Een bijzonder interessant nieuwsfeitje is het volgende:
German media giant Axel Springer will establish a dedicated mergers-and-acquisitions team to look at firms specialising in artificial intelligence, CEO Matthias Doepfner said in an internal podcast to employees obtained by Reuters. The M&A competence centre “needs to entirely focus on acquisitions – early-stage acquisitions or later-stage acquisitions in AI companies – that can be, for various reasons, important or attractive for Axel Springer,” Doepfner said.
Een mediagigant met meer dan 15.000 medewerkers die zichzelf in een make-or-buy keuze diskwalificeert voor de make keuze. Zeer opvallend en bepaald niet vertrouwenwekkend, afgezien van het feit dat het misschien wel heel eerlijk is.
Ik begin deze blog post met een verwijzing naar een artikel, geschreven door C.B. Frey en M.A. Osborne (onderzoekers aan de universiteit va Oxford) en gepubliceerd in The Economist medio september 2013, met als titel: 
Arrogantie moet je verdienen, al zullen velen ondertussen van mening zijn dat het elke vorm van arrogantie mag uiten. Ik hoor daar (nog) niet bij. Maar dat wil niet zeggen dat ik deze nieuwkomer geen succes wens en hoop op een waardevolle bijdrage aan ons werkzame bestaan, ook binnen het recruitment domein. Maar daar helpt (te vroege) arrogantie niet aan mee. Volgens mij.