Ruim een maand geleden schreef ik een blog posting over mijn ervaringen met de Wet open overheid, meer specifiek naar aanleiding van in totaal zeven Woo-verzoeken die ik in het afgelopen halfjaar had ingediend bij het ministerie van SZW en die tot op dat moment nog altijd niet tot een uitspraak hadden geleid. Hemeltergende traagheid en, naar nu blijkt, een gevalletje van de slager die zijn eigen vlees keurt. Want de overheidsinstantie waar een Woo-verzoek aan moet worden gedaan is dezelfde instantie als degene die, om onduidelijke redenen, onvoldoende open is geweest. Er is dus alle reden voor een overheidsinstantie om afwijzend te reageren op een Woo-verzoek. En alleen als de verzoeker voldoende juridische kennis en/of ondersteuning heeft, is het mogelijk om afwijzende besluiten aan te vechten. Ter illustratie, op de eerste zes Woo-verzoeken heb ik vier afwijzende besluiten ontvangen waarvan er na bezwaar en een hoorzitting ondertussen drie van de vier Woo-verzoeken (deels) openbaar zijn gemaakt. Het vierde Woo-verzoek wacht nog op een hoorzitting.
Wet open overheid: de slager die zijn eigen vlees keurt
-
Marc Drees - 25 april 2025
- in Overheidsbeleid,
- 1.496 views
- 0 reacties
Dit staat op de website van de Wet open overheid:
Iedereen heeft recht op informatie over wat de overheid doet, hoe ze dat doet en waarom. Overheidsorganisaties moeten die informatie uit zichzelf geven, of als iemand daarom vraagt. De informatie wordt dan openbaar. Dat is geregeld in de Wet open overheid (Woo). Zo kunnen burgers, maar ook bijvoorbeeld Kamerleden of journalisten, de overheid controleren.
Nou, dat klinkt heel fraai. Maar ondertussen ben ik erachter gekomen dat de werkelijkheid volstrekt anders is. Sinds 14 oktober 2024 heb ik zeven Woo-verzoeken ingediend bij het mininisterie van SZW, tot op heden heeft dat nog tot geen enkel definitief besluit geleid. Tijdslijnen worden niet gehaald, stukken zijn onvindbaar, opvolging is ontijdig of onvolledig en besluiten zijn juridisch onvoldoende onderbouwd. Een officiële klacht heeft weliswaar tot erkenning geleid, maar vervolgens niet tot een verbetering van het proces. Het totaal overziend, lijkt de overheid een bewuste war of attrition te voeren in de hoop dat burgers het bijltje erbij neergooien. Bepaald geen kenmerk van een open overheid.
