Dankzij een tip kon ik over een intrigerende “startup” struikelen: Indeedflex. Inderdaad, van de Indeed die ooit dacht de 1000-pound gorilla inde vacaturemarkt te worden en daarmee Monster en CareerBuilder overbodig te maken. Tot Google for Jobs dat feestje vakkundig in de poep draaide en Indeed met een zware kater en een illusie armer achterliet. Maar Indeed is natuurlijk niet voor één gat te vangen; er zijn andere domeinen binnen de arbeidsmarkt die overwonnen kunnen worden. Zoals de flexmarkt dus.
Alleen lijkt het er op dat Indeed haastig te werk is gegaan en daarmee een belangrijke actor is vergeten: de kandidaat. Nu zal een wanhopige werkzoekende zich aan mijn observaties niets gelegen laten liggen; werk is werk, hoe kronkelig het pad ernaar toe ook moge zijn. Maar er zullen ook werkzoekenden zijn die Indeedflex links laten liggen als gevolg van dat kronkelende pad.



Ik zit nog altijd te wachten op de CBS cijfers van de werkloosheid volgens de nationale definitie.. Maar ik ben bang dat CBS hier nooit meer mee gaat komen. En daarom zit er niets anders op dan nog altijd de ILO-cijfers te blijven hanteren; waardoor er geen ondergrens is aan het aantal uur dat iemand werkt. Met als gevolg dat allerlei kleine baantjes meegeteld worden waarmee, ten opzichte van de nationale definitie, een te rooskleurig beeld van de werkgelegenheid wordt geboden. Het zij zo.

