Category Archives: Recruiter
Wat is nu de juiste volgorde?
Naast bemiddeling bureaus zie je organisaties enorm stoeien met het vinden van de juiste techniek op recruitment. Nodig je kandidaten eerst uit en laat je ze dan een assessment doen? Is het assessment een verantwoordelijkheid van het recruitmentbureau of kiezen we voor een derde partij voor de uitvoering? Wie neemt de interviews af en hoe zorg je voor draagvlak? Gebeurt het aannemen van een kandidaat op basis van gevoel of rationele elementen? Moeten vaardigheden perse aanwezig zijn of kunnen we ook ontdekken of deze snel zijn aan te leren? Lees verder…
Harder rennen voor wat?
In de gesprekken die ik met kandidaten voer is de motivatie voor een bepaalde werkgever voor mij het belangrijkste onderwerp. De inhoud van de functie is eigen niet zo spannend. De werkelijke motivatie van een kandidaat om te kiezen voor een andere werkgever enerzijds en het behalen van resultaten anderzijds, is cruciaal voor een duurzaam resultaat. Hierin heb ik gemerkt dat voor sales mensen materiële aspecten over het algemeen goede prikkels zijn om te kiezen voor een werkgever.
Stel: je hebt twee dezelfde soort functies met hetzelfde salaris. De ene werkgever geeft je er alleen een BMW 3 serie bij (met minimale bijtelling) en de andere werkgever een persoonlijk opleidingsbudget van 4000,- voor het eerste jaar. Voor welke werkgever wordt er dan gekozen? Lees verder…
Verschil maken
Sinds ik het vak van recruitment consultant beoefen ervaar ik een zoektocht naar toegevoegde waarden. Wat is nu de echte propositie van een werving en selectiebureau? Gaat het puur om werven en selecteren of wil de klant ook betrokkenheid als de kandidaat daadwerkelijk is begonnen? Ja, ik hoor jullie al zeggen: dat verschilt per klant. Vraag het de klant en pas je daarop aan! Maar als dat zo is is het minder makkelijk om de propositie van je werving en selectiebureau te bepalen. Uiteindelijk wil je natuurlijk dat je je propositie kan opnemen in je ‘elevator pitch”, content van je website en in het uitzenden van berichten via social media. Natuurlijk kun je dit goed ondervangen door het woordje ‘maatwerk’ maar hoeveel waarden heeft dat? Lees verder…
Groupon breidt uit en hoe! Maar hoe?
Een lekkere advertentie voor een positief in de belangstelling staand bedrijf plofte zomaar in mijn mailbox. Groupon zoekt een Senior Sales Recruiter, iemand die hun salesforce op oorlogsterkte kan krijgen en ik vermoed dat ze haast hebben, want er is genoeg te doen voor ze in ons couponnenminnend kikkerlandje.
Geen bijzonder nieuws, maar wat me opviel is dat ze vrij prominent in de advertentie zetten: An active LinkedIn and Twitter account is a must. Je moet, als je de ambitie hebt om van Groupon het bedrijf te maken met de leukste salesmensen, je eigen sociale netwerken meebrengen. Zouden ze ook vooraf checken of je een beetje leuke saleslieden in je netwerken hebt zitten?
ING – Top Employer 2011
In een eerdere post gaf ik aan per 1/8 gestart te zijn als IT Recruiter a.i. bij de ING. Net een dag in dienst werd ik gelijk geconfronteerd met een oordeel van Marc Drees over de nieuwe “Werken bij” site van deze organisatie. Oef. Though job. Kwamen mijn vooroordelen over werken bij een grote bank nu al uit? Hoe vaak had ik al geen hoogopgeleide IT-ers vanuit een trage, logge organisatie bemiddeld naar een hip internet bedrijf? ING dus. Dit na een jaar state-of-the-Recruitment bij QlikView, een BI fastgrower die met een vet budget (beursgang Nasdaq) een MT laag in EMEA moest samenstellen. Van het zoeken naar een Country Manager Rusland naar het vinden van een Cobol programmeur in Leeuwarden. Was dit nu wel de juiste stap? Nou…euh.. JA! Mijn hemel wat gebeurt er veel binnen Recruitment bij de ING. Onder enthousiaste leiding van Gusta Timmermans wordt er flink geïnvesteerd in praktisch alles wat Recruitment te bieden heeft. Zoals bijvoorbeeld het Top Employers ICT keurmerk 2011, uitgegeven door het CRF Institute… .. Lees verder…
Dat is toch logisch?
Een grote uitdaging binnen recruitment is het aangaan van relaties. Relaties met klanten maar ook zeker met kandidaten. Doordat je werkzaamheden aan de voorkant van het proces plaatsvinden en je inhoudelijke rol vervuld is als de overeenkomst tussen klant en kandidaat is getekend merk je vaak dat het voeden van de relatie minder makkelijk verloopt. En juist daar zit mijn inziens voor veel recruiters een grote valkuil.
Hoeveel verschillende klanten heb jij de afgelopen jaren gehad? Hoe zeker weet je dat de klant jou weer belt als ze een nieuwe medewerker zoeken? Zowel klant en kandidaat laten zich vaak door het moment beïnvloeden. Op het moment dat de klant gaat zoeken is het dus kunst om ‘top of mind’ te zijn om er voor te zorgen dat een (nieuwe) concurrent er niet met jouw opdracht vandoor gaat. Waarschijnlijk komt dit ook door het ‘no cure no pay’ model. Voor de klant lijkt het dan bijna of het dan niet uitmaakt aan wie ze de opdracht geven, als het percentage maar marktcomfort is. Het resultaat moet toch positief zijn om te betalen. Gek toch? Het zou toch zo moeten zijn dat als je succesvol bent geweest bij een klant dat de klant jou belt als ze weer een medewerker zoeken? In de praktijk blijkt dit niet altijd zo te zijn.
Actieve kandidaat is beter dan passieve
Inderdaad, een interessant contrapunt in een wereld waar de passieve kandidaat in het algemeen als de heilige graal wordt gezien. Maar het punt is simpel en elegant; een actieve kandidaat heeft uit zichzelf interesse getoond in een vacature en daarmee impliciet in het achterliggende bedrijf. Waarmee zonder enige moeite de belangrijkste horde is genomen; het ‘verleiden’ van een werkzoeker tot interesse in bedrijf en vacature. Wat bij een passieve kandidaat geen vanzelfsprekendheid is, tenslotte heeft in dit geval de recruiter het initiatief genomen.
Een recruiter dient bij een actieve kandidaat wel te bepalen dat de keuze (vooral) is gebaseerd op satisfiers in de nieuwe uitdaging en niet op dissatisfiers in de bestaande werksituatie. En verder is een actieve kandidaat zelden actief middels één sollicitatie, dus prompte actie is aanbevolen. Maar als aan deze twee voorwaarden wordt voldaan, kan een actieve kandidaat weleens een betere keuze blijken. Of niet?
Met dank aan Yvette van der Vliet (YER)
Is een passieve werkzoeker beter dan een actieve?
Nog altijd lijkt er binnen recruiterend Nederland het beeld te bestaan dat passieve werkzoekers de heilige graal vertegenwoordigen terwijl actieve werkzoekers als de pest gemeden moeten worden. Oke, ik ben schuldig aan een lichte overdrijving. Maar om redenen die mij volstrekt duister zijn, is de actieve werkzoeker suspect. En lijkt de ‘hard to get’ passieve werkzoeker een stuk aantrekkelijker voor de gemiddelde recruiter.
Dit roept bij mij een uiterst simpele vraag op: Waarom? Waarom is die passieve werkzoeker zoveel interessanter? Wat een praktische vervolgvraag oproept die hopelijk tot een inhoudelijk inzichtgevende discussie leidt:
Is een medewerker die als passieve werkzoeker werd aangetrokken aantoonbaar beter dan een medewerker die als actieve werkzoeker in dienst werd genomen?
Aantoonbaar mag in dit verband worden gelezen als kwaliteit & productiviteit van het geleverde werk, lengte dienstverband, etc. Redelijk goed meetbaar dus…
Ik ben buitengewoon benieuwd naar de reacties!
Een leerzame infographic. Voor die andere recruiter
Via Andy Headworth’s blog; een mashup van een ‘infographic’ op MindJumpers, aangevuld met teksten van Headworth (in de groene kaders). Voor die ‘andere recruiter’ natuurlijk:
Wat is het resultaat van CV schuiven?
Werving & selectiebureaus vinden dat ze de ‘business’ een slechte naam geven: ’CV schuivers’ zoals Sthree, Computer Futures en natuurlijk ook ons eigen Ambitious People. Toegegeven, hun praktijken zijn vanuit ethisch perspectief dubieus en soms ronduit laakbaar. Om nog maar te zwijgen van de vaak negatieve ervaringen die werkzoekers ten deel vallen. Maar dat weerhoudt bedrijven er blijkbaar niet van om zaken met ‘CV schuivers’ te doen. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief is het op zich verwonderlijk dat werkgevers zo luchthartig lijken om te gaan met hun belangrijkste asset: de medewerker. Maar is dat ook daadwerkelijk het geval?
Wat mij brengt tot de kernvraag vanuit datzelfde bedrijfseconomische perspectief:
Is er een aantoonbaar verschil in de duur en de kwaliteit (productiviteit, output, toegevoegde waarde, etc.) van het dienstverband bij ‘levering’ van een kandidaat via een ‘fatsoenlijk W&S bureau’ ten opzichte van een levering via een ‘CV schuiver’?
Deze vraag is essentieel als we ervan uitgaan dat het resultaat telt en niet de weg ernaar toe. Wat natuurlijk ook een belangrijk onderwerp is om te behandelen, maar die zou ik graag willen bewaren voor een andere discussie.
Aangezien ‘CV schuivers’ meestal het lijdend voorwerp zijn, wil ik met name deze partijen uitnodigen om inhoudelijk te reageren. Ik ga er hierbij gemakshalve vanuit dat de ‘fatsoenlijke W&S bureaus’ in voldoende mate hun stem laten horen. Stel me dus niet teleur, please…
