Beetje jammer dit blogje. Ik was van plan Marc Drees aan de schandpaal te nagelen. Maar helaas, ik moet er zelf aan geloven.

Op linkedin verscheen een update over kul die de Volkskrant had verkondigd over virtuele werknemers.

Ik voelde aan mijn water dat de claim overtrokken was. Maar ik was ook moe. Een duiveltje op mijn schouder fluisterde ‘Claude’…

Het duiveltje zei dat het om een noodgeval ging, dat ik geen tijd had om een zoekmachine op te starten. Het ging alleen om een samenvatting van wat over het onderwerp bekend is, zei hij. Mijn vraag was een compressievraag, zei het duiveltje, geen intelligentievraag. Het duiveltje zei dat ik voldoende bewezen had niet afhankelijk te zijn van LLM’s. Eén keer voor de gezelligheid mijn licht opsteken bij Claude kan toch geen kwaad?

De vlucht

Claude opstarten en zijn antwoord in Linkedin gooien kostte mij een minuut.

Dit resulteerde direct in tweeduizend views (de mijne niet meegerekend) en achtentwintig blijken van steun, in de vorm van duimpjes, hartjes, lampjes…

Toen ik erop inzoomde zag ik dat sommige reacties kwamen van mensen die hoger zijn opgeleid dan ik en ik zag dat alle reacties kwamen van mensen met een knapper voorkomen dan het mijne. Whoppa.

Ik begon ernstig te twijfelen aan de eerste wet van moderne AI. Als ik met één prompt zoveel kan betekenen voor mijn netwerk, waarom zou ik dat dan niet doen? Niemand heeft er last van toch? Ik noem mezelf AI expert op linkedin (no, really). Als Claude mij helpt om meer bereik te krijgen dan is dat goed. Toch?

De val

Dankzij de gebrekkige hoeveelheid intelligentie die ik verbrand had in mijn prompt, kwam de ontnuchtering gelukkig vrij snel.

Ik werd ontmaskerd door een Software Ontwikkelaar, die terecht opmerkte dat mijn ‘debunk’ niet van mij was. Hij had dit waarschijnlijk niet gezegd als ik Claude openlijk geciteerd had. Maar ja, dan had volgens het duiveltje niemand verder gelezen.

De directe schade

Op linkedin hebben een paar mensen gezien dat ik een reactie van Claude als mijn kennis ‘verkocht’. Zij zullen mijn expertise volgende keer minder serieus nemen.

De indirecte schade

Toen Edwin ‘be kind’ van de Bospoort mij bedankte voor mijn debunk gaf hij mij een kans om open kaart te spelen. In plaats daarvan gaf ik een vals bescheiden emoticon. Onacceptabel.

Het resultaat is dat mensen kunnen lezen dat erkenning voor mij kennelijk belangrijker is dan integriteit.

Ontnuchteren dus maar

Volgens mijn eigen leer bestaat de eerste fase van AI ontnuchtering uit publieke boetedoening.

Sorry. Ik zal proberen het niet meer te doen.

Want

Uit de eerste wet van moderne AI vloeit voort dat je, in feite, de verzekering opzegt van alles wat je in je prompt stopt. Hoe intelligenter je je prompt maakt, des te schadelijker is het resultaat. Uiteindelijk.

Doordat een LLM zo intelligent is, is het negatieve effect in de praktijk onvermijdbaar. Doordat de dobbelstenen in LLM’s zo goed verstopt zijn, kun je in de praktijk onmogelijk voorspellen wanneer de kogel, die je met je ram op de entertoets afschiet, in je voet ricocheert.

Ik weet dit, want ik heb de wet opgesteld en ik geloof in de overweldigende hoeveelheid ondersteunend bewijs die zich aan de wereld opdringt.

Bonus

Het is echt een fraaie wet, hoor. En ik heb nog een halve minuut. Dus, tada, een bonusquote van mijn hand:

LLM’s kunnen niet liegen.

Mensen wel.

Daarom zijn mensen te vertrouwen en LLM’s niet.

Malus

De meeste mensen zijn te vertrouwen. Ik even niet. Mijn reputatie ligt tijdelijk aan gort.

Maar ik heb de weg naar boven ingezet.

En ik vertrouw op jullie mildheid. Het was maar één promptje…