Gisteren had ik een afspraakje met Martijn Smit. En dat betekent natuurlijk uren voor de spiegel draaien tot het zeker is dat ik er perfect (binnen mijn nogal beperkte mogelijkheden) uitzie. Maar als verslaafde boomer was ik tegelijkertijd op mijn iPhone aan het doomscrollen op LinkedIn. En plotseling viel mijn oog op een berichtje van Vonne Laan (Privacy and AI lawyer | Partner at The Data Lawyers) :
Ik schrok me natuurlijk helemaal kapot en nam me voor om na de afspraak met Smit direct een rage bait (what else) blogje te schrijven. Maar ik kon natuurlijk niet vertrekken zonder eerst even een reactie te plaatsen:
Enigszins opgelucht reed ik naar Rotterdam, waarbij ik per gereden kilometer een denkbeeldige Euro uit het raam gooide. Na een bijzonder genoeglijk samenzijn met Smit reed ik terug naar het fraaie Voorschoten waarbij ik wederom kwistig strooide met Euro’s terwijl de plastic lach van onze premier op mijn netvlies brandde. Maar ik dwaal af…
Aangezien ik strikt Mono rij, keek ik pas bij thuiskomst weer op mijn iPhone en mijn hart zonk in mijn sloffen toen ik deze reactie van Laan op mijn reactie las:
%&*!@#, ik had mij laten foppen. En niet zo’n beetje ook. En het fantoombeeld dat ik nooit meer in een 1 april-grap zou lopen, spatte uiteen. Nederig voerde ik mijn reactie in:
In de wetenschap dat ik me voor minstens 411 LinkedIn bezoekers volstrekt belachelijk heb gemaakt, zette ik me aan het schrijven van dit blogje… Catharsis…