Waarschijnlijk zijn er ook daadwerkelijk ‘mensen’ die dergelijke informatie op hun tijdslijn plaatsen:
There are probably ‘people’ who actually put this kind of information in their lifestream…:
De rubriek Knipoog is van toepassing op postings die met een korrel zout genomen moeten worden.
Een posting in de rubriek Knipoog kan een humoristische tekst of cartoon betreffen, of een ironische wending zijn die is gegeven aan een serieus onderwerp.
*proest* Sorry hoor, even lachen! Er komt een nieuw speeltje op de markt en half, al dan niet rekruterend, Nederland ligt op de stoep voor zo’n iPad. Je hoeft ze bij Apple in ieder geval niet uit te leggen wat marketing is want iedereen trapt er toch wel in. Best knap overigens van Steve Jobs hoe die dat elke keer flikt want overal waar Steve een i voor plakt veranderd automatisch in goud. Potjandikkie, had ik omstreeks ’98 maar een pakketje aandelen Apple gekocht. Dan hield ik me nu waarschijnlijk meer bezig met het geven van duikcursussen in het Great Barrier Reef dan met het recruiten van mensen. Ook leuk hoor, maar als je dan toch moest kiezen….
Enfin, Recruiters zijn vaak een apart slag volk. Je kent ze misschien wel; Hippe 30ers (uitzonderingen daargelaten), makkelijke babbel, nieuwsgierig, eigenwijs en een tikkeltje dominant. Ze hebben vooral de drang ook om altijd maar online en zichtbaar zijn. En altijd maar stoer doen zwaaien met hippe gadgets zoals Blackberry’s en iPhones. Een groot deel van jullie is er ook nog steeds van overtuigd dat Twitter een ideaal recruitmentkanaal is. Volgens mij is het gewoon een verdomd slap excuus om lekker in de baas zijn tijd te kunnen Twitteren.
Soms is zelfs de breedte van het vernieuwde RecruitmentMatters design nauwelijks toereikend, maar deze van The Brads is wederom fantastisch. Oftewel hoe Twitter alle nuance kan laten verdwijnen:
Even klikken op de afbeelding maakt de tekst zeker leesbaar!Sometimes even the width of the new RecruitmentMatters design is hardly sufficient, but this The Brads comic is once again brilliant. Any nuance can be lost on Twitter. Or in real life for that matter:
Clicking the image will improve the character size…
Er zat een gast tegenover me in de trein. Nu gebeurt dat wel vaker. Maar dit was zo’n knap geval. Haartjes goed emo, de bekende witte oordopjes in, lekker shirt aan, de juiste schoenen. Hij zat een beetje met zijn iPhone te spelen en ik gaf een knikje van herkenning, terwijl ik ging zitten.
Het duurde niet meer dan 5 minuten voordat Slicke Rick zijn iPad tevoorschijn haalde. Uit een prachtig hoesje, viltig, zacht, mooi. Wie mijn blog een beetje volgt weet hoe verzot ik ben op gadgets en vooral op alle hoesjes, sleeves en cases die je daar dan weer voor kunt kopen. Ik mijmerde even weg over een bijpassend iPhone hoesje en hoe deze net wat meer vrouw-van-de-wereld zouden uitstralen dan mijn huidige grijze set.
Aan al die recruiters die denken dat de iPad de heilige graal is voor het recruiten in de toekomst zou ik willen zeggen: Begin er niet aan.
iPad geeft meerwaarde aan content
Natuurlijk is de iPad een geniaal apparaat, uitermate geschikt voor het consumeren van informatie. Als één van de eersten had ik een exemplaar op mijn bureau liggen. Doel: uitvinden wat de iPad te bieden heeft aan de branche die nog meer worstelt met het iPad-vraagstuk dan de recruiters: de uitgeefbranche. Initiatieven als Wired, Veronica Magazine en een hele rits Amerikaanse titels zijn veelbelovend maar geven nog geen antwoord op die prangende vraag: willen consumenten gaan betalen voor content? Zeker is dat we eindelijk hét device hebben waarop we content met echte meerwaarde kunnen bekijken.
Zo af en toe krijg ik zeer bijzondere dingen toegestuurd. Wat te denken van de afbeelding die ik vandaag ontving; met als titel: yoda Drees. Waarbij met name de prachtige RecruitmentMatter hartjes een wel zeer warm beeld schetsen:
En dan is er natuurlijk de bijzondere uitspraak van deze wijze Jediridder. Waar ik nog steeds chocola van probeer te maken…
De postbode had er moeite mee, vanmorgen. Ik stond me nog te scheren toen een hels kabaal mij uit m’n ochtendrust haalde. De brievenbus leek wel te zwichten onder het gewicht. Zo’n krant gaf vroeger nog mee, maar dit…
Ik kan nog net op tijd de aangesnelde hond bespringen, waarmee ik voorkom dat hij er vandoor gaat met wat de postbode heeft bezorgd. Het is me tenslotte vaker overkomen dat de postbode vakkundig een krant bezorgde terwijl de hond aan de andere kant van de brievenbus hijgend aan het wachten was, het van de deurmat haalt en zeiknat kwijlt, net als mijn pantoffels elke ochtend.
Ach, hij bedoelt het goed. De hond óók, overigens.