Na de publicatie van de retail- en vacaturecijfers door het CBS is het weer tijd voor een nieuwe aflevering van het kwartaalfeuilleton “Hoe verging het de Nederlandse consument/werknemer in het afgelopen kwartaal”. Op basis van de volstrekt unieke en alleen op RecruitmentMatters beschikbare jubelindex. Deze index is een indicatie van de gezondheid van de Nederlandse consument en de Nederlandse werknemer op basis van een ferm aantal cijferreeksen*:
Jubelindex, (2008 = 0%), januari 2008 – maart 2019
Op basis van deze grafiek heb ik besloten de naam misère/jubelindex te laten vallen en uitsluitend nog van de jubelindex te spreken. Zelfs een onvervalste hypochonder als ik kan niet op tegen zoveel groen. Al kan ik het niet laten om een waarschuwend vingertje op te steken waar het de resultaatontwikkeling van onderliggende cijferreeksen betreft. Mar daarover zo meteen meer. Want de jubelindex staat nu maar liefst 10% hoger dan voor de ineenstorting in het najaar van 2018. En wie zich 2007/2008 nog voor de geest kan halen weet dat het een tijd was waar manna uit de hemel leek te komen. Het kon niet op, althans tot het moment dat bleek dat wel collectief op een gierend grote zeepbel aan het dansen waren. Afijn, de gevolgen van het knappen van die zeepbel tonen zich duidelijk in bovenstaande grafiek. Nou maar hopen dat we niet weer op een zeepbel staan…
Aangezien de jubelindex uit maar liefst negen cijferreeksen is samengesteld is het goed om ook even stil te staan bij de onderliggende cijfertjes.
Na zo’n drie maanden geleden voor het eerst in jaren weer eens 
De cijfers van april over het online vacaturevolume in Nederland zijn binnen. Volgens 
Verleden week donderdag kwam het 
Een parasiet heeft als onhebbelijke eigenschap haar gastheer het leven te benemen. In deze geest moet je dan ook mijn kwalificatie van Indeed als vacatureparasiet zien. En daarmee overigens alle vertical search engines, die door het aggregeren van vacatures van derden en het vervolgens beter vindbaar maken van die vacatures een eigen niche hebben weten te creëren. Vervolgens werden de duimschroeven aangedraaid bij de eigenaren van die vacatures (vacaturesites, uitzenders en grotere werkgevers): betalen of we draaien de bezoekerskraan naar je site dicht. Vacaturesites en uitzenders hadden beter moeten weten maar waren lui en bleken plotseling afhankelijk te zijn geworden van Indeed cum suis. Kleinere werkgevers waren collateral damage waar de vertical search engines een extra centje aan konden verdienen. Deze, in mijn optiek mafiose praktijken (betalen en wij “beschermen”) leverde tot voor kort een goed belegde boterham op.
Google is op veel gebieden een soort master of the universe en één van die gebieden is zeker user experience, kortweg ux. En daarbij is Google ook nog eens zeer vrijgevig geweest, want haar laatste ontwikkeling op dit gebied, 