Marc Drees Wat in MENA (Middle East & North Africa) gebeurt, heeft natuurlijk geen enkele impact op onze economie en daarmee ook geen impact op onze arbeidsmarkt. Welterusten. Voor diegenen die nu nog wel wakker zijn is er een sympathieke krant (The Wall Street Journal) die al het nieuws lekker overzichtelijk in kleine brokjes en volledig interactief heeft weergegeven. Wat wil je nog meer? Inzicht zonder (al teveel) inspanning…:
h/t Zero Hedge
Marc Drees 
Een week geleden bracht de Newspaper Association of America (NAA) het cijfer van de omzet uit personeelsadvertenties over het 4e kwartaal van 2010 naar buiten. Het gaat hier dus om de omzet uit advertenties in print. En het cijfer is verwoestend slecht, hoewel fractioneel beter dan over dezelfde periode in 2009. Maar de vrije val die de omzet uit personeelsadvertenties in print doormaakt in de VS is volstrekt onvoorstelbaar.
Over 2010 blijft de omzet steken op 9,9% van de omzet uit 2001, Jawel, je leest het goed. In het luttele tijdsbestek van slechts 10 jaar is de omzet uit personeelsadvertenties letterlijk gedecimeerd. Er is echter een ‘glimmer of hope’. De vrije val van de omzet lijkt te zijn gestopt.
Marc Drees 
In mei 2010 heeft Griekenland EUR 110 miljard ontvangen van de EU en IMF in ruil voor ‘harde’ (lees: boterzachte) afspraken over draconische bezuinigingen. Bezuinigingen die het land op geen enkele wijze waar kan maken; ook al liegen de Griekse regering en de EU om het hardst dat Griekenland goed bezig is. Ondertussen laat de markt zien dat zij op geen enkele manier in de leugens van Griekenland, EU en IMF trapt. De markt weet dat Griekenland haar schulden nooit zal kunnen afbetalen en dat haar schuld moet worden geherstructureerd. Een net woord voor: Griekenland is failliet. Geen weldenkende partij zal ook maar 1 (Euro)cent in dit land willen stoppen uit angst voor een ferm verlies.
Gisteren bleek maar weer eens hoe failliet Griekenland eigenlijk is. Toen de Griekse evenknie van het CBS (ELSTAT) bekendmaakte dat de werkloosheid in december 2010 was opgelopen tot 14,8%. Een maand eerder was de werkloosheid nog 13,9%. Inderdaad, Griekenland loopt achter met de rapportage van haar werkloosheidscijfer…
Ervan uitgaande dat ELSTAT de waarheid spreekt (geen vanzelfsprekendheid in Griekenland) dan is de groei van de werkloosheid zelfs aan het versnellen. En hoe zijn in godsnaam bezuinigingen te realiseren als een steeds groter deel van de bevolking werkloos is? Dat kan alleen in een sprookje…
Marc Drees Voor de zesde achtereenvolgende week is de uitzendindex van de American Staffing Association in de VS op 90 blijven staan. De stijging ten opzichte van vorige week is niets eens meetbaar: 0,06%… Het zou me verbazen als de Amerikaanse uitzenders niet in paniek zijn:
ASA: Uitzendindex, week 51 (2009) – week 9 (2011)
Ik maak me in ieder geval grote zorgen over de ontwikkeling van de Amerikaanse uitzendmarkt. En by extension over de Amerikaanse arbeidsmarkt.
Marc Drees 
Het moet wel waar zijn als een journalist van Het Financieele Dagblad schrijft dat het beter gaat met de arbeidsmarkt in de VS. Enter: Arend Clashen, die het volgende in de zaterdageditie van het FD weet uit te kramen:
Het werkloosheidspercentage daalde van 9,0% naar 8,9%. Positief was verder dat er in december en januari 58.000 banen meer bij kwamen dan eerder gemeld.
Deze beperkt geinformeerde stukjesschrijver toetert vrolijk mee in de echokamer van de mainstream media terwijl tegelijkertijd de arbeidsmarkt in de VS een onverkort bloedbad is en dat voorlopig ook blijft. Hoe is het toch mogelijk?
Marc Drees Vandaag kwam de Monster Employment Index (MEI) voor de VS over februari 2011 uit. En daaruit blijkt, net als bij de uitzendindex van de American Staffing Association (ASA), dat er gedonder in de Amerikaanse arbeidsmarkt is. Groot gedonder…:
ASA en MEI: maandelijkse verandering (in %), 2009 – 2011
Als we naar de verandering van de MEI in de drie opeenvolgende jaren (2009, 2010 en 2011) kijken, dan blijkt dat het verschil tussen januari en februari van +3% (in 2009) via +8% (in 2010) naar +5% (2011) gaat. Met andere woorden, de stijging van de MEI in februari van dit jaar is zeer magertjes in vergelijking met die van vorig jaar. Wat het onprettige beeld van de uitzendindex nog maar eens benadrukt.
Er is iets zeer vervelends aan de gang in de Amerikaanse arbeidsmarkt. Zoveel is zo langzamerhand wel duidelijk.
Marc Drees 
Volgens Eurostat is de werkloosheid over januari in de Eurozone gedaald van 10,0% naar 9,9%. Je vraagt je onwillekeurig af hoe het tegelijkertijd is gesteld met de ontwikkeling van de arbeidsparticipatie in de Eurozone. Want ik kan me zo voorstellen dat in een land als Spanje (>15% werkloosheid gedurende twee jaar) er een sterk groeiend leger aan discouraged workers aan het ontstaan is. Wat het werkloosheidspercentage weer gunstig beinvloed.
Van de Eurolanden waarvan ik de werkloosheid volg zijn er nu 6 (Belgie, Frankrijk, Spanje, Italie, Ierland en Portugal ) die hun cijfers over voorgaande maanden hebben bijgesteld. Tot wel 0,4%… Het blijft toch lachwekkend om te zien dat een Europees instituut als Eurostat dit rapporteert alsof het een werkelijkheid betreft. Afijn…
Marc Drees 
Deze week is vooral een week van wachten. Wachten op het cijfer van het Bureau of Labor Statistics (BLS) in de VS dat op vrijdag het werkloosheidscijfer bekend maakt. . Hoewel dit nieuwe ‘marketing’ instituut van de overheid maandelijks steeds minder geloofwaardige cijfers de wereld in slingert, is het nog altijd een cijfer waar de markten op reageren. Want markten bestaan uit mensen (en in toenemende mate uit robots, de zogenaamde high-frequency traders) die uitsluitend op headlines handelen.
Werkloosheid van 9,4% naar 9,0%? Dat is prachtig! Buy! Dat de onderliggende arbeidsparticipatie volledig in elkaar aan het donderen is, hindert de markt in het geheel niet. Deze informatie wordt niet eens ontvangen. En daarmee is het werkloosheidscijfer van het BLS (tegenwoordig ook wel afgekort als BS) alsnog belangrijk. Omdat daarmee de onvermijdelijke ineenstorting wederom een maandje wordt uitgesteld. Extend and pretend…
Marc Drees 
Een groeiend aantal bloedige revoluties, een vredige revolutie en een op handen zijnde revolutie zijn wat mij betreft indicaties dat het huidige economische systeem (lees: piramidespel) bijna aan het einde van haar levenscyclus is gekomen. De bloedige revoluties vinden plaats in landen waar de kosten voor levensonderhoud traditioneel al zo waren dat een daling van inkomen (door stijgende werkloosheid) al dan niet gekoppeld aan stijgende voedselprijzen voldoende waren om de lont in het kruitvat te donderen.
De vredige revolutie is net begonnen in Ierland. Met de, volstrekt verwachte, uitslag van de verkiezingen is de kans op een Iers faillissement ineens een stuk dichterbij gekomen. En de op handen zijnde revolutie speelt zich af in Duitsland. Het enige Euroland wat er, economisch gezien, iets toe doet als het om de waarde van de Euro gaat. En waar niet alleen de deelstaatverkiezingen (remember Hamburg) afrekenen met de koers van Merkel, maar waar ook nog eens 186 economie professoren een oproep doen om de reddingsoperatie aan de PIIGS landen te staken.
Marc Drees Olie zorgt ervoor dat de wereld draait. Tenminste, als de prijs van olie niet al te hoog wordt. Want als dat gebeurt stopt de wereld langzaam maar zeker met draaien. Hoe hoger de prijs, hoe trager het vliegwiel van de economie draait en hoe slechter de situatie op de arbeidsmarkt.
Wat de groei van de olieprijs voor invloed kan hebben op Amerikaanse consumenten is in onderstaand plaatje duidelijk weergegeven. Als je bedenkt dat kosten voor transport op dit moment al 15 van het budget van de Amerikaanse consument uitmaken dan is het niet mogelijk om te zien wat een stijging voor de gemiddelde Amerikaan gaat betekenen:
