Het is alweer de finalezondag van de EK2012, en een paar uur voor het startsignaal in Kiev als ik begin aan deze blog.
Het is dus niet zeker of Italië de Spaanse furie zal temmen en het fenomeen Mario Balotelli zal presteren of zich zal gedragen in het epiloog van dit kampioenschap, maar dat doet er ook niet meer toe. Italië is de aangename verrassing van dit toernooi gebleken en Balotelli kan niet meer stuk na zijn wonderschone 2e goal tegen Duitsland.
Dat de Azzuri na een desastreus verlopen WK in Zuid-Afrika in 2010 in de finale staan van het EK 2012 is vooral te danken aan de bijzonder moedige coach Cesare Prandelli. Hij heeft met enorme vastberadenheid geheel gebroken met de sinds 1950 ingesleten Italiaanse speelwijze van Catenaccio en als een ware verandermanager een compleet team van staf en een mix van spelers zonder (echte) vedettes om zich heen verzameld om aanvallend en vooruit spelend voetbal te introduceren.
