Het is belangrijk dat je goed weet wat je wilt met je carrière! Zodat je kan focussen op wat je wil gaan bereiken. Een uitstapje maken of een keer een foute keus maken mag, zolang je maar goed kan uitleggen waarom je dat uitstapje hebt gemaakt en wat je hebt geleerd van die foute keus! Leermomenten doen het altijd goed in een sollicitatiegesprek. Je laat zien dat je zelfkennis hebt en de toekomstige werkgever krijgt meer inzicht in de persoon die hij tegenover zich heeft.
Na een aantal jaren gewerkt te hebben in de arbeidsbemiddeling aan de bureaukant had ik duidelijk op mijn netvlies wat de volgende carrière move zou worden. Namelijk een functie als corporate recruiter! Want naast communicatieve vaardigheden en een stralende persoonlijkheid beschik ik immers ook over ervaring, mensenkennis en ben ik positief kritisch!
Recent is er weer erg veel gereageerd op het artikel van Annelien Jordense waar zij blogde dat de “Wanhoop bij kandidaten stijgt”. Vooral de felle reacties van de oudere sollicitant viel me daarbij op. Die blijkt in de praktijk erg veel last te hebben van leeftijdsdiscriminatie. Ik wil daar graag eens een open discussie over starten. Lees verder…
Mede naar aanleiding van de enorme disucssie alhier over Monsterboard = W&S Bureau , kreeg ik de suggestie van Nienke Smit om dat nou eens niet vanuit het bureau, het bedrijf of job board te bezien, maar vanuit de kandidaatkant. Is het immers niet beter als er meer mensen met je CV aan de slag zijn? Zeker nu sommige bureaus kandidaten zelfs voor exclusiviteit laten tekenen zoals Marcel de Jong recent berichtte op EmploIT. Interessant vraagstuk! Lees verder…
Ik heb de laatste tijd erg veel last van overreagerende kandidaten. Ze reageren vaak al direct nadat de reactietermijn is verstreken met de opmerking; “Ik heb nog niets vernomen; kunt u mij de status vertellen van mijn sollicitatie?”
Ook krijg ik veel reacties op afwijzingen waarom men niet is gekwalificeerd en geselecteerd voor een gesprek. Uiteraard met de wanhopige oneliner: “kijkt u toch aub nogmaals naar mijn cv: ik sluit perfect aan om meerdere redenen etc etc”.
Deze week wederom een “verzoeknummer”, ditmaal van Ivo Claessen (hopelijk de goede …). Hij vroeg me eens stil te staan bij de sociaal-maatschappelijke functie van (werving & selectie en uitzend-)bureaus en meer in het bijzonder in relatie tot moeilijk plaatsbare kandidaten. Wat hem daarbij triggerde was de zee aan reacties op Recruitment Matters n.a.v. deze post. Lees verder…
Zoals ik jullie vorige week al had beloofd, zou ik in deze rubriek de echte dilemma’s uit de praktijk gaan behandelen. Zo een heb ik er nu bij de hand. Overigens heb ik ook mijn eerste verzoeknummer in deze rubriek binnen, daar ga ik komende week aandacht aan besteden. Maar eerst terug naar het actuele dilemma.
Een kandidaat – laten we hem voor het gemak Pieter noemen – die ik op 1 maart 2005 heb geplaatst, nam vorige week contact met me op, omdat hij weer in de markt was. Niet omdat ie met ontslag bedreigd was, maar omdat Pieter vond dat ie toe was aan een volgende stap, die hij bij zijn huidige werkgever en mijn klant – niet kon maken. Wat te doen? Nou, in ieder geval een tafeltje voor twee boeken bij Dauphine. Lees verder…
Ik stapte maandag met open vizier de Beurs van Berlage binnen voor Keep Holland Working. Mijn eerste indruk was: dit ziet er goed georganiseerd en professioneel uit.
Aanmelden bij de ingang ging vlot. Ik kreeg een insteekmap met informatie over welke bedrijven aanwezig waren. Dat waren werkgevers en aan de banenmarkt verwante organisaties, zoals bijv. coaches.
Onze economie stort in hoog tempo in elkaar; de werkloosheid groeit naar 10%. Dit is althans de informatie die ons vrijwel dagelijks wordt toegediend via de media.
En vervolgens kijk ik naar de trends van de twee grootste commerciele vacaturesites:
