Laden

De irrelevante corporate wervingssite



Enige tijd geleden verscheen er een interessant artikel van Jeremiah Owyang, genaamd The Irrelevant Corporate Website. Jeremiah betoogd dat potentiele klanten zich via peer review sites orienteren op producten/diensten, omdat ze informatie van de corporate website niet langer vertrouwen.

Zonder passende maatregelen wordt de corporate website hiermee irrelevant. En als passende maatregelen stelt Jeremiah de volgende voor:

· Create websites with customers

· Show unfiltered customer testimonials

· Product reviews will have both negative and positive views

· The corporate website will be a Community Resource

Hoewel Jeremiah hiermee natuurlijk volledig in de lijn van The Cluetrain Manifesto redeneert (overigens met uitzondering van de laatste maatregel die m.i. nog een stap verder gaat) ben ik sceptisch over zijn toekomstperspectief. Tenminste, als het over de corporate website gaat.

Want als je het woord “klant” vervangt door “medewerker” en “corporate website” vervangt door “corporate wervingssite” wordt het m.i. een ander verhaal. En “medewerker” kan uitgebreid worden met “sollicitant”, “kandidaat” of “bezoeker”.

Hoe vaak worden sollicitanten naar hun ervaringen met de wervingssite gevraagd? En als het al gebeurt, wat gebeurt er vervolgens met hun antwoorden? Hoeveel wervingssites hebben blogs van medewerkers die iets vertellen over hun ervaringen met het bedrijf? Ongefilterd, met de positieve en minder positieve kanten? Hoeveel bedrijven laten sollicitanten iets vertellen over hun ervaringen, ook degenen die afgewezen zijn?

In Amerika wijst op dit moment iedereen naar Etsy als imagehet voorbeeld van een wervingssite. En laten we eerlijk zijn, het is een zeer originele site; met originele en toegankelijke functiebeschrijvingen, een foto + handgeschreven profiel van iedere medewerker , honderden foto’s van kantoor, feestjes, etc,.

  

Maar dit is geen corporate, en dus geen corporate wervingssite. Etsy is een startup met minder dan 25 medewerkers en bijna even zoveel vacatures. Het is dus een zeer succesvolle, snel groeiende startup.

En met de wijze waarop zij zichzelf en hun vacatures presenteren is het meteen duidelijk in wat voor omgeving je als toekomstig medewerker terecht gaat komen. Daarmee zal het Etsy waarschijnlijk relatief weinig moeite kosten de juiste mensen te vinden.

Moeten corporate wervingssites Etsy kopieren? Niet verstandig.

Kunnen corporate wervingssites van Etsy leren? Ik denk het wel.

Want wat Etsy op bedrijfsniveau doet, kan een corporate op afdelingsniveau doen. Wie worden jouw collega’s? Waarom werken ze op die afdeling? Wat is er de afgelopen tijd gebeurt? Laat de collega’s op zijn minst meehelpen de vacatures te schrijven.

En laat bijvoorbeeld de collega’s onder werktijd chatten met mogelijke kandidaten. Wie is nou een betere ambassadeur voor het bedrijf dan je eigen medewerkers. Tenzij je ze niet vertrouwt natuurlijk …

En het kan natuurlijk nog verder gaan. Want ook een sollicitant heeft een stem, en een mening. Zou het niet van enorme moed getuigen om ook sollicitanten die stem en die mening te laten horen, op de wervingssite?

Vanuit technisch perspectief bestaan er geen belemmeringen, dus laat dat in ieder geval geen excuus zijn.

De vraag die resteert is: Wie durft? Wie maakt de eerste relevante corporate wervingssite?

Arrogantie kent geen grenzen



Mijn vader introduceerde me enkele blogs terug al trots als lid van de gen-y generatie. Toen ik hem vroeg wat hij daar precies mee bedoelde, zei hij het volgende: die jongeren van 20 tot 25 jaar die altijd connected en bovendien behoorlijk arrogant zijn en die regelmatig en zonder scrupules van werkgever wisselen.

Ik herken me hier natuurlijk helemaal niet in. Dat zal wel een irritant trekje van de generatie zijn. Goed, ik ben 21, altijd op MSN dan (meer…)

Lees verder

Monsterboard US gekraakt 1.6 miljoen records ′gestolen′



Een snel berichtje wat de nodige impact zal hebben op vacaturesites, en niet alleen in de US:

According to Symantec security analyst Amado Hidalgo, a new Trojan horse called Infostealer.Monstres has stolen more than 1.6 million records belonging to several hundred thousand people from Monster Worldwide Inc.’s job search service.

Bovenstaande tekst komt via Cheezhead.

Meer hierover als duidelijk wordt hoe de blogosphere en de vacaturesites hierop reageren.

Deze blog is eerder verschenen op Expand.

Opportunisme daar gaat het om in Zuid-Italie



De (Zuid-)Italiaanse man is de ultieme opportunist. Een van de manieren waarop hij dat opportunisme toont, is in zijn rijgedrag. Alsof de weg alleen voor hem is gemaakt, zo wordt er in Zuid-Italie gereden. Verkeersborden hebben geen enkele betekenis voor hem. Snelheidsbeperkingen, eenrichtingsverkeer, stoplichten, verboden te parkeren? Niet voor hem bedoeld.

De mooiste situaties zie je bij stoplichten waar er naast een strook voor rechtdoor ook stroken voor links- en rechtsaf zijn. Deze extra stroken zijn slechts bedoeld om eerder rechtdoor te kunnen gaan. Scooters en motoren gaan ook daar nog omheen, zodat de gehele weg geblokkeerd wordt, ook voor het tegemoet komende verkeer. Veel getoeter, geschreeuw en drukke gebaren zijn het gevolg.

De situatie wordt nog veel interessanter als begin augustus de Italiaanse vakantie start. Mijn favoriete locatie is waar een kustweg (de Domitiana) zich in het mafiaplaatsje Mondragone boort. Want daar verandert een rustige tweebaansweg plots in een hysterische vierbaansweg, ook al zijn er nog steeds slechts twee rijbanen beschikbaar. Met nog eens een paar extra banen aan de linker- en rechterzijde voor scooters en motoren natuurlijk, desnoods links van het tegemoet komende verkeer!

Als mijn vrouw en twee dochters in de auto zitten kan ik mijn Italiaanse genen helaas geen vrij baan laten. Maar ben ik in mijn eentje dan stort ik mij vol overgave in dit gekrioel. Het is een van de beste manieren om nieuwe Italiaanse scheldwoorden en dito gebaren te leren. Ik klap mijn zijspiegels in (waar heb je die dingen eigenlijk voor nodig?), kijk nimmer in mijn achteruitkijkspiegel en doe mijn best elk gaatje te benutten om mijn mede weggebruikers te snel af te zijn. Toeterend, gebarend en schreeuwend kom ik stapvoets vooruit; en met mij iedereen. Soms duurt het wel een uur om Mondragone binnen te rijden, stijf van de adrenaline. En ook dan is het nog niet voorbij, want in dit dorp is weven tot hoogste kunstvorm verheven. Overal staan auto’s en scooters stil op te weg, om even een praatje met een tegenligger, toevallige passant of winkelier te maken. En dat soort gesprekken zijn langdurig en intensief. Toeteren, gebaren of schreeuwen helpt hier dus niet; weven en wringen zijn de enige alternatieven om vooruit te komen. Goddelijk. De vakantie van mijn leven!

In Italie heb ik dus creatief auto leren rijden. En ik ben er gek op. Maar los van drie vrouwelijke stoorzenders in mijn auto heeft ook de Italiaanse staat dit jaar roet in het eten gegood. Want ineens staan overal camera’s, zijn er traject controles of staan carabinieri’s en polizia’s geniepig op de loer. En als ware opportunisten zijn de Italianen als een blad aan de boom omgedraaid. Want het is nu truttigheid troef op de weg. Dit Italie ken ik gewoon niet meer. De wegen lijken ineens uitsluitend bevolkt door auto’s met achter het stuur vrouwen of oude mannen met hoeden op. De Italiaanse man is plotsklaps verdwenen, geknecht door het vooruitzicht zijn rijbewijs te verliezen. Een schandaal.

Gelukkig heb ik berichten vernomen dat in Napels de oude, vertrouwde burgerlijke ongehoorzaamheid toch weer de kop aan het opsteken is. Ik hoop maar dat volgend jaar dit virus zich ook over de rest van Campania heeft uitgespreid. Anders hoeft het voor mij niet meer.

Disclaimer: Alle personen in deze blog zijn fictief. Dus elke vrouw of man met hoed die zich in bovenstaand verhaal herkend en zich daardoor onheus bejegend voelt; het is echt volledig toeval!

Dit was mijn laatste bijdrage uit Italie in de reeks artikelen die niets met online recruitment te maken hebben. Binnenkort weer gewoon saai nieuws!

Deze blog is eerder verschenen op Expand.

Mozzarella, ambachtelijke kleinschalighied



Ik ben gek op mozzarella. Als ik in Italie aankom wordt mijn op dat moment nog zeer witte en immer ronde buik dan ook graag vergeleken met deze goddelijke kaas. Ondertussen is mijn buik aanzienlijk bruiner geworden. Helaas ook ronder; met dank aan de onovertroffen Italiaanse keuken.

Mozzarella is een heel jonge kaas, gemaakt van buffelmelk, die binnen 24 uur na fabricage gegeten moet worden. De meeste Italianen laten het echter niet zover komen. In veel gevallen wordt direct na aanschaf in een caseificio (mozzarella winkel) de mozzarella uit de hand genuttigd. En uit eigen ervaring kan ik bevestigen dat dit de ultieme smaakervaring geeft.

(meer…)

Lees verder

Solliciteren in Italië; hoezo?



Na meer dan een week vakantie in Zuid-Italie zit ik voor het eerst weer eens voor mijn laptop. Aan de plastic tafel op het terras van een Eurocamp caravan, om 11 uur ’s avonds, met een glas wijn en redelijk wat muggen (zanzare in het Italiaans).

Ik had me voorgenomen tijdens mijn vakantie met regelmaat te bloggen, maar op de een of andere manier zorgt de Mezzogiorno ervoor dat je vrijwel direct een totaal ander levensritme aanneemt. Ik ga nu al meer dan 15 jaar naar Italie; beroepsmatig en als vakantiebestemming.

Beroepsmatig heb ik mij altijd mateloos geirriteerd aan de zinloosheid van afspraken in Italie. Op afgesproken tijden is iedereen aanwezig, met uitzondering van de Italianen. En als ze na een half uur op komen dagen hebben ze niet zelden gelijktijdig een andere afspraak, een paar kamers verder!

(meer…)

Lees verder

Eenhoorns bestaan niet



De ‘passieve’ kandidaat kan het best worden vergeleken met de eenhoorn. Een mythisch dier met unieke kwaliteiten. Onvindbaar voor ons, gewone stervelingen. Maar gelukkig is daar de recruiter die als een moderne ridder feilloos ‘passieve’ kandidaten weet te traceren. Helaas is de recruiter ook direct de enige die ze herkent. Is het daarmee iemand met bovennatuurlijke kwaliteiten of een Don Quichote?

Voordat ik verder ga, wat is eigenlijk een ‘passieve’ kandidaat? Ik heb het niet verzonnen, maar het schijnt iemand te zijn die, geheel tevreden in zijn huidige baan, met oogkleppen op nieuwe uitdagingen volstrekt negeert.

(meer…)

Lees verder

Graduate de beste? Geintje zeker!



Naar aanleiding van de documercial van ARA M/V die onder de vlag van een stageonderzoek is gepubliceerd heb ik eens een korte blik geworpen op de site die als beste uit de bus kwam: Graduate. En dat is geen onverdeeld positieve ervaring!

Zoals van een bureau als ARA M/V mag worden verwacht zit het met de visuele ervaring wel snor, de site ziet er gewoon erg goed uit. In degelijk ARA zwart uitgevoerd met een heel aardig interactiemodel.

En daarmee is direct alles gezegd.

(meer…)

Lees verder