De Penny Farthing was honderdvijftig jaar geleden een van de éérste fietsten. Je kon er snelheid mee maken en goede sier. Als je remde vloog je voorover, met je kin op het wegdek. Dat was een nadeel.

Dit beeld komt steeds in me op als ik linkedin opstart om mijn nieuwste blog te pluggen. Mijn timeline zit boordevol dringende waarschuwingen. Ik ga een of andere boot missen als ik niet nu investeer in ai oplossingen voor mijn bedrijf en ai training voor mijn mensen.

En dan denk ik: waarom zou ik investeren in een Penny Farthing?

Ik ga pas investeren als er een ketting aan zit. En evengrote wielen met rubberbanden. En als er een fatsoenlijk wegdek ligt.

https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Kemp_Starley

Visie

De Penny Farthing was een manier om snelheid te maken. Maar ook een manier om je nek te breken. Het was meer een gimmick dan een vervoersoplossing. Dit veranderde met de Rover Safety.

Die was nuttig.

Je kunt nu al je geld opmaken aan training van je medewerkers, zodat ze elegant leren landen als ze voorover van hun Penny Farthing vallen. Maar mij lijkt dat volstrekt nutteloos.

Alle kennis waar ai uit bestaat, die verandert niet zo snel. Het is vooral de manier waarop we die kennis kunnen toepassen die verandert.

Als jouw bedrijf over twee jaar voor een nieuwe ai uitdaging komt te staan, dan kun je er niet op vertrouwen dat al jouw investeringen in Penny Farthing skills uitbetalen. Voor iets anders heb je dan geen geld meer.

Investeer in de richting, niet in het rijwiel.