Meer gebruik
Het omslagpunt van regelmatig gebruik naar meer gebruik lag voor mij in 2008, toen ik van Ambroos Wiegers (destijds GeenStijl) een ‘recommendation’ ontving. Op dat moment werd me duidelijk dat mensen mijn LinkedIn profiel anders konden gaan beoordelen dan de Rolodex. En vanaf dat moment ben ik nog meer en nog bewuster met LinkedIn omgegaan. Dat uitte zich bijvoorbeeld in…

- het bewuster toevoegen van mensen (als in: meer mensen, maar ook alleen mensen die ik echt ken en daarnaast mensen ‘unfrienden’ die ik niet kende)
- het feit dat ik zelf mensen die ik bijzonder vind, ben gaan ‘recommenden’
- het moment waarop ik voor de eerste keer met het schaamrood op mijn kaken om een recommendation vroeg! (ja ja, been there done that)

Stoorzender
Maar nu ik iedere dag minimaal één keer per dag inlog op LinkedIn, stoor ik me wel een beetje aan het feit dat mijn profiel maar voor 90% compleet is. Dat hebben de ontwikkelaars goed bedacht, want iedere keer dat ik zie dat ik slechts 10% van een compleet profiel verwijderd ben, is dat toch een soort van stoorzender. Vergelijk het met een gemorste druppel koffie op je witte overhemd terwijl je weet dat je geen afspraken buiten de deur meer hebt. Het is niet erg, maar je bent je om de één of andere reden continu bewust van het feit dat dat vlekje daar heel erg bruin zit te wezen op dat witte overhemd.

Nu is dat druppeltje iets waar je niet zo veel aan kunt doen als je van huis bent, maar die missende 10% op je LinkedIn profiel natuurlijk wél.

Tip
LinkedIn heeft mij zelfs geruime tijd geplaagd met een tip om die missende 10% te verzamelen. Wat ik moest doen? Een tweede baan toevoegen aan mijn profiel. Maar helaas voor de LinkedIn techniek, ben ik vanaf mijn studententijd al 11 jaar bezig aan mijn eerste baan, dus dat gaat niet lukken.

Niet zo lang geleden viel mijn oog op twee andere tips. LinkedIn vertelt mij dat ik met het invullen van mijn ‘summary’ en mijn ‘specialties’ voor beide 5% kan vergaren zodat de storende incompleetheid voorgoed tot het verleden behoort.

Summary
Na wat snel speurwerk te hebben verricht op enkele profielpagina’s van connecties vind ik dat ook ik om de laatste ontbrekende procenten moet gaan strijden en me moet overgeven aan nuchtere zelfbevlekking. Vrolijk ratelend op mijn toetsenbord tik ik een eerste stuk ‘summary’ bij elkaar. Maar ik kan nog steeds slecht wennen aan het gevoel dat het schrijven van ‘positieve dingen’ over mijzelf oproept. Zo slecht zelfs, dat ik een collega heb gevraagd wat te schrijven op basis van mijn concept.

Een concept tekst die vanaf het begin voorzien is van een persoonlijke noot, want de mooiste LinkedIn profielen vind ik de profielen waarop ik de mensen en personen achter de functie, organisatie en banen kan bekijken.

En nu komt het, ook die door mijn collega geschreven concepttekst vind ik niet goed, of misschien toch wel, maar ik twijfel of… Voor wie schrijf ik de summary ook alweer? Oh ja, voor mensen die mijn profiel bezoeken. Dus, vroeg ik mijzelf af,  waarom vraag ik het dan niet gewoon niet aan hen? Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb de concept tekst geplaatst in een openbare Google Doc.

Zodat je dit door kunt lezen, het aan kunt passen of een reactie op dit blog kunt achter laten als je een tip voor me hebt.

Zou het dan toch meer worden dan een geavancheerde Rolodex?

Vanish is een onderzoeksproject naar de haalbaarheid van “self destructing data” op het internet. Gewapend met een flink aantal beursen en giften van onder andere Intel heeft groep medewerkers van de Universiteit van Washington een tool ontworpen die data een houdbaarheidsdatum meegeeft. Op dit moment werkt het slechts nog met Email, maar er word gewerkt aan een manier om alle online gepubliceerde date een cyanidepil in de holle kies mee te geven. Of het nu offertes met een maximale houdbaarheid van een maand gaat of liefdesverklaringen die tot de volgende ochtend geldig zijn, het maakt niet uit. Met Vanish heb je straks je vindbaarheid online nog beter in de hand.

In search levert dit helemaal interessante vernieuwing op. Niet langer zullen al die vage spidersites nog maandenlang je vacature online kunnen tonen zonder dat jij er invloed op hebt. Je zult echter ook niet langer het verleden van je sollicitant online natrekken zonder je af te vragen of je een eerijk, volledig plaatje krijgt.

Vooralsnog in de categorie Stoer Nerd Nieuws. Er is nog lang geen sprake van een vermarktbaar product en de haalbaarheid van volledig verwijdering moet nog bewezen en getest worden. Hoe ga je immers om met citaten en retweets? Ik ben benieuwd!

Misschien ben ik nog niet lang genoeg bezig om een bundeling van mijn blogs (voor RM en IKKI) te publiceren, maar dat zullen we maar ophangen aan mijn megalomane karakter. Toegegeven, ik heb hier en daar wat toegevoegd en geschrapt. Dus ook voor mijn vaste lezertjes is het interessant om verder te lezen.

Ik heb even een inventarisatie gemaakt van alle sociale netwerken en andere sites die een profielfoto vereisen (waarvan ik lid ben).
  

Hyves
Hyves is een aanvullende manier van contact onderhouden tussen mensen die elkaar al offline kennen en dat voortzetten op Hyves. Oftewel je eerstegraadsvrienden. Dan kun je natuurlijk in contact komen met vrienden van vrienden. Dat zijn je tweedegraads vrienden. Als laatste kun je nieuwe contacten op doen, bijvoorbeeld in een van de vele groepen. Juist, je derdegraadsvrienden.

Op dit moment staat Hyves boven Hotmail en marktplaats en is zelfs populairder dan Google in Nederland. Hyves heeft meer dan 5 miljoen leden waaronder BN’ers en elke, zichzelf respecterende politicus. Door een tal aan features (krabbelen, tikken, bloggen) is Hyves een platform waar menig gebruiker dagelijks terugkeert.

MySpace
In de tijd dat ik nog groupie was van allerlei obscure rock en indie bandjes heb ik mij aangemeld voor MySpace. Die account is nu godzijdank verwijderd. Ik heb een doorstart van ‘Floor op MySpace’ gemaakt.

MySpace is een sociaal netwerk, als zo velen. De site heeft nog elke dag een schamele 230,000 aan nieuwe registraties. Je kunt je profiel zo uitgebreid maken als jij zelf wilt. Aangezien ik een persoon ben die bovenmatig graag ‘shared’, komen bezoekers van mijn profiel veel over mij te weten. Je kunt je profiel verder customizen met HTML. Dat is jammer, want ik weet echt niets van HTML. Gelukkig zijn er websites die layouts aanbieden.

LinkedIn
Linkedin is een soort hyves voor ‘professionals’. 55 procent van de Linkedin-gebruikers heeft een salaris van meer dan 100.000 dollar, zegt de site. Reden voor mij om een kijkje te nemen, in de naïeve veronderstelling dat ze die nullen misschien wel deels te danken hebben aan hun inschrijving. Op Hyves heb ik 186 vriendjes en vriendinnetjes maar ik heb niet eens de vage hoop dat die me aan een baan gaan helpen. Gesterkt door mijn klaarblijkelijke sociale capaciteiten bezoek ik de site. Omdat het de bedoeling is er zelf beter van te worden, nodigen gebruikers liever bovengeschikten uit of zakelijke contacten waar ze wat aan hebben. Dat wordt lastiger…

Facebook
De profielensite, inmiddels groter dan MySpace, groeit maar en groeit maar. En heeft een flinke metamorfose ondergaan. Gelukkig maar, want ik vond de vorige versie onoverzichtelijk en chaotisch. Ik werd al gestrest als ik alleen maar een e-mail notificatie van een of ander nieuw filmpje in mijn inbox zag.

Wetenschappers wijden hele onderzoeken en boeken aan het online fenomeen. De resultaten zijn verassend positief. Zo hebben Nicole B. Ellison, Charles Steinfield en Cliff Lampe van Michigan State University onderzoek gedaan naar de rol van Facebook bij het verwerven van sociaal kapitaal. Wat? Het netwerk van mensen. Daaruit concluderen ze dat studenten (de onderzochte groep) hun vriendschappen makkelijk behouden door sociale netwerken. Het gaat daarbij dus om vrienden die ze al hadden.

Verder is hoogleraar B.J. Fogg is gefascineerd door het volgende vraagstuk: hoe slaagt Facebook erin gebruikers allerlei dingen te laten doen? Zoals, hoe speels, olifantjes, plantjes en eieren te laten uitwisselen? Je mag een gegeven olifant natuurlijk niet in de slurf kijken, dus stuur je er trouw ook een terug naar de afzender. Een niet-ophoudende stroom van cadeautjes volgt. Wee degene die als eerste afhaakt.

YouTube
Ik ben nog maar een week een officiële YouTuber. Ik was al eens lid, maar toen had ik geen idee van wat het inhield. Ik wilde gewoon, een achteraf veel te groot, filmpje uploaden. Nu was ik mijn wachtwoord vergeten, dus moest er een nieuwe account komen.

Een goede vriend ‘zit al jaren op joetjuup’. Hij laat zich niet onverdeeld positief uit over de video-community. “Er wordt vooral veel geflamed”. Het is volgens hem geen echte community, er is weinig inhoudelijke interactie. Voor inhoudelijke interactie kom ik elders wel aan mijn trekken, ik zoek vooral filmpjes op, voeg ze toe aan mijn favorieten en deel mijn eigen filmpjes met mensen. Dat is, wanneer ik uitgevonden heb hoe ik ze klein genoeg maak.

Flickr
Flickr is een website voor het delen van (digitale) foto’s, een soort fotocommunity. En de leden nemen dat heel erg quasi niet-serieus, maar toch stiekem wel. Bij het uploaden van foto’s kan er worden opgegeven onder welke voorwaarden anderen de foto mogen gebruiken. Ook kunnen foto’s in een privégedeelte worden geplaatst, dat alleen te bekijken is door gebruikers die daarvoor toestemming van de uploader hebben. Flickr is in korte tijd uitgegroeid tot een zeer populaire site om als opslagplaats te gebruiken, vooral onder webloggers.

Flickr wordt door een aantal vrienden verslavend genoemd, sommigen posten elke dag wel iets. Op Flickr besta je uit foto’s. Jouw profiel is je leven in een soort stop-motion. Je vindt veel eenzame bomen en emo-zelfportretten, niet mijn ding(en). Flickr kent ruim 2.2 miljard foto’s en elke minuut komen er zo’n 3000 bij. Dat zijn een heleboel bomen.

NuJij
NUjij is een aanvulling op NU.nl, de grootste nieuwssite van Nederland. Lezers van NU.nl komen naar NUjij om hun mening te geven over wat vandaag actueel is. Zo vormen alle lezers samen de ‘redactie’. Door te stemmen op artikelen die jou aanspreken, vergroot je de kans dat dit bericht op de voorpagina blijft staan en ook wordt gelezen door anderen. Hoe meer mensen het bericht lezen hoe levendiger de discussie over dit onderwerp wordt.

Men vraagt mij weleens waar ik de tijd vandaan haal om te bloggen. Ik vraag me op mijn beurt af waar al die mensen op nuij.nl de tijd vandaan halen om die blogs allemaal te lezen en om een degelijke keuze te maken op welke post ze hun stem uitbrengen. Ik maak elke dag gebruik van NuJij, om mijn blogs voor RecruitmentMatters op te posten. Nu maar hopen dat er iemand op mij stemt.

Ekudos
Ik maak veel gebruik van Ekudos, om dezelfde reden dat ik Nujij elke dag inschakel. Bij Ekudos Is het belangrijk een flinke schare lezers/vriendjes aan je te binden. Stem een keer strategisch en degene die jouw stem ontvangen heeft blijft je eeuwig trouw.

En dat is handig. Want we willen allemaal op die begeerde voorpagina terechtkomen. En daar heb je kudos voor nodig. Wat? Lezers bepalen wat de leuke en interessante artikelen zijn door middel van een puntensysteem. Die punten heten hier kudos.

Vorige week stond ik opeens tweede op de ranglijst van topgebruikers (van die week). Eén van mijn artikelen stond bovenaan de ranglijst van meeste Kudos, 3 artikelen waren ‘bijna populair’, en nog eens twee werden van veel (positieve) reacties voorzien. Ik was heel even bijna beroemd.

IKKI
IKKI(.nl) is een online carrière community, waar je je eigen carriere managed. IKKI matched je met andere talenten en groepen. Daar vind je verhalen van mensen die een flinke (over)stap hebben durven nemen in hun carrière. Die verhalen dienen ter inspiratie.

IKKI predikt de omgekeerde wereld. Je hoeft niet meer met je cv langs de bedrijfsdeuren. Zij moeten, door de krapte op de arbeidsmarkt, bij jou langs. Een community naar mijn hart. Vandaar dat ik er ook werk.

Delicious
Delicious is een ‘social bookmarking service’. Delicious is een soort back-up van je leven. Op Internet. Dat je ook nog met andere mensen kunt delen. Ik stel het aanschaffen van een externe drive eindeloos uit, Delicious is voor mij dus ideaal.

Deze week nog zal ik foto’s en werk op Delicious plaatsen. En zal ik er mijn blogs crossposten, na the usual NuJij en Ekudos. Op Delicious zie ik ook wat er zoal populair is. Leuk om in een verloren uurtje even rond te dwalen. Hoewel ik nog maar weinig verloren uurtjes ken tegenwoordig.

Plaxo
Plaxo begon als een soort modern adresboekje. Nu worden die adresboekjes ‘tot leven gewekt’ met “Pulse”. Een sociaal netwerk dus. Maar niet zomaar één. Uiteraard.

Pulse zegt geen plek te zijn voor mensen die aan vriendjes-verzamelen doen. Het is een tool die je helpt in contact te blijven met de mensen die je al kent en op de hoogte te blijven van hun laatste blogs en foto’s. Ik krijg dan ook wekelijks de updates van ‘people that I know’ opgestuurd. Je kunt je Pulse account koppelen aan je Flickr- en Twitteraccount en aan meer dan dertig andere sites.

Twitter
Twitter is een ‘real-time short messaging service’ dat met verschillende netwerken, sites en apparaten (mobiele telefoon) samenwerkt. Ik voel me wel een beetje een nerd met mijn Twitteraccount. Wie kan het wat schelen wat ik zoal doe op een dag?

Ik denk daarom dat ik vooral een ‘volger’ word. Zo volg ik Bob Stumpel (interessant figuur). Maar ook Marco van Hurne. Marco zie ik maar 1 dag in de week, dus het is best fijn om zo een beetje op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen van de frontman van IKKI. En ik volg mijn vader. Die man die ‘s avonds als laatste het vlees snijdt. Dat is, als hij geen meeting ergens heeft.

Welke sociale netwerken er meedoen? Elk netwerk heeft zo zijn charme en zijn minpunten. Maar zolang ik het één en ander kan vormgeven is het interessant voor mijn project.
 

Ik begin met een onontworpen profiel. Ongepimpt, simpele profielfoto en basisinformatie (naam, leeftijd, e-mailadres). Mijn vrienden en andere contacten stuur ik, voor ik mijn profielen wit&saai maak, een waarschuwingsmail. Een paar dagen later stuur ik ze een mail waarin ik ze vraag tips&op/aanmerkingen te geven voor de wederopbouw van mijn profiel.

Via de e-mailservice van de sociale netwerken waarschuw ik mijn vrienden voor de leegroof van mijn profiel:

Lieve vrienden, familie, Raymond Spanjar, collega’s en andere contacten,

Ik ga mijn Hyves-, MySpace-, LinkedIn-, Facebook-, YouTube-, Flickr-, Delicious-, NuJij-, Ekudos-, IKKI-, Plaxo- en Twitteraccount ontpimpen. Dat betekent het volgende:

Ik ontdoe de bovenstaande profielen van foto’s en alle andere extra informatie die er nu opstaat. Ik verwijder achtergrondjes en ga terug naar de basisopmaak.

Waarom ik dat doe? Wel, ik wil (uiteindelijk) het ultieme profiel creëren. En daar kunnen/moeten/willen jullie me bij helpen. Wat zien jullie graag van mij terug op Hyves? En op Facebook?Verschilt dat van elkaar? Hoe moet ik poseren voor mijn profielfoto? Welke kleur zou de boventoon moeten voeren bij mijn MySpace-account? En bij YouTube?

Vrees niet: al jullie krabbels blijven bewaard, maar de filmpjes en blogs gaan wel weg. Ik bouw gaanderweg wel weer een nieuwe collectie op. Mocht je heel erg gehecht zijn aan mijn gadgets: tot zondag kun je ze nog kopiëren.

Liefs,

Floor

Voortaan, elke vrijdag, een update wat dit project betreft.

The Cluetrain Manifesto (The End of Business as Usual) is een visionair boek, geschreven door Christopher Locke, Rick Levine, Doc Searls, David Weinberger. En gepubliceerd in 2001.

Het is een visionair boek omdat het de komst voorspelde van wat we nu Web 2.0 en sociale media noemen. Hoewel het boek vooral het eind van massamarketing en de macht van bedrijven en instituties over de media aankondigde.

Dit jaar verscheen Groundswell, een praktisch boek over sociale media; geschreven door Charlene Li en Josh Bernoff; twee Forrester analisten:

En dit boek is een soort How To gids. Een praktische vertaling van de visie die in The Cluetrain wordt verkondigd.

Het is een praktijkgids voor bedrijven: Hoe om te gaan met de sociale media, die je niet kan controleren. En waar alle marketing euro’s die je erin pompt teniet kunnen worden gedaan door een kritische blogger; of een negatieve review.

Een zeer interessant boek omdat het praktische tips en hints geeft aan bedrijven. En een boek dat door iedereen in online recruitment gelezen zou moeten worden.

Want natuurlijk niet gebeurt… En daarom heb ik besloten om in de komende maanden met enige regelmaat interessante, wetenswaardige en praktische tidbits uit Groundswell hier te delen en van commentaar te voorzien.

Vredestein, de bandenfabrikant, komt dus met een opvolger van het succesvolle spel trac challenge. Het spel werd online door meer dan een half miljoen mensen gespeeld. In deze versie, althans als we de teaser mogen geloven, kan je ook zelf banen bouwen (tracks) en dus racen.

Men stelt dat het ook open staat voor andere merken, dus ik ben benieuwd welke mogelijkheden het biedt. Wat ik sterk vind is dat ze het dichtbij hun eigen werk zoeken, autoracen en banden zijn een natuurljke fit.

Door gebruikers hier meer in te betrekken (banen bouwen, ik geloof dat ik ook auto’s tunen zag) bouw je meteen een band met ze op. Ik ben alleen benieuwd of Vredestein dit ook als recruitmenttool in gaat zetten. Ik vrees van niet.

Sogyo, daar heb ik gewerkt. Staat op de homepage en heeft nu een score van 8.1. Het eerste wat me opvalt: de groep vergelijkbare bedrijven. Die is wel heel erg lang. Daar staan er een aantal bij die echt geen relevantie hebben (Sogyo is een IT detacheerder), dus wat doet bookings.com, printerfabrikant Xerox of internetbureaus Mirabeau en Media catalyst erbij? Het lijkt wel een heel breed spectrum.

Dan review, dit ziet er zo uit:

Goed, het zijn dus positieve en negatieve zaken. Dat is jammer, want ik zou juist willen zien dat mensen moeten kiezen tussen twee zaken die men positief vind. En ook zeer slecht: uitleg. Werkdruk: min of plus? Bedoelen ze met min dat het een lage werkdruk is of dat ik het een minpunt vind? En als ik nu eens van een hoge werkdruk houd en jij niet?

Vrijheid, ook zo’n vreemd item. Vrijheid in werk? Vrijheid in werktijden? Vrijheid in beloning? Wat zouden ze bedoelen? Er staat geen informatie bij.

En de beloning, tja, dat is natuurlijk ook erg afhankelijk van je perceptie. En wat wordt er allemaal onder beloning gerekend? Ook je opleidingen? Of niet? De congressen die je mag bezoeken (voor mij altijd een belangrijke secundaire arbeidsvoorwaarden), horen die er ook bij? Of zou dat in groeimogelijkheden horen?

Maar goed, ingevuld maar wat ik denk dat ze er mee bedoelen en Sogyo was voor mij een leuke werkgever. Dus een 8,8 krijgen ze van me.

Stap 3 is het geven van een toelichting, dat hoeft niet en doe ik dus niet (even geen zin in).

Vervolgens stap 4: het wie ben je verhaal.

Hè? Werkzaam bij bedrijf nee? Dus ik mag ook reviews invullen als ik niet werkzaam ben bij een bedrijf? Dat had ik dus gehoord, maar kon ik niet geloven. Dus toch. En die tellen mee? Blijkbaar wel. Leuk, even concurrentje trashen.

En dan klik ik op klaar. Nu verwacht ik dat ik nog even moet invullen wie ik ben en een e-mail adres. Zoals bijvoorbeeld bij Kieskeurig. Eerst op een link klikken om je identiteit te bevestigen. Niet foutloos, niet corruptie proof, maar in ieder geval een stap extra. Maar niets daarvan, hij staat er gewoon bij.

Mijn waardering staat er nu bij, een 8,8 tegen gemiddeld een 8,1. Ik vond de werkdruk veel beter en het salaris ook, terwijl de inhoud van het werk en de groeimogelijkheden voor mij minder hoog scoren. Op zich niet onlogisch, ik had een heel andere functie dan de rest van het bedrijf (en ik vind hard werken erg leuk). Dat ziet er dus zo uit:

Het leuke is natuurlijk dat je niet hoeft te liegen of te frauderen om ratings aan te passen. Want er is de optie: geen werknemer. Dus laten we de proef op de som doen bij Microsoft, een bedrijf waar ik als Open Source liefhebber natuurlijk niet positief tegenover sta. Voor mijn review had Microsoft een 6.5 en scoorde ze vooral slecht op de inhoud van het werk.

Microsoft lijkt mij helemaal niets. Geen vrijheid (groot bedrijf), geen sfeer (van buiten is het kantoorpand erg steriel), geen inhoud van het werk (alles wordt besloten in Amerika) en groeimogelijkheden lijken me ook beperkt. Het salaris laat ik op gemiddeld staan. Een 1,6 krijgen ze van me.

Ik geef in stap 4 netjes aan dat ik een man van 30 ben, niet bij het bedrijf gewerkt heb of werk en een HBO opleiding heb afgerond. Geen woord gelogen dus. En wat zien we?

Precies, Microsoft is gedaald naar een 5,2. Er is 1,3 punt af gegaan doordat iemand die NIET voor ze werkt of gewerkt heeft (in andere woorden, niet echt iets van het bedrijf af weet) en dat ook aangeeft, een review heeft gemaakt over het bedrijf. Erg lullig, omdat Microsoft natuurlijk ook vacatures heeft uitstaan op Intermediair. En als je dan klikt op het linkje vacatures (apart trouwens dat die er niet automatisch naast staan) denk je: goh, een bedrijf dat zo slecht scoort, ik weet niet of ik daar wel wil werken.

Conclusie: Intermediair’s company rating is zo lek als een mandje en kan lekker gebruikt worden voor concurrentje pesten.

De voortschrijdende technologie schept veel nieuwe publicatiemogelijkheden. Web 2.0 toepassingen zoals weblogs, wiki’s, YouTube etc. faciliteren de uitwisseling van kennis en ervaringen. Informatie is vrij toegankelijk voor iedereen. Dit vraagt om een nieuwe manier van omgaan met auteursrechten om de free flow van informatie op internet te beschermen en te stimuleren. Recente (dreigende) rechtszaken tussen (amateur) bloggers en auteursrecht organisaties versterken dit beeld en de noodzaak tot actie.

De Stichting heeft ten doel:

- het streven naar gepaste wetgeving teneinde de vrije meningsuiting en de free flow of information op internet te beschermen en te stimuleren;
- de openbaarmaking van cases om een bewustwording te creëren en de discussie te openen;
- het kanaliseren van behoeften en het bieden van een platform in de discussie met de gevestigde orde.

Stichting Copyright & Nieuwe Media wil haar doelen bereiken door

- het geven van voorlichting over onder andere de Creative Commons, het bevorderen van de bewustwording over bestaande wet en regelgeving rond het auteursrecht en het verzamelen van kennis over dit onderwerp;
- de regelgeving rondom copyright eenvoudig leesbaar en voor iedereen begrijpbaar te maken;
- het inrichten van een helpdesk voor bloggers, forumbeheerders of  webbeheerders, die problemen ondervinden in het kader van de huidige wet- en regelgeving.

Er zal een netwerk van gebruikers en juristen ontstaan die zich actief gaan inzetten en aandacht gaan creëren voor de problematiek van auteursrechten op internet. Op die manier zal de discussie hierover breder worden getrokken en niet meer alleen plaatsvinden tussen slechts een beperkt aantal rechthoudende versus de wetgever.

De website en het bijbehorende sociale netwerk zullen in augustus live gaan.

Initiatiefnemers en dus het bestuur zijn:
Bestuurslid Algemene Zaken: Marco Raaphorst, www.marcoraaphorst.nl
Bestuurslid Algemene Zaken: Marco Derksen, Upstream
Penningmeester: Gert Otter, Van Burnout naar Burnin
Voorzitter: Ronald van den Hoff, CDEF Holding
Secretaris en Juridische zaken: Arnoud Engelfriet, www.arnoud.engelfriet.net
Bestuurslid Social Network: Petra de Boevere, Meisje van de slijterij
Bestuurslid Social Network: Jolie van der Klis, www.jolie.nl

Je slaat als bedrijf twee vliegen in één klap. Je krijgt een oplossing voor je probleem én je krijgt nog eens een CV van een young professional kado. Die nota bene nog eens gemotiveerd is om het probleem op te lossen. Dit is werving op de social networking manier. Op inhoud en door transparant te zijn. En misschien is de oplossing niet van een hoogwaardig niveau – je houdt er minstens wel een hoop potentiële kandidaten aan over. Ik kan niet wachten tot dat ik dit zelf kan inzetten.

In de zoektocht ben ik ook nog de volgende sites tegengekomen:

Utensil-ed – Submit ideas and concepts & brainstorm about them with other users;
Haveyougotthenerve – Crowd sourced tv production company;
Ideawhip – Community for students, alumni, start-ups;
Fellowforce – Help companies to innovate, pitch & get rewards;
Holotof – Pitch your ad project among creatives;
Ideawicket – Community for start-ups & innovators.

Meer mooie voorbeelden van crowd sourcing & co-creation vind je trouwens op Springwise.com.

Aanbevelingen (recommendation engines) zijn belangrijke omzetgeneratoren voor e-commerce sites. Zoals al eerder aangegeven heb ik heel wat extra geld aan Amazon uitgegeven als gevolg van hun uitstekende recommendation engine.

Maar ik heb nog nooit een aanbeveling gehad van een vacaturesite. Iemand anders wel? Ik stel me iets voor in de geest van:

Functie "Project manager XYZ" is misschien interessant voor u

Met daarbij de mogelijkheid om aan te geven of dit al dan niet klopt (om daarmee het recommendation algorithme te verbeteren) en natuurlijk een verantwoording:

"Deze aanbeveling is gedaan omdat 5 mensen die ook naar Progamma manager ABC hebben gekeken op Project manager XYZ hebben gesolliciteerd. En 9 mensen die naar Programma manager hebben gezocht ook naar Project manager XYZ hebben gekeken."

Er zijn natuurlijk wel een paar beren op het pad:

• Anders dan bij een e-commerce site is er in dit geval geen sprake van de mogelijkheid van extra verkopen. Het is een verdringingsmarkt.
• Het huidige business model van vacaturesites laat het niet toe. Als werkgever zou ik het tenminste niet prettig vinden dat mijn advertentieruimte wordt gebruikt om de vacature van een concurrent (om de schaarse arbeidskrachten) te promoten.
• Het risico van overpromotie van bepaalde vacatures, met als gevolg een onderwaardering van vergelijkbare vacatures (onder het motto: De duivel schijt op een grote hoop)
• Ongewenste concurrentie voor werkzoekers zelf

Nu zoek ik graag de potentie in plaats van de problemen van een nieuwe benadering, maar in dit geval zijn er volgens mij een aantal goede redenen te bedenken waarom vacaturesites geen recommendation technieken gebruiken.

Of zie ik het verkeerd?