The story of my life…
The story of my life…
De rubriek Knipoog is van toepassing op postings die met een korrel zout genomen moeten worden.
Een posting in de rubriek Knipoog kan een humoristische tekst of cartoon betreffen, of een ironische wending zijn die is gegeven aan een serieus onderwerp.
Ik ben buitengewoon selectief in het volgen van ‘tweeps’. Simpelweg omdat de gezamenlijke tweetdiarree van teveel tweeps je dreigt te bedelven. En dat is geen prettig idee. Dus hanteer ik een aantal simpele basisregels om het aantal te volgen mensen tot een minimum te beperken.
Allereerst moet de te volgen persoon natuurlijk een tweetaspect hebben dat hem of haar interessant maakt om te volgen. En dat is een bijzonder persoonlijke keuze waar ik dan ook niet dieper op in zal gaan. Maar eenmaal tot volger gemaakt zijn er voor mij een paar simpele regels die de keuze tot ontvolgen bijzonder makkelijk maken
Als een keiharde beta heb ik zeer weinig op met programma’s over paranormale kinderen (waarbij zowel ouders als kind meestal in het debiele spectrum lijken te zitten), maar deze week ging ik toch ineens twijfelen toen ik een e-mail van een in mijn optiek volstrekt dode site ontving:
Online referral sites (zoals Friendhunter) zijn tenslotte allemaal al dood en begraven, dus waar komt deze e-mail ineens vandaan? Spookachtig…
En zou de geest van Friendhunter me deze Kerst misschien een horloge willen sturen?
Vorige week heb ik een prijsje gewonnen voor mijn blogs op ikki, RecruitmentMatters en MSIMG. De reden dat ik ooit begonnen ben met bloggen, is vooral omdat ik het leuk vind om met de mensen om mij heen, mijn hersenspinsels te delen. Mijn eigen Blog , op LinkedIN ( MSIMG) is in het begin heel lang maar 20 man groot geweest. Vooral vrienden onder elkaar. Mensen als Ivo, Dave, Egbert, Jelle en een handje vol andere. Waarom: het was vooral het delen van humor. Humor die wij vaak miste op het werk. Humor delen met anderen is dan ook een groot goed. (meer…)
Gisteravond was zonder enige overdrijving een van de zwartste avonden uit mijn leven. En dat terwijl diezelfde avond zo mooi en optimistisch begon. Tegen negen uur ‘s avonds kwam ik aan bij hotel Arena alwaar ik via de VIP ingang naar binnen mocht en direct een glas champagne in de hand gedrukt kreeg. Om vervolgens enthousiast begroet te worden door de vrouw die sneller tweet dan haar schaduw: Roos van Vugt.
Daarna werd ik ook nog eens geinterviewd door een beeldschone jongedame die mij vroeg hoe het was om genomineerd te zijn voor de award van beste recruitment blogger. Ja, dat voelde natuurlijk heel goed. En gezien de concurrentie was ik er van overtuigd dat ik met deze award naar huis zou gaan; vervolgens mijn vrouw wakker maken en samen tot in de kleine uurtjes te genieten van deze volgende stap op weg naar wereldfaam.