Eigenaar van sociale netwerken

Op de ERE conferentie had ik een interessante discussie met iemand over het werven in sociale netwerken. Hij was helemaal voor, maar stelde dat linkedin een site was waar hij wel in zou willen zoeken, maar waar je als bedrijf niet in moet investeren. Je netwerk bouw je daar namelijk niet op als bedrijf, maar als persoon. En als die persoon weggaat bij je bedrijf, liep het netwerk dus ook de deur uit. In zijn optiek moest je dat niet willen. Jobster deed dat veel beter en daar had je als bedrijf veel meer aan. Ik hoorde niet lang geleden ook van een Nederlands initiatief op dit gebied, waarbij de ontwikkelaar zelfs zei: de contacten zijn van mij.
Later sprak ik ook iemand die stelde: wij gaan sociale netwerken opbouwen, sites, waarin we mensen die we heel moeilijk kunnen werven aan ons willen binden. Dat is dan ons eigendom en daar kunnen wij dan in werven. Het is natuurlijk heel erg belangrijk dat onze concurrenten daar niets mee kunnen, want het moet wel van ons zijn.

Bij beide gesprekken kreeg ik een terugblik naar de film: Finding Nemo. Mine.. mine… mine… mine… En ik vraag me dan altijd af: leren we nou nooit? Want zijn je medewerkers je eigendom? Nee toch zeker? We praten hier over mensen, niet over dingen. Die kunnen nooit van een bedrijf zijn.

De adresgegevens, ja, die kunnen van jou als bedrijf zijn. Maar wat is een adres waard? Eigenlijk niets. Je kan ook alle visitekaartjes in een CRM systeem stoppen, maar het zijn pas relaties als je iemand kent. Als je dit zo tegen deze mensen zegt zijn ze het er wel mee eens, maar toch willen ze het niet weten. Want het betekent dat je als bedrijf eigenlijk weinig asset kan opbouwen in deze sociale netwerken. Dat kan echter wel, maar daar moet je voor investeren op een andere manier dan men gewend is.

Mensen doen zaken met mensen, zeker in de B2B wereld. Bedrijven kunnen rechtspersonen zijn, maar zijn geen personen. Dat is essentieel om te onthouden als het gaat om sociale netwerken. Je kan als bedrijf een platform bieden waarop je communities kan laten interacteren, maar je bent geen eigenaar van de community, enkel van het platform. Dat is een essentieel verschil wat je als organisatie eerst moet inzien voordat je hiermee aan de slag gaat. Want als je denkt dat je eigenaar bent van de community, wat velen doen, dan krijgen de meeste grootheidswaanzinnen en gaat het mis.

Mensen doen zaken met mensen, in linkedin heb je ook onderling contact, net als met Hyves. Je kan als bedrijf nog zoveel adressen hebben, maar als niemand je als persoon kent, is dat redelijk waardeloos. Als je weet wie die persoon is, waarover hij of zij contact heeft gehad in het verleden, etc. etc. dan is dat al een stuk waardevoller, zeker in recruitment. Maar het enkel opbouwen van profielen en contactgegevens biedt niet zoveel meerwaarde. De angst van de eerstgenoemde man tegen linkedin is daarom ook ongegrond. Want zijn angst dat de persoon die het netwerk heeft opgebouwd vertrekt en het netwerk meeneemt, gebeurt toch. Want misschien dat deze man of vrouw nu (in Jobster bijvoorbeeld) de contactgegevens achterlaat, maar het netwerk wordt altijd meegenomen.

Als je dit inziet, zie je ook meteen een tweede belangrijke issue over werven in sociale netwerken en investeren om zo’n netwerk op te bouwen. Namelijk dat je altijd goed voor je mensen moet zorgen en dat je dus ook een gedegen alumni beleid moet voeren. Medewerkers die vertrekken zijn namelijk veel betere referenten dan medewerkers die nog voor je werken. En als je die medewerkers weet te motiveren en aan je weet te binden, ook al zijn ze niet meer voor je werkzaam, heb je een asset die nog veel groter is dan al die adresjes bij elkaar die je zo krampachtig in de organisatie hebt willen houden!

400cookie-checkEigenaar van sociale netwerken
Geef een reactie

5 Comments
  • Jorrit Blok
    says:

    @Bas
    Ben ik het roerend mee eens. Ik ben eens in een wat minder leuke situatie een sales kwijtgeraakt. Maar die jongen wilde per sé voor zichzelf beginnen (als recruiter). Hoewel ik op dat moment redelijk onthand was, heb ik ervoor gekozen hem te helpen zijn bedrijfje op te bouwen. Laat ik op dit moment nu ongeveer 60% van onze nieuwe medewerkers via hem krijgen. Hij kent de organisatie en is er (mede dankzij het feit dat hij ook onze software gebruikt) nog steeds erg enthousiast over. Voor die ene die we zijn kwijtgeraakt heb ik 5 goede nieuwe mensen teruggekregen (moet zeggen, ook nog tegen een aardig tarief).

    0
    0
  • Bas van de Haterd
    says:

    @Jorrit:

    1) Dat is een andere Plaxo, of eigenlijk, Plaxo heeft als eerste een applicatie gebouwd in Open Social waar men nu erg veel mee bezig is. Ik heb zelf nooit Plaxo gebruikt (of beter, ik was één van de eerste toen het nog vol bugs zat en mijn foutlook er dagelijks door chraste en daarna afgezworen). Maar ik wordt ook dagelijks meerdere malen uitgenodigd

    2) Je hebt gelijk dat veel mensen het niet begrijpen en daarom bijgeschoold moeten worden. Maar we zijn altijd op zoek naar fysieke waarde creatie, want we worden geregeerd door angst, niet door kansen. Iemand die vertrekt bij je organisatie kan ook een hele grote kans zijn namelijk. In een interview (dat binnenkort live komt) met Hans Junggeburt verwoord hij het heel mooi: ‘binden van mensen is niet enkel binden als werknemer aan je bedrijf, binden is een breder begrip, je kan mensen ook binden door ze te laten vertrekken’.

    Maar men denkt in databases en de waarde van een adres, niet in relaties en de waarde van een contact.

    0
    0
  • Jorrit Blok
    says:

    Het is nogal de beleving van veel recruiters dat hun database het bedrijfskapitaal vertegenwoordigt. Zo willen mensen zelfs een kopie ervan op de plank hebben staan, omdat ze zeggen: ik wil toch een beetje het gevoel hebben dat waar ik voor gewerkt heb ergens hier “in-house” is. Een online sociaal netwerk is eigenlijk niet zo heel veel anders dan een persoonlijk sociaal netwerk. Het kan wel van iemand zijn, maar in elk netwerk hangt je huidige relatie met de persoon die het “bezit” sterk samen met jouw mogelijkheden om diens netwerk te kunnen gebruiken of benaderen. Ook wanneer men een eigen database opbouwt is er nauwelijks sprake van enig eigendomsrecht voor het bedrijf. Je kan namelijk wel een database opbouwen van bijv. mensen die eens bij jouw organisatie hebben gesolliciteerd, als je geen contact met ze onderhoudt en dus puur en alleen denkt waarde op te bouwen door het bezit van (oude) cv’s en (oude) contactgegevens, is het waardeloos.

    Wij moeten er echter wel rekening mee houden dat veel mensen nog niet precies snappen waar al die online netwerken eigenlijk voor zijn. En dat ze hun mening dus ook vaak op basis van een oude gedachte bouwen.

    0
    0
  • Marc Drees
    says:

    De eigendomskwestie is natuurlijk niet alleen van deze tijd. Vacaturesites met een CV database beschouwen de personen (in hun representatie als CV) tenslotte ook als eigendom. Sterker nog, ze verdienen er geld mee.

    Het succes (of falen) van een online sociaal netwerk hangt vanzelfsprekend samen met de mate waarin de privacy wordt gerespecteert. Slechte voorbeelden uit het verleden zijn Friendster en Plaxo; slecht voorbeeld uit het heden is Jobster.

    0
    0