Ben je bang dat ai uit verre landen bij ons de dienst gaat uitmaken? Ga dan vanavond naar The AI Strategy & Sovereignty Special.

Er zijn waarschijnlijk geen reguliere plaatsen beschikbaar. Maar je kunt natuurlijk wel voor de ingang gaan liggen en bedelen of je naar binnen mag. Of je kunt met vleierij, listige kunstgrepen, dreiging met geweld of anderszins een plekje proberen te bemachtigen. Missing out is not an option.

Twee redenen.

Ten eerste vanwege de onweerstaanbare termen sovereignty en gpt-nl. Vang ons tijdsgewricht maar eens compacter.

Ten tweede omdat Jakub Zavrel erbij betrokken is. En ik ben aspirant-lid van de Zavrel fanclub.
Sinds 2007.

Ik weet nog wanneer dat begon. In 2007.

De eerste keer dat ik verliefd werd op ai

Ik had net mijn eerste tenen gestoten aan ai toen ik Jakub en Gerard Mulder tegenkwam op een beurs. Ik hoorde Zavrel zinnige dingen zeggen over ai. Zoiets was toen al zeldzaam.

Ik was daar om JobWeb te promoten. JobWeb was een vertical search engine die ik had gebakken en die via een outplacementbureau verhuurd werd aan NS en Philips. Het was makkelijk verdienen, maar scrapen was hard werken.

Mijn simpele scriptbotjes wilden nog wel eens eigenwijs zijn. Als ik ze aan het mennen was dwaalden mijn gedachten wel eens af.

Dan droomde ik over hoe het zou zijn om iets te doen met ai. Maar dan meer dan hobbymatig.

Ik droomde daarvan omdat ik kort daarvoor voor het eerst verliefd was geworden op een ai.

Ik had een boek gekocht.

En er hoorde een website bij. Die bestaat nog steeds.

https://www.cs.cornell.edu/people/tj/svm_light

Met het boek en de simpele open source software had ik al snel een support vector machine draaien. Ik noemde hem Emiel. Met Emiel kon ik vacatures classificeren.

Ik had natuurlijk geen LLM met het hele web erin, zoals Chat-gpt. Ik had wel een bak met een paar miljoen vacatures. Daar zaten een paar foutpagina’s en wat nieuwsartikelen tussen. Die wilde ik filteren. Daarvoor wilde ik mijn support vector machine vragen welke vacatures geen ‘echte’ vacatures waren.

De toepassing die ik in gedachten had was om de allerslechtste vacatures door een mens uit de lijst te laten plukken. Handwerk, maar als je het op de juiste plek doet, ergens achteraan, dan kun je er behoorlijk wat oenigheid mee voorkomen.

Emiel wist niet wat vacatures waren. Hij wist alleen dat ie van mij een paar miljoen lappen tekst had gekregen.

In ruil daarvoor spuugde hij een lijst uit.

Bovenaan de lijst stond een echte vacature. Wow. Sterker nog, alle vacatures die ik bekeek uit de top 1.000 waren goedgevulde, welverwoorde actieve vacatures. Echt wow. Ik had zomaar een kwaliteitsfilter in elkaar geknutseld.

Maar ja, wie zit er nou te wachten op de bevestiging dat een vacature een vacature is. Veel interessanter is het om te bekijken welke vacature géén vacature is.

Daarom nam ik een paar steekproeven uit de duizend ‘vacatures’ onderaan de lijst. Sommige bevatten geen tekst. Er stond een nieuwsartikel tussen. Bingo! Precies wat ik zocht!

Ik was in één klap verliefd op ai.

Maar dat duurde niet lang.

Want de volgende vacature die volgens Emiel geen vacature was, was volgens mij wel een vacature. Er stond weliswaar ‘verlopen’ op, maar het was gewoon een vacature. Het was geen nieuwsartikel of foutmelding of wat dan ook. Het was een vacature.

Maar Emiel vond dus van niet. Wat zullen we nou krijgen?

Ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde.

Ik had een bak met vacatures. Ik had ze geordend en de onderlinge afstand bepaald met een svm die ik Emiel had genoemd. En Emiel zei tegen mij dat een verlopen vacature niet in een bak met vacatures thuishoort.

Ik vond van wel. De markt was toen minder krap. En zeker in Outplacement land kunnen verlopen vacatures waardevol zijn. Het was een beetje eng dat Emiel ze per se weg wilde gooien.

Ik had het angstige vermoeden dat mijn bak met vacatures mij niet helemaal begreep.

Tegelijkertijd was ik vol ontzag.

Hoe ‘wist’ mijn bak met vacatures nou dat ie verstekelingen aan boord kon herkennen aan dat ene woord?

Toen ik erover nadacht was het helemaal niet zo dom van Emiel om te beweren dat verlopen vacatures geen echte vacatures zijn. Een vacature is immers een onvervulde werkplek. Als de vacature verlopen is dan is de werkplek vaak vervuld. Een vervulde werkplek is geen vacature. Ik begreep Emiel wel.

Mijn briljante brein bleek niet beter dan het beetje wijsheid dat Emiel uit een setje vacatures had weten te persen.

Moraal van het verhaal

Liefde maakt blind. Je kunt je inbeelden wat je wilt, maar jouw ai-crush is niet met jou bezig.

Emiel had gelijk. En dat is meteen het vervelende met ai. Ai heeft altijd gelijk.

Alleen hij bedoelt nooit precies hetzelfde als jij. Ai bedoelt niks. Ai doet maar wat. Daar zit de angel.

De les die ik leerde was dat je bij elke ai toepassing op het begin veelbelovende, soms betoverende resultaten krijgt. Maar ook foutjes. Het is leuk om mee te spelen. Soms is het verleidelijk om er ondersteboven van te raken. Maar als je er een product van wilt maken dan moet je zeker weten dat je begrijpt waar je mee bezig bent. Anders komt het middel in de weg te staan van het doel.

Ik vermoed dat dit komt doordat artificiële intelligentie het tegendeel is van intelligentie. Als je intelligent bent dan begrijp je dingen, dat begrijpt elk mens. Maar AI kan niks begrijpen.

AI kan wel overtuigend reflecteren. Als je fantastische ideeën hebt dan kan ai zelfs fantastisch reflecteren. Maar goed. Ik heb voor nu genoeg gereflecteerd.

Je moet opschieten. Die special begint zo.

https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7421916904765882368

Conclaimer: aan deze tekst is geen ai te pas gekomen. Noppes. Nada. Volgende keer misschien weer wel. Maar deze keer dus niet. Kan gewoon. Blijkt.