Eens per kwartaal dienen Amerikaanse beursgenoteerde bedrijven een rapportage (10-Q) te deponeren bij de SEC. En in deze vaak bijzonder volumineuze rapporten zitten ruwe diamantjes, hoewel ze niet altijd simpel te vinden zijn. Zo ook bij de kwartaalrapportage van Monster, gedeponeerd op 27 april, in relatie tot de resultaten van het eerste kwartaal van 2012.
De juweeltjes betreffen de immer zeer uitgebreide beschrijvingen van risico’s voor de bedrijfsvoering. Waarbij er twee uitspringen: wat ziet Monster als concurrentie en wat zijn de consequenties van de voorgenomen verkoop van het bedrijf.
Ik zit vanochtend in een ontbijtsessie bij LinkedIn terwijl de bliksemflitsen om ons heen inslaan. Gelukkig heeft LinkedIn, zeer toepasselijk, als goodie een LinkedIn paraplu klaarliggen. Dus na afloop hou ik het in ieder geval wel droog. Maar eerst is het luisteren naar … ja, dat weet ik nu nog niet. Het gaat in ieder geval om de presentatie van de herziene versie van het boek Solliciteren via LinkedIn van Jacco “wethouder Hekking” Valkenburg en Aaltje Vincent.
Tijdens de Internet bubble waren er heel wat foute sell-side analisten die de waarde van volstrekt zinloze Internet initiatieven hypten om zo hun broodheren (meestal grootbanken) en zichzelf te verrijken. Een van de meest foute van deze sell-side analisten was Henry Blodget. Als een gevolg van 
Sal Iannuzzi is de CEO van Monster. Hij is tevens de man die gedurende zijn periode als CEO feitelijk verantwoordelijk is geweest voor 