Want Work for Us is nog steeds gewoon een verdomd handige app, en in tegenstelling tot de LinkedIn kloontjes op Facebook niet gevoelig voor hype en piramidespelletjes. Het doet gewoon wat het moet doen; een simpele maar goede vacaturepagina op Facebook zijn. Maar dat is blijkbaar niet voldoende voor het bedrijf, met als gevolg een serie beloftes die aanzienlijk minder steekhoudend zijn.

Die beloftes hebben alles te maken met een blijkbaar onbedwingbare behoefte om een social career site te worden, wat dat dan ook precies mag betekenen. Blijkbaar denkt Work4 Labs dat je zonder het woord ‘social’ in je pay-off tegenwoordig niet meer meedoet. En daarom heeft het bedrijf zelfs een tweetal features verzonnen waarmee ze denkt dat woord ‘social’ inhoud te geven:

1. Socially broadcast Jobs
2. Tap Twitter and LinkedIn

Een lachwekkende vergissing, want er wordt slecht inhoud gegeven aan de inhoudsloosheid van deze features.

Socially broadcast Jobs
Hoeveel social media newbies zouden in deze onzin trappen?:

Our powerful social features? Een like button is een powerful social feature? Doe effe normaal! En wat is de gemiddelde hoeveelheid likes van een vacature? 0, 1? En als iemand al een vacature liked, hoe is het dan zeker dat deze wordt verspreid onder highly relevant social groups? En hoe is het dat als ik een vacature like dat mijn vrienden ineens highly qualified candidates? Wat een ronkende onzin kraamt Work4 Labs hier uit.

Tap Twitter and LinkedIn
En dan zijn er natuurlijk altijd nog de kanalen waarlangs vacaturediarree kan worden gespoten:

Hoezee! Ik kan vacatures rondspuiten! Kijk mama, zonder handen…

Find Qualified Candidates
Jawel, er is nog een derde feature waar Work4 Labs aan overpromising doet, ook al wordt hier niet direct het woord social in de mond genomen. En dit feature wordt als volgt omschreven:

Of een patent meehelpt om een beter resultaat te bereiken is mij volstrekt onbekend, maar blijkbaar denkt Work4Labs dat hieruit vertrouwen en kwaliteit straalt. Het probleem met dit feature is het feit dat de targeting gebeurt op basis van profieldata die in Facebook bijzonder slecht is gevuld, namelijk opleiding, werkervaring en vaardigheden. Vrijwel het enige wat overblijft om op te matchen is dan de locatie. Waarmee meteen de (zeer) beperkte nauwkeurigheid van deze highly-targeted, performance-based job ads is geschetst.

Gelukkig hoef je als gebruiker niets te betalen tenzij qualified candidates op een dergelijke advertentie klikken. Wat overigens tot een interessante vraag leidt: wat is een qualified candidate en wie bepaalt dat? Want als het feit dat een gebruiker op een advertentie klikt door Work4 Labs automatisch als een qualified candidate wordt gezien, kan de afnemer van dit feature nog weleens van een koude, en dure, kermis thuiskomen. Geluk bij een ongeluk is dan wel dat de clikcrates op advertenties in Facebook krankzinnig laag zijn…

Conclusie
Work4 Labs is bezig om van een goede app een goed app met te grote beloftes te maken. Waardoor afnemers alleen maar teleurgesteld kunnen raken. Niet in wat de app feitelijk heel goed doet, maar wat de app feitelijk helemaal niet kan doen.  Waarmee Work4 Labs zich alleen maar in de eigen voet lijkt te schieten.

Het bedrijf leek oorspronkelijk op weg om een zinvolle, waardevolle bijdrage te leveren aan de passieve recruitment inspanningen op Facebook. Maar het succes van de oorspronkelijke app lijkt de makers naar het hoofd te zijn gestegen. Het aantal toeters en bellen is ondertussen zo groot dat de oorspronkelijke meerwaarde dreigt onder te sneeuwen. Doodzonde…

Dit kan weleens het begin van het einde zijn van WerkenbijdeOverheid. Het lijkt er ondertussen op dat de site hier al een voorschotje op neemt. Want dit kreeg ik te zien tijdens mijn poging om de site te bezoeken:

Path.To connects the right people with the right job opportunities through personalized recommendations that deliver the best and most compatible matches for talent and businesses.

O, o, dat klint als een soort itzBig of JobFox revisited. Sites waar je kilometers informatie moest invullen voordat je (niet-passende) vacatures kon zien. Is Path.To ook zo’n betweter?

De homepage
De homepage is er eentje van de nieuwe generatie. En dat betekent dus een ellenlange homepage, waar zo’n beetje alles wordt uitgelegd. Het begint met hiermee:

Mooie fotografie, dus dit is blijkbaar een artsy site. En Path.To gaat er blijkbaar voor zorgen dat ik verliefd wordt op mijn volgende baan. Dat is me nogal een belofte. Maar hoe gaan ze dat waarmaken? Blijkbaar als volgt:

We’re connecting you with the right job opportunities in technology and design through personalized recommendations.

Oke, personalized recommendations… Van wie dan wel? Heeft Path.To een social sausje in het zoekproces naar een baan? Nee, het is het resultaat van mijn Path.To score. Jawel! En wat is dat dan nou weer? Nou, in het tweede deel van die ellenlange homepage staat dit:

Ik val een beetje van mijn stoel als ik dit lees:

The Path.To Score helps you by ranking all jobs in the system by their compatibility

Compatibility met wat? Met mij? Met mijn chi? Met mijn leeftijd of gewicht? Nee, want in het derde en laatste deel van de eindeloze homepage staat dit:

Jawel, ik moet Path.To trainen, door aan te geven welke vacatures al dan niet bij mij passen. Om volstrekt onduidelijke redenen laat dit Path.To het volgende zeggen:

Are you tired of scrolling through job boards looking for the perfect position? We feel your pain which is why we created Path.To. We use what we learn about you and your work preferences to deliver only the most relevant job opportunities.

Pardon? Ik moet allerlei informatie invoeren en Path.To vervolgens bij elke getoonde vacature zeggen of die al dan niet past en dat is efficienter en makkelijker dan zoeken in een vacaturesite? Stelletje arrogante sukkels…

Registreren gaat niet vanzelf
Maar goed, ik heb de homepage doorgeworsteld en ik ga me maar eens via mijn LinkedIn profiel aanmelden. Eens kijken hoe dat gaat.

Hmm… na Path.To gedurende 1 dag toegang tot mijn LinkedIn profiel te hebben gegeven kom ik in een maagdelijk wit scherm terug. Er gebeurt helemaal niets meer.  Een F5je levert plotseling de volgende URL op: http://www.path.to/auth/failure?message=invalid_credentials&strategy=linkedin

En dat terwijl ik toch keurig bij LinkedIn was aangemeld. Tja, soms is een API best lastig…Als ik vervolgens opnieuw naar Path.To ga krijg ik ineens dit te zien:

Laten we er maar vanuit gaan dat het een glitch was… Anders zou men de nodige bezoekers verliezen…

Kilometers invulwerk
Afijn, nadat ik mij heb geregistreerd krijg ik het volgende te zien:

Zoals verwacht moet ik allerlei gegevens gaan invoeren zonder te weten of aan het eind van dit keurslijf van 5 stappen een zinvol resultaat wacht. Een garantie op het laten afhaken van een deel van die bezoekers. En dat terwijl Path.To nu alleen voor de design en IT-community in San Fransisco open staat. Daar is echt een overschot aan wanhopige werkzoekenden…

Aan het eind van de eerste ellenlange pagina met werkervaringen zie ik pas de call-to-action: Save work Experience and Continue. Dat is knap stom. Tenslotte ken ik mijn eigen werkervaring toch wel redelijk, een knop above the fold was wel zo praktisch geweest…

Afijn, door naar de volgende stap:

Invulwerk, invulwerk, invulwerk. Het enige opvallende is het bolletje aan de rechterkant; dat is ineens een stuk kleuriger dan in de vorige stappen. Het is blijkbaar een progress indicator, want in de laatste stap is de kleur nog feller geworden:

Blijkbaar vond Path.To dat het iets nodig had om de rechterkant minder wit te maken…

Hoe dan ook, in de laatste pagina van het invulwerk kan ik dus mijn social profiles koppelen. Om Path.To te helpen mijn interesses beter te begrijpen…? Wat een ronkende onzin is dit toch. Maar goed, na alles te hebben ingevuld wordt mijn Path.To Scores berekend:

Ik dacht dat er 1 Path.To score was, maar blijkbaar zijn er meerdere. Of toch maar eentje? Want hoeveel compatibility scores kan je hebben? Afijn, die score wordt niet getoond nadat de berekening is afgerond. Wel krijg ik nu ‘compatibele’ vacatures te zien:

En daar staan ze. Onder elke vacature staat een Like en Dislike knopje. Om Path.To te trainen. Hoeveel likes en dislikes denkt Path.To eigenlijk dat de gemiddelde bezoeker gaat geven? Of leert het ding al na enkele (dis)likes zoveel dat ze ineens wel banen kan opduikelen waar ik verliefd op kan worden? Zottigheid…

Overigens ook een gruwelijk slechte pagina met zoekresultaten, maar dat terzijde. Ook als vacaturesite klopt er niet veel aan Path.To.

En dat was het wel zo’n beetje. Of toch niet? Er is nog een andere pagina die volstrekt onbegrijpelijk is. En dat is deze:

Een pagina met gezichten. Waaruit tevens blijkt dat ik automatisch toestemming heb gegeven om mijn profiel publiek te publiceren. Het zou verstandig zijn geweest als ze dat vooraf met enige visuele nadruk aan mij hadden gevraagd! Wat een sukkels zijn ze daar bij Path.To!

Gelukkig heeft Path.To wat heel veel sites niet hebben; de mogelijkheid om mijn account te verwijderen:

Godzijdank! Ik heb met een zucht van opluchting op de Remove Account knop geklikt.

Conclusie
Path.To valt in de categorie itzBig, JobFox en de vele andere partijen die het beter denken (en grotendeels dachten) te weten dan de werkzoeker. En om die reden de werkzoeker opzadelen met een onevenredige hoeveelheid werk. Om vervolgens een teleurstellend eindresultaat te tonen. En daarmee lijkt het lot van Path.To getekend. Er is geen enkele onderscheidende factor die Path.To tot een interessante of waardevolle site maken. Het is gewoon veel werk om hier een baan te zoeken. Veel meer werk dan een bezoekje aan een vacaturesite. Waar een faceted search je een stuk sneller laat ontdekken of er al dan niet geschikte banen zijn. Of misschien zelfs een baan om verliefd op te worden…

Hoe dan ook, collega-blogger Eva Zils meldde op haar blog dat Experteer te koop staat. En waarschijnlijk niet omdat het met Experteer slecht gaat, maar blijkbaar wel met het bedrijf achter Experteer; uitgever Georg von Holtzbrinck. En dat maakt het extra zuur. Want het was Holtzbrinck Ventures, een onderdeel van deze uitgever, die in 2006 Experteer oprichtte. Bij een succesvolle verkoop gaat de vacaturesite dus het oude nest verlaten.

Maar wie wil in hemelsnaam een gruwelijk slechte site (lees: Experteer) kopen? Hopelijk is de eventuele koper bekend met het fenomeen social media. En vooral de negatieve impact daarvan op sites als Experteer…

Ton Sluiter en Boris van Beek refereerden naar de nichesites en schaarden deze onder de ‘gratis jobboards’. Ik wil hier een kleine aanvulling op geven. Naast de gratis nichesites zijn er ook een hoop nichesites die veelal beter afgestemd zijn op het gerichte zoekgedrag van mensen, maar échter wel betaald zijn. Uiteraard! De werkgever en werkzoekende hebben namelijk beide een grotere kans op een match: de werkgever plaatst met een reden zijn/haar vacature op een niche-vacaturesite voor de ICT en de werkzoekende zoekt een ICT baan.

Hoewel je er niet vanuit mag gaan, is de kans groter dat de werkzoekende gekwalificeerd is voor het werken in de branche. Bovendien sta je nog altijd langer bovenaan in de lijst met vacatures, omdat er minder massa is op de nichesites. Bekend is inmiddels dit een voorwaarde is om snel gevonden te worden. Niet voor niets willen we allemaal op de eerste pagina van Google komen, nietwaar?

Voor de nichesites is het bovendien gemakkelijk om de Adwords goed af te stemmen op het gerichte zoekgedrag van mensen. Mensen die gericht zoeken naar een baan in een branche of regio, hebben een beter idee van hun gewenste baan dan mensen die Google-en naar : ‘baan zoeken’ of ‘baan vinden’ en zullen eerder doorklikken naar een vacaturesite met alleen ICT-vacatures dan een van de ‘grote jongens’. (Gebeurt trouwens nog schrikbarend veel: 3600 zoekopdrachten op de exacte woordcombinatie ‘baan zoeken’ bijvoorbeeld). Met die combinatie kom je dan ook gelijk op de grootste, algemene vacaturebanken van Nederland terecht. Handig, dan weet je helemáál niet meer waar je naar moet kijken.

Die man/vrouw die een ICT baan in Amsterdam zoekt, tikt in de zoekmachine: ‘vacatures’, ‘ICT’ en ‘Amsterdam’ en komt gelijk uit bij IT nichesites.

Hoewel ik denk dat de gemiddelde IT’er niet gelukkig wordt bij het aanzien van de jobboard die met Adwords op plaats 1 staat op deze zoekwoordcombinatie:

De exacte combinatie van zoekwoorden: ‘vacatures’, ‘ICT’ en ‘Amsterdam’ komt lokaal maar 91 keer per maand voor, maar deze 91 mensen weten wel heel goed in welke branche en regio ze een baan willen vinden! Mocht je een ICT werknemer zoeken in Amsterdam heb je toch tien keer liever kandidaten uit de pool mensen die hierop zoeken, dan dat je vacature op een algemene en grote vacaturebank komt waar mensen zoeken op ‘administratie’ ook jouw vacature zien. Op de grote baords ‘valt’ de vacature binnen een half uur van pagina één en bovendien is er voor de MKB’er minder zichtbaarheid voor de vacature ten opzichte van de grote organisaties met grote merken.

Kortom: de reden waarom werkgevers en werknemers elkaar veelal mislopen of niet zien, is omdat vacaturebanken niet altijd goed inspelen op het veranderende zoekgedrag van mensen en omdat de zoekfunctie binnen de vacaturebank sterk te wensen over laat. Die branche en regio specifieke nichesites bieden beide partijen een grotere kans op een match. Waarom worden ze dan nog altijd minder gebruikt dan ‘de grote, algemene online vacaturebanken’?

De vraag die ik hierbij wil stellen:

In hoeverre zien recruiters/ P&O’ers de nichesites als concurrent van de grote vacaturebanken die de strijd voeren om de grootste aantallen vacatures?

Hart en nieren
Marc Drees verslindt je WORST met huid en haar. Vakkundig proeft hij je nieren en legt hij tot op het bot bloot wat voor vlees hij in de kuip heeft. Hij snijdt, ontbeent, bindt, vermaalt, stroopt, wast en fileert je WORST. Geloof me. En hij doet met zijn hart op zijn tong verslag van wat hij op zijn lever heeft. En als je WORST als een tang op een varken slaat gaat hij in koelen bloede voor de bijl en wordt hij in de pan gehakt. En als je WORST bedorven is dan zet hij je zijn mes op je keel. En als je WORST alleen maar zwaar op de maag ligt, dan beschrijft hij de fysieke reacties die dat bij hem oproept. En geloof mij, dat gaat je door merg en been. En de onverteerbare resten die hij daarbij ophoest kunnen je zomaar in je verkeerde keelgat schieten. En toch, als je goed oplet, dan zul je zien dat zijn mes aan twee kanten snijdt. Hij scheidt namelijk tips uit over hoe je je WORST makkelijker verteerbaar kunt maken. Als Marc Drees een slager is, dan een keurslager met het hart op de juiste plaats.

WORST
Drees lust elke WORST rauw. Elke WORST? Nee. Eén WORST blijft dapper weerstand bieden. WERK.nl is een WORST vol met zand die fier overeind blijft staan. Dat komt doordat keurslager Drees meer begaan is met de kwaliteit van de WORST WERK.nl dan met het lot van de mensen die er gebruik van moeten maken. En dan moet je niet denken aan werklozen. WERK.nl is een WORST die uitkeringstrekkers positief discrimineert door ze gratis toegang te geven tot Jobfeed. Nee. Je moet denken aan mensen die wérken, maar door algehele onkunde, slechte opvoeding, luiheid of flaporen hun baan dreigen te verliezen. Zij zijn met meer – en meer nog in tijden van crisis – dan de werkzoekende werklozen. Denk aan mensen met echte beroepen zoals slager. Mensen die geen kaas hebben gegeten van de exquise WORST-en die keurslager Drees ze voorschotelt. Nee. Mensen zonder veel vet op de botten met simpelweg behoefte aan passende vacatures. Mensen met maar één optie: de WORST Werk.nl. Zij eten als het aan Marc Drees ligt maar wat de pot schaft en moeten niet zeuren, want zand schuurt de maag.

Intermezzo
Je slager zoekt werk. Omdat jij Recruitmentmatters leest heeft hij via jou een lijst op de kop weten te tikken met de vijf grootste vacaturesites. Hij besluit de vrije tijd die hij na een dag uitbenen overheeft op te offeren aan het zoeken naar vacatures. Eerst op Banenmatch. Hij vindt 20 vacatures voor ‘slager’. Helaas allemaal in Velsen-Noord; hij rekent er 5 mee. Dan Jobbird: 2 stuks. Jobselectie: 0. Nationalevacaturebank: 4. Dat is samen 11. WERK.nl geeft er ook 11. WERK.nl biedt net zoveel vacatures als de rest van de top-5. WERK.nl wordt door jouw slager van harte aanbevolen.

Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan
Of, nee, wacht. SVO.nl biedt tientallen vacatures voor slager! Waarom vertelt WERK.nl jouw slager dat niet? Waarom geeft WERK.nl hem niet de beroepsomschrijving bij een zoekopdracht voor slager met daarnaast de volgens ROC en kenniscentrum voor slagers waardevolle nichevacaturesites? Weten ze bij WERK.nl niet dat ze infrastructuur voor kennisontsluiting moeten leveren? Door in plaats van WERK.nl aan te spreken op deze publieke taak te ontkennen dat die taak bestaat laat Marc Drees in zijn eentje tientallen mensen in een uitkering terechtkomen. Als je hem ervan beschuldigt dat hij op deze wijze slinks mensen naar Jobfeed probeert te bewegen doet hij alsof zijn neus bloedt. Totdat hij weer een mud zand aantreft in de WORST WERK.nl en uit zijn vel kan springen en oude koeien uit de sloot kan halen.

De hamvraag
Een feed met alle vacatures. Openbare CV’s. Actuele verwijzingen vanuit relevante bronnen. Dat is wat jij nodig hebt om jouw WORST in elkaar te draaien. En dat is wat je niet van WERK.nl krijgt omdat WERK.nl niet verder kijkt dan de eigen WORST lang is. Maar blijf erom vragen! Als het lukt, goudmijntje. En anders kun je altijd nog een opleiding gaan doen.

Omzet Hiring Solutions, Q1 2009 – Q4 2011. Bron: LinkedIn

Hoewel LinkedIn hier geen uitspraken over doet is het ongetwijdeld belangrijkste onderdeel van Hiring Solutions is de sourcing tool LinkedIn Recruiter. Waarmee corporate (en 3rd party) recruiters meer zoek- en contactmogelijkheden krijgen om LinkedIn ‘members’ te benaderen. En daarmee is LinkedIn Recruiter feitelijk hetzelfde als een cv-database abonnement.

En daarmee is er waarschijnlijk voor een groot deel sprake van een verdringingsmarkt. Tenslotte hebben bedrijven maar een bepaald budget voor actieve werving; waardoor er met de komst van LinkedIn Recruiter een extra, een waarschijnlijk aantrekkelijker, alternatief beschikbaar is gekomen. De sterke groei van LinkedIn Recruiter betekent dus naar alle waarschijnlijkheid een forse daling van de cv-database gerelateerde omzetten bij vacaturesites. Waarbij vooral niche vacaturesites die zich richten op hoger opgeleid personeel de grootste klappen hebben gekregen.

Maar die klappen beperken zich niet tot producten/diensten voor actieve werving. Want LinkedIn maakt, in in ieder geval in Nederland, ook een groei door als we naar het volume aan vacatureplaatsingen kijken. En daar geldt natuurlijk hetzelfde; ook in dit geval hebben bedrijven maar een bepaald budget voor het online plaatsen van vacatures. En ook hier zal de grootste impact worden gevoeld bij vacaturesites die zich richten op hoger opgeleid personeel.

Het is dan ook niet verwonderlijk om te zien dat het volume aan vacaturerplaatsingen bij LinkedIn en Intermediair een tegengestelde beweging vertoont:

Procentueel volume aan vacatureplaatsingen op Intermediair en LinkedIn ten opzichte totaal volume aan vacatureplaatsingen met opleiding HBO of hoger, week 7 2009 – week 6 2012, op basis van een voortschrijdend kwartaalgemiddelde . Bron: Jobfeed

Intermediair heeft een aandeel van tussen de 1,6% en 1,8% gedurende het grootste deel van de tijdsbalk, maar aan het begin van 2011 begint de site aan een daling die nog altijd niet lijkt te zijn gestopt. En het is een neergang waardoor Intermediair haar marktaandeel heeft zien halveren. Opvallend genoeg heeft LinkedIn haar marktaandeel in diezelfde perdioe weten te verdubbelen; van 0,8% naar 1,6%. Dit zou wel eens iets meer dan toeval moeten zijn.

Hoewel de impact van LinkedIn Recruiter op de omzet van de cv-database abonnementen van Intermediair onbekend is lijkt het niet vergezocht om minimaal eenzelfde ontwikkeling als bij vacatureplaatsingen te veronderstellen. Minimaal, omdat LinkedIn natuurlijk aanzienlijk dominanter is met haar database van ‘members’ dan met haar vacature-aanbod.

Het papieren weekblad Intermediair was naar alle waarschijnlijkheid al jaren verliesgevend. Maar nu lijkt het er ernstig op dat Intermediair ook ten aanzien van haar online inkomsten een forse aderlating heeft moeten doen. Of kan hier beter van een slagaderlating worden gesproken? Want het zou me niets verbazen als Intermediair met haar online resultaten in de rode cijfers is gezakt. En dat terwijl er net een miljoenenverslindende operatie is uitgevoerd om Intermediair op San Diego te krijgen…

Als de ontwikkelingen van de afgelopen tijd enige indicatie zijn voor toekomstige ontwikkelingen gaat Intermediair het nog veel zwaarder krijgen. En daarmee heeft VNU Media een fors zorgenkind in haar portfolio. Een zorgenkind die niet zomaar kan worden afgestoten omdat het nou eenmaal op het gezamenlijke platform draait waar ‘binnenkort’ ook Nationale Vacaturebank op moet gaan draaien. Een platform dat ook nog eens binnen VNU Media zelf ontwikkeld is. Als dat maar goed gaat…

Job Poacher lets you make yourself available to recruiters, without exposing your identity or giving up your email address. We set you up with an anonymous email address that you control — just like on "Craigslist"

Job Poacher is een barebone site die zo te zien in een achternamiddag in elkaar is geprakt. Wat overigens niets zegt over de waarde die de site kan hebben. Hoewel het snel groeiend aantal plaatsingen al zeer snel een betere zoekfunctie noodzakelijk maakt

De homepage
Dit is de homepage voor een poachee, zoals de site de werkzoekers noemt die zichzelf via Job Poacher aanbieden:

Jawel, dit is alles. Ik zei toch dat het een barebone site was. Maar het laat onverlet dat Job Poacher gebruik maakt van de op dit moment meest praktische manier om een formulier in te vullen: door de invulvelden in een zin te plaatsen. Barebone maar praktisch dus.

Na het invullen van zeven velden heb ik dus een werk gezocht advertentie op Job Poacher geplaatst. Die er overigens zo uitzien:

Eerder vandaag was er nog niet eens een zoekfunctie aanwezig, dus de site groeit snel in functionaliteit… Maar gezien de sterk toegenomen populariteit na een artikel op TechCrunch is het slechts een kwestie van tijd of de huidige zoekfunctie is ook te beperkt.

Als ik als recruiter contact wil opnemen met een werkzoeker klik op op Reply to This Listing. En dan krijg ik dit te zien:

Een CAPTCHA… Bepaald irritant en al helemaal als je als recruiter meerdere interessante kandidaten op Job Poacher hebt gevonden. Als ik mijn weerzin heb overwonnen en deze CAPTCHA heb ingevuld, krijg ik een e-mail adres te zien wat door Job Poacher is gegenereerd en aan de Poachee is toegekend. Op deze manier kan ik als recruiter de Poachee benaderen zonder dat de identiteit van de Poachee bekend wordt gemaakt.

En dat is het. Basic maar praktisch, afgezien van die CAPTCHA natuurlijk, maar zo kan de gemiddelde recruiter eens ervaren wat de gemiddelde sollicitant moet doorstaan.

Conclusie
Job Poacher is bijzonder simpel, ongetwijfeld op een regenachtige zondagmiddag in elkaar gezet en naar alle waarschijnlijkheid zeer effectief. Althans in het begin. Want bij succes kan Job Poacher zomaar uit elkaar knappen. En succes is in ieder geval voor de korte termijn verzekerd als gevolg van het artikel op TechCrunch. Dat zorgt in het algemeen voor rokende servers…

Het korte antwoord is: Ja. Hoewel er bij Whitetruffle geen Amerikaanse versie van Jobfeed achter zit. En de gruwelijke omslachtigheid van 2alljobs de gebruiker van Whitetruffel bespaard blijft. Aan de andere kant kan je met Whitetruffle waarschijnlijk wachten tot je een ons weegt voordat je ooit een alert voor een vacature gaat ontvangen. Want het aantal vacatures is bijzonder beperkt.

De homepage
Dit is de homepage van Whitetruffle:

Kijk, een bijzonder overzichtelijke homepage met de aantallen kandidaten en bedrijven (niet de aantallen vacatures) verwerkt in de boodschap dat je hier als kandidaat mogelijk werkgevers kan vinden. Hoewel de competitie zeer intens lijkt te zijn.  Verder is links een activity stream te zien die continu doorloopt; een suggestie van grote interactie op de site tot je ongeveer 20 seconden blijft kijken. Want dan blijkt het een eindig carousseletje te zijn… Verder verschijnen aan de rechterkant testimonials over hoe fantastisch Whitetruffle wel niet is. Nou, dat wil ik zelf graag ontdekken…

Als ik op de link How it works klik krijg ik een video van 30 seconden te zien. Daar word ik ook niet veel wijzer van dus klik ik maar op de knop Sign up:

Kijk, een overbodig tussenscherm voor al die werkzoekende engineers als Whitetruffle tenminste een keuze had gemaakt op de homepage. Waar alle reden voor is gezien de onbalans tussen het aantal engineers (ruim 6.000) en het aantal bedrijven (bijna 300). Waarmee je 19 mensen een vermijdbare klik laat maken om 1 mens van dienst te zijn. Heel bijzonder, dit soort keuzes…

En ik mag natuurlijk met mijn LinkedIn profiel registreren:

Na registratie moet ik een e-mail adres opgeven. Volgens Whitetruffle is dat omdat zij mij dan passende vacatures kunnen sturen:

Maar waarom kan ik die niet via een SMS ontvangen, of naar mijn Twitter account laten sturen? Een beetje vreemd dat een nieuwe site mij niet meer mogelijkheden biedt.

Na het ingeven van het e-mail adres moet ik enkele vragen beantwoorden, een proces waar ik heel snel doorheen kan lopen. Prettige, eenvoudige interactie:

En dan ben ik klaar.

Helaas krijg dan weer een tussenscherm te zien, dit keer om mijn connecties kennis te laten maken met de zegeningen van Whitetruffle. Wederom veel te vroeg, want ik weet nog steeds niet of Whitetruffle mij uberhaupt iets te bieden heeft:

Verder is mijn LinkedIn profiel dus weer eens gekopieerd. Ik vraag me ondertussen wel af op hoeveel sites mijn profiel rondslingert. Dat moet ondertussen in de honderden lopen…

Als ik deze hinderlijke pop-up wegklik, kan ik mijn weg vervolgen. Ik kies op goed geluk de navigatie-optie Explore:

Ik moet blijkbaar bedrijven liken want anders kan ik niet gematched worden. Op zich wel een aardig idee, maar om nou individuele bedrijven een voor een te gaan liken is wel bijzonder omslachtig. Dit is verzonnen zonder de implicaties bij een groot aantal werkgevers goed door te denken. Aangezien dit de enige manier is om in aanmerking te komen voor vacatures die naar je toe worden gestuurd, is dit een wel zeer onhandige interactie.

Maar het toppunt van frustratie bereik ik als ik een bedrijf ga bekijken:

Onderaan de pagina staan een tweetal vacatures. Terwijl dat toch echt voor mij als werkzoeker zo’n beetje het belangrijkste van alles is. En die vacatures laten een aantal tags zien die ik zelf ook heb moeten invullen. Maar de vacatures kunnen niet worden aangeklikt. Vanuit Whitetruffle kan ik alleen maar zien dat Rapleaf vacatures heeft, ik kan er niet op klikken of reageren. Dat is wel bijzonder zuur. Dat is zoiets als een witte truffel te zien liggen maar er geen truffelrasp langs te mogen halen. Brrr…

En dat is Whitetruffle. Een meer dan aaibare site die helemaal niets toevoegt aan het online recruitment landschap. Of het moet de frustratie van de werkzoekende gebruiker zijn. Maar dat telt niet, want dat geldt helaas voor de meeste sites in dit domein.

Conclusie
Whitetruffle ziet er zeer aaibaar uit en heeft een bijzondere naam. En verder is er feitelijk niets over deze site te melden. De noodzaak om te registreren zonder enig bewijs van achterliggende waarde is een drempel die voor velen te hoog zal zijn. En daarmee maakt Whitetruffle het zichzelf bijzonder moeilijk. Daarnaast is het aantal participerende bedrijven wel zeer beperkt en kan een werkzoekende niet via Whitetruffle op een vacature reageren. Ongelofelijk knullig. Waarmee ook de overlevingskansen van Whitetruffle zijn vastgesteld. Bijzonder klein…

Uiteraard zullen steeds meer mensen jobboards gaan bezoeken via de iPad. Zo zien we nu al bij Intermediair dat we meer traffic via de iPad krijgen dan via Android (!). Daarnaast biedt de iPad net weer wat andere mogelijkheden dan smart phones om bv. bij vacatures beleving toe te voegen (de zgn. employer branding).

Maar het heeft tot november 2011 moeten duren voordat Intermediair met een eigen iPad app de markt opkomt. Jawel, Intermediair heeft enkele dagen geleden een heuse iPad app gelanceerd. Laat ik eens kijken of ruim een jaar denkwerk in een sublieme app heeft geresulteerd.

Zo ziet de homepage van de app eruit:

Een duidelijke tweedeling, net als op de gewone site: de mogelijkheid voor het zoeken naar vacatures en de aanwezigheid van carrieregerelateerde content. Typisch Intermediair dus. Maar echt interessant is de constatering dat VNU Media blijkbaar definitief bakzeil heeft gehaald. Om Intermediair Weekblad gratis te ontvangen hoef je nooit meer je cv bij Intermediair.nl achter te laten. Wat natuurlijk ook zodanig stompzinnig was dat Intermediair al eerder selectief bakzeil haalde. Vanaf nu kan iedereen met een iPad altijd gratis Intermediair Weekblad lezen. Zelfds oudere versies. Dus…

Vacatures zoeken
Maar ik heb geen interesse in Intermediair Weekblad. En ik heb ook geen interesse in de artikelen. Ik heb uitsluitend interesse in vacatures. En daarom klik ik op de knop zoek:

Wat een bijzondere indeling! Aan de linkerkant een lijst van 10 vacatures en aan de rechterkant de details van (in dit geval) de eerste vacature. Een combinatie van een lijst- met een detailscherm. Eerlijk gezegd vind ik het een uitstekende oplossing, maar dan uitsluitend in de staande variant (later meer over de liggende variant). Ik zie alle 10 vacatures aan de linkerkant, inclusief de navigatie om naar de volgende 10 vacatures te gaan.

Vreemd genoeg toont de applicatie niet hoeveel vacatures er aan mijn zoekopdracht voldoen. Omdat er evenmin een paginering wordt getoond heb ik geen enkel idee waar ik ben als ik eenmaal een paar keer heb gebladerd. Dat is buitengewoon onhandig; want ik raak daardoor de weg kwijt. En dat is helemaal niet nodig.

Verder is de mogelijkheid om door de individuele vacatures heen en weer te bladeren helemaal in de header verstopt (de knoppen vorige en volgende). Dat is bepaald onhandig, want daar hoort deze navigatie natuurlijk helemaal niet thuis. Waardoor ik het ook niet intuitief weet te vinden. Er zijn eenvoudigweg teveel knoppen in een te kleine ruimte gepropt. Dat levert met name aan de bovenzijde van de app een zeer onrustig beeld op.

Overigens is de detailinformatie van de vacature overzichtelijk, met duidelijke kerninformatie en contactinformatie bovenaan. Vreemd genoeg wordt het telefoonnummer van de contactpersoon niet genoemd terwijl deze onderaan de vacaturetekst wel staat. Als laatste is het opvallend dat deze vacature de eerste is die ik zie als ik zonder zoekcriteria zoek. De vacature stamt uit 13 april 2011. Dat is wel verrekte oud… Terwijl er aanzienlijk nieuwere vacatures beschikbaar zijn. Hiermee laat je de werkzoeker onbedoeld schrikken.

En dan is er nog de noodzaak om terug te gaan naar het zoekscherm om een nieuwe zoekopdracht uit te voeren… Dit is wel heel erg 2008. Heen en weer navigeren tussen zoekscherm en zoekresultaat? Had de interaction designer vakantie of zoiets?

Verfijningsopties
En wat te denken van die merkwaardige knop verfijn deze zoekopdr…, terwijl alle ruimte aanwezig is om daar gewoon de volledige tekst: verfijn deze zoekopdracht te laten zien. Da’s een beetje jammer; maar de verfijningsfunctie zelf is wel weer goed:

De interactie van de verfijningsfunctie is aanzienlijk beter dan die van de Monster iPad app. Simpel, duidelijk (het aantal resulterende vacatures wordt genoemd) maar helaas ook hier nog niet direct (je moet nog altijd op een knop drukken om het resultaat te kunnen zien). Maar laten we blij zijn met wat we hebben! En hier zie ik tenminste wel eventjes hoeveel vacatures er overblijven!

Geen mogelijkheid om te solliciteren
Als ik op de knop meer over deze vacature klik krijg ik overigens dit te zien:

Ja, de bekende armoe die zich ook op smarthpones toont. Ik kan niet direct via mijn iPad solliciteren. En het is natuurlijk bizar dat een site als Intermediair geen Apply with LinkedIn mogelijkheid via deze app biedt. Natuurlijk is LinkedIn de grote concurrent voor Intermediair, maar heeft een Intermediair bezoeker daar iets mee te maken? Nee, natuurlijk niet! En op deze manier versneld Intermediair slechts haar eigen einde. Want welke hoogopgeleide professional heeft geen LinkedIn profiel? Ik ken ze niet (sorry, leugentje, ik ken er een!). Het proces van zoeken, vinden, beoordelen niet kunnen afsluiten met solliciteren is eenvoudigweg te knullig voor woorden. Zeker als het om een iPad app gaat.

Maar het meest teleurstellende vind ik toch wel het gebrek aan creativiteit bij Intermediair. Want dit is de liggende variant van de zoekresultaat pagina.

Alles is een beetje breder geworden. Tegelijkertijd kan ik niet meer door mijn vacaturelijst navigeren zonder te scrollen… Van de extra breedte had intelligent gebruik gemaakt kunnen worden. Intermediair heeft toch ook de kans gehad om naar de iPad app van Monster te kijken, en daar het goede van te kopieren? Hier word ik toch wel een beetje treurig van…

Conclusie
Intermediair heeft een iPad app uitgebracht. En daarmee is het wel zo’n beetje gezegd. Hoewel het scherm met het zoekresultaat een leuke indeling bevat (in de staande variant althans) is de app inspiratieloos te noemen. Zo’n driekwart jaar na de lancering van de Monster iPad app had er toch iets van evolutie te zien moeten zijn. Maar dat is blijkbaar niet aan Intermediair besteed. En dat is ronduit teleurstellend te noemen.