Vroeger was alles beter.

Een vacature op het wereldwijde web plaatsen kostte een godsvermogen. Daar deed je flink je best op. Een jobsite beheren, daar had je toen nog whizzkids voor nodig, met skills.

Maar alles wat digitaal is, wil gratis zijn. Dus het werd goedkoper en makkelijker om vacaturesites te maken.

Dit zie je bijvoorbeeld als je probeert te solliciteren via de vacaturesites die onbereikbaar waren volgens Emiel.

Je kunt iets afleiden uit hoe lang het duurt voordat een bezoeker een vriendelijke melding op zijn scherm krijgt als hij een website bezoekt die platligt. Deze sites liggen al dagenlang plat zonder enige melding.

Ze herbergen elk honderden vacatures.

Mijn hart breekt, als ik me de teleurstelling inbeeld op de gezichten van de werklustigen die vol verlangen op de linkjes klikken die niet verraden dat deze achterliggende sites niet werken.

Mijn punt is

Voor ‘makers’ is het geweldig dat je met één druk op de knop een vacaturesite bij elkaar tovert. Voor werkzoekers is het niet meer dan extra mist op een al mistige arbeidsmarkt.

Geen wijze les vandaag?

Nee. Wel een waarschuwing.

Digitalisering laat zien tot hoeveel onzin de arbeidsmarkt in staat is. Naast elke goede oplossing zijn myriaden slechte oplossingen beschikbaar gekomen. Dat zie ik ook gebeuren met ai. Voor elke goede oplossing ontelbaar veel krankzinnig slechte alternatieven. Waar we met zijn allen last van hebben.

We moeten dus verzinnen hoe we ai’tjes als Emiel uitschakelen als hij niet doet waarvoor hij is opgeleid. Als we imperformatieve-ai-bountykillers niet flink snel grof meer gaan betalen dan lopen we kans dat residuele ai’tjes steeds irritanter worden.