn LinkedIn profiel bij het zoeken naar passende vacatures. Nou, dat klinkt als een volstrekt logische functie die bijzonder waardevol zou kunnen zijn (althans, als ik op zoek zou zijn naar dezelfde baan als degene die ik nu heb). Of niet dus…

De hompeage
Zo ziet de homepage van PopHire eruit:

Nou, dat is een fraaie homepage! Meteen duidelijk wat ik hier kan doen, en het ziet er ook nog eens aantrekkelijk uit. Het begin van PopHire is zonder meer veelbelovend en uitnodigend. Ik kan via mijn LinkedIn profiel direct mijn droombaan vinden. Dankzij PopHire. Halleluja.

Zonder ook maar een seconde na te denken, klik ik vol verwachting op de Connect to LinkedIn knop. Om na de bekende rituele toestemmingshandelingen het volgende zie:

Krijg nou wat! Geen resultaten? Hoe kan dat nou? Als je bedenkt dat PopHire mijn profiel vergelijkt met alle banen uit Indeed dan is het natuurlijk onmogelijk dat er geen enkel resultaat is gevonden. Anders gezegd; PopHire faalt hier opzichtig met haar PopHire Matching Science. En gezien die veelbelovende homepage is de teleurstelling natuurlijk nog groter.

Intermezzo: matching
Los van het bijzonder teleurstellende resultaat is de claim van PopHire (Perfect job, dream job) volstrekt onzinnig. Hoewel het matchen van een CV tegen vacatures zeer accurate resultaten kan opleveren (bij een werkende oplossing) zijn die resultaten in principe zinloos. Tenslotte wordt hier het verleden (een CV) met het heden (vacatures) vergeleken, zonder in die vergelijking de ambitie van de eigenaar van dat CV mee te nemen. En daar gaat een dergelijk systeem natuurlijk volledig mank. Tenslotte is de kans dat de CV eigenaar dezelfde baan zoekt als degene die hij/zij nu invult niet al te groot. Tenzij hij/zij op dit moment in de goede baan bij de verkeerde werkgever zit.

In de meeste gevallen zal er naar een volgende tree op de carriereladder worden gezocht of naar een andere ladder. Wat een matching engine evenzeer kan faciliteren als het rekening houdt met carrierepaden en de werkzoeker de mogelijkheid biedt hieruit te kiezen. En er is een partij die dit al meer dan twee jaar in de gereedschapskist heeft liggen: Monster. Met Career Mapping.

Door het carrierepad in de matching te betrekken kan voor professionals met de nodige jaren werkervaring meerdere suggesties worden gedaan voor een volgende stap. Waarbij tevens per mogelijke stap het aantal vacatures en de eventuele extra vereisten voor het maken van die stap kan worden aangegeven. Dat zou een veel grotere kans geven op het daadwerkelijk vinden van de perfect job of dream job. Als zoiets al bestaat… Maar dan zou Monster heel anders met haar Career Tools om moeten gaan. Of wachten tot LinkedIn haar links en rechts inhaalt. Wat ondertussen sowieso onvermijdelijk lijkt.

Excuus, ik was een beetje aan het filosoferen over wat een mooie wereld het zou kunnen zijn binnen online recruitment land als we wat meer zouden denken (en vooral doen!) vanuit het perspectief van de werkzoeker en wat minder vanuit het perspectief van de techniek. Terug naar de harde werkelijkheid van de PopHire Alpha rommel.

En weer verder met PopHire
Hoewel ik de site per direct zou willen verlaten en in het zwarte gat van de vergetelheid dumpen, ga ik toch nog even op onderzoek uit. Waarbij ik na enige omwegen (Alpha haperingen…) de pagina How it works weet te bereiken:

Huh? Hier laat PopHire plotseling een totaal ander gezicht zien. Het is geen matching engine maar een online referral tool. WTF? Overigens begrijp ik de naam van de site nu veel beter, a pop for a hire, of zoiets. Met andere woorden: verlink je vriendje voor een tientje.

Hoewel er dus geen enkele relatie is tussen de boodschap op de hompeage en de How It Works pagina ga ik toch maar eens proberen in te loggen. Waarbij ik op de knop Login with Facebook gebruik. Wat zo’n bijzonder enge pop-up laat zien:

Ik krijg hier altijd een enorme jeuk van. Ik geef toestemming voor allerlei acties die in mijn optiek volstrekt overbodig zijn, maar die je niet conditioneel kan aan- of uitzetten. Akelig… Desondanks klik ik op de knop Allow:

Oke, het is nu volstrekt duidelijk dat PopHire een online referral tool is, vermomd als een matching engine.

Ik klik op de Receive Referral Opportunities en krijg vervolgens dit te zien:

En daarmee hebben we dus na ReferralKey alweer een poging om online referral diensten nieuw leven in te blazen. Het blijft merkwaardig om te zien dat lessen uit het verleden liever hardnekkig genegeerd dan geleerd worden. Waarmee PopHire het zoveelste (toekomstige) lijk binnen dit domein lijkt te gaan worden. Ondanks het meer dan fraaie uiterlijk van de site.

Privacy? Welke privacy
Overigens heeft de site ook nog een zeer akelig kantje; en dat heeft te maken met privacy. Want hoewel de site live is en daarmee informatie van LinkedIn en Facebook naar binnen trekt, is dit de Privacy Policy van PopHire:

In een land waar een scheet aanleiding kan zijn voor een juridische claim is dit een wel bijzonder ondoordachte actie. Geen dichtgespijkerde privacyverklaring terwijl je bezoekers vraagt om hun LinkedIn profiel en Facebook profiel open te stellen? Goedemorgen! Hoe fout kan/wil je zijn?

En op basis van bovenstaande tekst is er dan nog de vraag: Is PopHire nou in Alpha of in beta? En kan je wettelijke vereisten uitstellen tot je zonder Alpha of beta label in productie bent? Natuurlijk niet. Niet gebruiken dus, deze site! Het werkt niet en het is foute boel.

Deathpool, waar ben je?

Online referral oplossingen hebben zonder uitzondering kennis gemaakt met de Deathpool of zwerven als zombies rond op Internet. Jobster is ooit begonnen als online referral oplossing maar is ondertussen een halfdode vacaturesite. Zubka is dood, Spotajob is dood, Friendhunter is (zo goed als) dood, etc. Online referral werkt niet. Althans niet zonder enige vertrouwensband tussen bedrijf en referrer. En dat is waar ReferralKey tracht een verschil te maken.

ReferralKey claimt en online referral oplossing te zijn maar op basis van een trusted network. Dus uitsluitend met mensen die je kent. En daar zit natuurlijk wel een kans; een virtual private network van relaties die je gericht om hulp kan vragen als je op zoek bent naar een nieuwe medewerk(st)er. Alleen, heb ik daar dan niet al LinkedIn voor? Wat biedt ReferralKey mij dan nog meer? Tijd voor een onderzoekje.

De homepage
Dit is de homepage van ReferralKey:

Receive referrals from colleagues? Heb ik daar een online netwerk voor nodig? En Tap into the largest referral network? Heeft ReferralKey dan in het geheim een gigantisch online (social) network opgebouwd? Heb ik iets groots gemist?

Eerst naar eens kijken onder About om te zien wat ze nog meer over zichzelf zeggen. En dat is heel, heel veel:

Zooo… Het gaat hier overigens niet (specifiek) om online referrals binnen het recruitment domein maar in algemene zin. Wat overigens referrals binnen dit domein natuurlijk niet uitsluit. Maar het geeft wel een iets ander perspectief op de site.

Registreren
Ik ga me maar eens inschrijven, wat overigens niet kan met een LinkedIn, Facebook, Google, Yahoo of Twitter account. En dat begint zo langzamerhand toch een beetje ouderwets aan te voelen. Maar dit terzijde. Na registratie krijg ik dit te zien:

ReferralKey wil graag dat ik zoveel mogelijk over mijzelf invul. Waarbij ze het mij niet makkelijk maakt door mijn LinkedIn profiel te laten uploaden. Nee, volledig handmatig zelf doen. Maar wel heel belangrijk voor mijn succes, althans volgens ReferralKey:

Laat ik eerst maar een ‘collega’ uitnodigen want anders kan ik niet eens een referral request verzenden:

‘Collega’s’ toevoegen
Nou, dan maar eerst op de Add Colleagues knop geklikt, waarna ik dit zie:

Dat scheelt dan weer; laat ik mijn paar LinkedIn contacten maar eens uploaden:

Hmm… dat is niet automatisch, ik moet hier nog het een en ander voor doen. Maar na enkele handelingen heb ik mijn zes LinkedIn contacten beschikbaar. Hoewel, niet echt. Want om ze binnen ReferralKey beschikbaar te krijgen moet ik ze een mail sturen. Ja, dat ga ik niet doen; althans niet naar alle zes. Daarom kies ik er een uit die ook nog een affiniteit met online referrals heeft en stuur hem natuurlijk een zeer persoonlijke boodschap. Plus een tweet er direct overheen, want ik heb bijzonder weinig geduld met dit soort dingen…

En hij reageert direct op mijn uitnodiging, plus een tweet en ook nog een extra e-mail. Waardoor ik me nogmaals bedenk dat ik helemaal geen online referral toepassing nodig heb…

Arme Arno
Mijn persoonlijke e-mail uitnodiging brengt mijn toekomstige referrer naar de volgende standaard pagina:

Voor Jan Lul zo mijn best gedaan op die persoonlijke (en in de Nederlandse taal gestelde) boodschap. Hier gewoon een boilerplate Engelse tekst. Maar goed, Arno heeft op de knop Accept Invite geklikt om vervolgens dit allemaal te moeten invullen:

En dat allemaal zonder precies te weten waarvoor hij dit allemaal moet doen, of welke voordelen registratie bij ReferralKey hem gaat opleveren. Dit gaat echt een bijzonder hoge conversie opleveren…

Maar Arno is aardig en vult (overigens fictief) de gegevens in. Waardoor ik nu een colleague heb:

Dus nu kan ik eindelijk een referral request sturen, of iemand aanbevelen… Het werd tijd.

Eindelijk, een referral request kunnen sturen
Door op de Send Referrals knop te te klikken krijg ik dit te zien:

Tja, daarmee is het wel zo’n beetje gedaan met ReferralKey.

Wat een enorm gedoe om iemand uit mijn netwerk te vragen om een referral of om zelf als referrer op te treden. Dat kan toch veel simpeler? Natuurlijk! Daar bestaat LinkedIn voor, of de contacten in je email applicatie. Waarvoor zou ik hiervoor in godsnaam ReferralKey willen gebruiken? Daar zit geen enkel voordeel aan en uitsluitend nadelen.

Wat ook de consensus lijkt te zijn bij bezoekers:

Yep, ook ReferralKey lijkt al bijna te zijn overleden. En dat is waarschijnlijk een goede zaak.

Overigens word mijn Inbox ondertussen volgespammed door ReferralKey, onder meer met deze volstrekt zinloze private brief:

Ga fietsen! Vibrant referral network… heb je wel eens naar die bezoekerstatistieken gekeken? Deze site is net zo dood als een dodo!

En natuurlijk heeft ook deze site geen mogelijkheid om mijn account op te heffen. What’s new?

Anderhalve maand geleden hadden we TopProspect, en sinds vandaag is daar Smart Referral, een onderdeel van Work for Us bijgekomen. Ik heb het over online referral sites van de 2e generatie. Oftewel online referral sites die social networking sites proberen te gebruiken om het principe van online referral nieuw leven in te blazen. Dapper, aangezien het knekelveld al bezaaid ligt met de botten van Spotajob, Zubka, Friendhunter en niet te vergeten Jobster.

Overigens is Work for Us al een wat langer bestaande app binnen Facebook (volgens eigen zeggen natuurlijk Facebook’s #1 recruiting application) van het bedrijf Work4 Labs. Die nu met een update van haar app komt met de volgende ‘unieke’ kwaliteit:

a revolutionary referral engine, which uses profile data to match Facebook users with jobs

En dat is dus Smart Referral.

Maar wat kan ik dan met die revolutionaire referral engine? Nou, het volgende:

By leveraging advanced job‐matching algorithms and Facebook’s social graph, the ‘Work for Us’ app now allows users to automatically see which friends are the best matches for particular jobs.

En dat is dus zeer vergelijkbaar met TopProspect, hoewel de laatste site niet geintegreerd is met Facebook en mijn relaties van LinkedIn probeert te matchen op beschikbare vacatures.

Voorwaarde om gebruik te kunnen maken van Smart Referral is dat een bedrijf op Facebook aanwezig is en tevens de Work for Us app heeft geinstalleerd. Wat Work4 Labs met veel gevoel voor drama een full social career site noemt. Vervolgens moeten vacatures worden geplaatst waar natuurlijk ook bezoekers langs moeten komen. En als een bezoeker dan een vacature bekijkt dan moet die bezoeker ook nog eens op het tabje See Friends Matching
this Job binnen Work for Us klikken. En vervolgens ook nog eens toestemming geven aan Work for Us om de netwerken van Facebook en LinkedIn af te grazen op zoek naar geschikte kandidaten voor die vacature. En dan verschijnen er dus mogelijk connecties die voor de vacature in aanmerking komen. Die door de bezoeker op de vacature kan worden geattendeerd via een Share knop.

Holy shit! Nu heeft Facebook > 600 miljoen gebruikers. Maar wat is de kans dat er een gebruiker tussen zit die uiteindelijk op een Share knop gaat klikken? De kans dat een vliegtuig spontaan uit de lucht valt is waarschijnlijk aanzienlijk groter. Wat een gedoe…

En wacht eens even… dit is helemaal geen referral! Dit is gewoon een share functie. Waarbij (indien de advanced job-matching algorithms tenminste goed werken) het enige voordeel is dat connecties die het best passen op deze vacature (op basis van hun profiel) worden getoond.

Gek genoeg toetert Work4 Labs het volgende de wereld in:

This revolution in online recruiting makes ‘Work for Us’ the #1 Facebook recruiting solution

Het woord bescheidenheid heeft deze toko duidelijk niet in het woordenboek opgenomen.

Aangezien ik nog niet binnen een straal van 10 km van Facebook wens te komen, kan ik de feitelijke werking van deze app niet testen. Maar de obstakels die, ongetwijfeld onbedoeld, al duidelijk worden uit het persbericht van Work4 Labs maken dat deze app het probleem van referrals niet gaat oplossen. Wat overigens wel de claim is die Work4 Labs maakt. Maar in een dergelijke claim is nog nooit iemand gestikt.

Conclusie
De Facebook app Work for Us is een basale vacaturesite die met de uitbreiding Smart Referral probeert de netwerken (Facebook, LinkedIn) van een bezoeker te benutten. Niets mee mis aangezien je als bezoeker Work for Us expliciet toestemming moet geven om dat te doen en je die toestemming ook op elk moment kan terugtrekken. Als heel veel bedrijven de Work for Us app gaan gebruiken en heel veel Facebook gebruikers een bedrijfspagina bezoeken omdat ze een baan willen vinden dan is er een heel kleine kans dat deze functie gaat werken. Wat overigens geen referral functie is maar gewoon een share functie. Maar dat terzijde.

Online referral is dood en begraven. Tenminste, dat dacht ik. Maar in het land van de onbegrensde mogelijkheden, en de geboortegrond van massive failure Jobster, is een nieuwe online referral site opgestaan: TopProspect. En wat zegt TopProspect over zichzelf?:

When we first started, we realized that the best introduction to a company is through a trusted referral. We then set out to make the process more accessible and efficient. We use machine learning to suggest potential matches for your friends, and we reward your efforts to make connections. When someone is successfully hired through an introduction you make on the site, the employer will pay you a referral bonus ranging upwards of $10,000.

Ja, dit is nieuw… Maar misschien heeft TopProspect het geheim ontdekt om online referrals succesvol te maken. Let’s see.

De homepage
Zo ziet de homepage van TopProspect er uit:

Een goed vormgegeven homepage, de mogelijkheid om met je LinkedIn of Facebook account in te loggen en een visueel duidelijke incentive voor potentiele referrers om hier aan de slag te gaan. So far, so good. Maar dit is exact hetzelfde model als Spotajob, Zubka, Friendhunter en al die andere online referral sites die ondertussen compost zijn geworden. Eens kijken of TopProspect in haar proces iets heeft bedacht om er wel een succes van te maken.

Als ik via LinkedIn ben ingelogd (waarom heeft nog geen enkele site die inlog via LinkedIn vriendelijker gemaakt door het in de site zelf op te nemen, met dezelfde look en feel?) zie ik dit:

Het arme TopProspect probeert mijn connecties uit LinkedIn te krijgen. Maar met 0 connecties gaat dat natuurlijk niet lukken… En daarmee is er natuurlijk ook een probleem voor de leuke functie die TopProspect te bieden heeft. Want ze probeert ‘haar’ vacatures te matchen met mijn connecties. En dat is natuurlijk een aanzienlijke verbetering in vergelijking met alle andere niet-succesvolle online referrals tools. TopProspect maakt het mij bijzonder eenvoudig om geschikte kandidaten te vinden op basis van mijn LinkedIn connecties. En hoe makkelijker je het maakt voor je bezoeker, hoe groter de kans dat hij/zij ook actie onderneemt.

De belangrijkste vraag hier is natuurlijk: hoe goed is TopProspect in het matchen van mijn connecties met de vacatures? Dit is met name van belang omdat ik een vacature maar aan een beperkt aantal connecties (maximaal 3) kan doorsturen. Maar als TopProspect niet in staat is om een zorgvuldige match te maken kan ik TopProspect niet gebruiken. Met andere woorden TopProspect heeft het zichzelf bijzonder moeilijk gemaakt. Door er op te vertrouwen dat een matching algoritme beter in staat is om de juiste matches te vinden dan de referrer zelf. Oops…

Zonder connecties kan ik geen actie naar LinkedIn vriendjes nemen, maar gelukkig heb ik een omweg gevonden. Als ik op een vacature in bovenstaande lijst klik, krijg ik dit te zien:

Jawel, ik kan de vacature broadcasten naar LinkedIn, Twitter en Facebook, en ik kan de vacature ook via e-mail versturen. Maar ik klik natuurlijk op de knop Suggest this job to a friend:

Wat hier, enigszins ongelukkig, wordt getoond is een lijst met geschikte kandidaten uit LinkedIn (ik ben geschikt!) en de mogelijkheid om deze toe te voegen tot een lijst van maximaal drie mensen die deze vacature via mij gaan ontvangen. Ziedaar! Ik kan de functionaliteit van TopProspect toch testen, zelfs zonder LinkedIn connecties.

Het is overigens ongelofelijk stom dat TopProspect hier niet in dezelfde opstelling de mogelijkheid biedt om e-mail adressen in dat rijtje van drie op te kunnen nemen. Tenslotte zijn er mogelijk mensen die voor deze functie geschikt zijn maar niet via LinkedIn met mij verbonden zijn. Of, zoals ik al eerder meldde, connecties die beter geschikt zijn voor deze functie dan de matches die TopProspect voor mij heeft gevonden.

Verder weet ik niet of ik nou een notificatie via LinkedIn krijg of via e-mail. En da’s evenmin slim van TopProspect, tenzij iedere Amerikaan continu op LinkedIn zit te wachten op interessante banen… Geef de optie om bij een LinkedIn connectie een e-mail adres op te geven, zodat de notificatie op zijn minst naar beide adressen gestuurd kan worden.

En dat is het wel zo’n beetje. TopProspect is blijkbaar niet helemaal zeker van haar business model, want ze laat op mijn profiel ook zien welk vacatures voor mij geschikt zouden zijn. Da’s aardig, maar volgens mij was ik hier om als bountyhunter mijn vrienden te verpatsen voor geld. Waarom zou ik mezelf voor niets verkopen?

Voor de volledigheid ook nog even het proces zoals dat volgens TopProspect verloopt:

Yep, dat is het bekende proces dat evenmin heeft gewerkt voor Zubka, Jobster, Friendhunter, Spotajob en vele, vele anderen.

Conclusie
TopProspect is een fraai vormgegeven site die aantoont dat het collectieve geheugen last heeft van vergevorde Alzheimer. De site biedt een online referral service die al aan de basis heeft gestaan van veel verspilde dollars en euro’s. Maar mogelijk raakt TopProspect met een kleine vernieuwing net de sweet spot die online referral via Internet wel succesvol maken. Ze maakt het makkelijk voor LinkedIn en Facebook gebruikers om hun connecties te informeren over een mogelijk geschikte vacature. Helaas maakt TopProspect het zichzelf onnodig moeilijk door de gebruiker niet de mogelijkheid te bieden zelf connecties te koppelen aan een vacature. TopProspect denkt blijkbaar dat haar matching functie altijd de beste kandidaten vindt…

De sweet spot wordt op dit moment dus overruled door een enorme sour spot. Maar die kan nog worden weggenomen door TopProspect. Blijft de vraag of deze sweet spot dan wel voldoende is om er een succes van te maken. Ik zet er nog geen Euro op…

Als een keiharde beta heb ik zeer weinig op met programma’s over paranormale kinderen (waarbij zowel ouders als kind meestal in het debiele spectrum lijken te zitten), maar deze week ging ik toch ineens twijfelen toen ik een e-mail van een in mijn optiek volstrekt dode site ontving:

Online referral sites (zoals Friendhunter) zijn tenslotte allemaal al dood en begraven, dus waar komt deze e-mail ineens vandaan? Spookachtig…

En zou de geest van Friendhunter me deze Kerst misschien een horloge willen sturen?