Op 14 oktober 2026 trok UWV de stekker uit het BMS project. In een brief informeert minister Vijlbrief (SZW) de Tweede Kamer over dit echec. En volgens goed parlementair gebruik stellen Kamerleden vervolgens vragen aan de minister. In dit geval zijn er door achtereenvolgens Ergin (Denk) en Heutink (groep Markuszower) op 15 oktober,  Neijenhuis en El Boujdaini (beiden D’66) op 16 oktober en Zwinkels en Van Ark (beiden CDA)  op 28 oktober kamervragen gesteld. Op 9 november stuurt de minister vervolgens een schriftelijke reactie naar Ergin; kamerleden Heutink, Neijenhuis en El Boujdaini kregen een gelijkaardige reactie:

Antwoord minister Vijlbrief op kamervragen mbt BMS

Blijkbaar hadden de kamervragen van de twee CDA-kamerleden het nog niet tot het bureau van de minister gered… Bovenstaande brief is het resultaat van 3 weken procrastinatie op het ministerie:

[uw vragen kunnen] vanwege de tijd benodigd voor afstemming, niet binnen de gestelde termijn van drie weken worden beantwoord. Ik zal u zo spoedig mogelijk de antwoorden op de Kamervragen doen toekomen.

Na 3 weken is er blijkbaar nog geen concrete termijn te noemen waarbinnen deze vragen wel beantwoord kunnen gaan worden. Het rekkelijke ”zo spoedig mogelijk” klinkt vertrouwenwekkend maar maakt niets concreet. Nu was deze reactie natuurlijk te verwachten, en daarom had ik elke vragensteller per kerende post alvast mijn antwoorden gegeven. En je raad het al, ik heb van geen van de vragenstellers enige reactie gehad. De wondere wereld van een parlementaire democratie.