Doomjobbing is de carrièrevariant van doomscrollen: het dwangmatig, in hoog tempo en op grote schaal versturen van sollicitaties met minimale personalisatie, focus of diepgaande selectie vooraf. In plaats van gericht te zoeken, klikken werkzoekenden massaal op de sollicitatieknop of zetten ze generatieve AI-tools in om op een pay-to-spray wijze te solliciteren zonder zelfs de inhoud van de achterliggende vacatures te kennen.
De logische eerste vraag die gesteld dient te worden is: is er sprake van een plotselinge en collectieve brainrot onder werkzoekenden? Een makkelijke verklaring maar niet erg waarschijnlijk. Zijn er dan misschien minder vacatures beschikbaar?:
Online vacaturevolume in Nederland, 2008 – 2026, (data: Texternel by Bullhorn)
Nee, er zijn niet minder vacatures aanwezig, althans niet in Nederland. Ondanks de vele apocalyptische voorstellingen van rampzalig slecht geïnformeerde AI-slangenolieverkopers lijkt het tegendeel het geval.
Geven recruiters dan misschien niet altijd een reactie op een sollicitatie (ghosten)? Errrr… krijg nou tandjes… Het is toch niet zo dat recruiters (in Nederland) werkzoekenden die de moeite hebben genomen om te solliciteren in onzekerheid te laten? Dat kan ik me bijna niet voorstellen…
Maar wat dan, want dit levert alleen maar verliezers op.
Gevolgen voor de werkzoekende
Doomjobbing vermomt zich als vooruitgang (candidate AI tools moeten ook een boterham verdienen), maar vergroot in de praktijk de kans op afwijzing. Omdat de sollicitaties niet zijn toegesneden op de specifieke rol of bedrijfscultuur, is het afwijzingspercentage enorm hoog. Dit constante spervuur aan afwijzingen (of ghosting) tast het zelfvertrouwen aan en leidt snel tot sollicitatie-moedeloosheid. Vijf grondig voorbereide, gepersonaliseerde sollicitaties leveren vrijwel altijd betere resultaten op dan vijftig generieke reacties. Door de focus op kwantiteit mist de kandidaat de kans om écht op te vallen bij de functies die wél passend zijn.
Allemaal waar, maar wat als je op die vijf grondige sollicitaties geen enkele reactie ontvangt? Want in elk van die vijf sollicitaties heb je wel bloed, zweet en tranen gestopt. En als dat voor niets blijkt te zijn is doomjobbing misschien wel een minder zuigende activiteit.
Gevolgen voor de werkgever
HR-teams en recruiters worden bedolven onder een enorme golf van irrelevante of kwalitatief matige reacties. Dit vergroot de administratieve druk aanzienlijk. Het filteren van de ‘ruis’ om de werkelijk geschikte kandidaten te vinden kost aanzienlijk meer tijd. Hierdoor vertraagt de time-to-hire en stijgen de wervingskosten.Werkgevers worstelen steeds vaker met de echtheid van binnengekomen reacties. Wanneer elk cv en elke motivatiebrief door dezelfde AI-prompts is gegenereerd en met één klik is verzonden, wordt het voor selecteurs steeds moeilijker om de oprechte motivatie van een kandidaat te beoordelen.
Werkgevers gebruiken al jaren op grote schaal technologie (ATS en AI-parsers) om kandidaten efficiënt en vaak onpersoonlijk te filteren. Veel kandidaten hebben het gevoel dat ze niet meer tegen een mens vechten, maar tegen een algoritme dat hen er bij de minste afwijking uitgooit.
Slotgedachte
Mijn bullshitradar stelt dat doomjobbing niet in een vacuum is ontstaan, net zo min als de tientallen candidate AI-tools. Die laatsten zijn een gruwel dat zo snel mogelijk moet verdwijnen, maar ze voorzien op dit moment in een behoefte. Werkgevers dienen het fatsoen op te brengen om iedere sollicitant te informeren, tijdig en correct. En met een betekenisvolle menselijke handeling. Dat zou een begin van het einde kunnen betekenen. Tenzij er natuurlijk alsnog een AI-geinduceerde ontslaggolf komt… Maar dan zijn de maginificent seven, OpenAI en Alphabet waarschijnlijk als eerste aan de beurt.