De term CAPTCHA (Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart) is ooit bedacht door wetenschappers om spam tegen te gaan. En hun bedenksel was geen onverdeeld genoegen voor het enige slachtoffer ervan; de mens. Ruim 10 jaar geleden gaf ik al uiting aan mijn frustratie over CAPTCHA’s met de blog posting Captchas, ideaal voor luie sites en beledigend voor bezoekers:
[…] met captchas wentel je het spam probleem dus af op de mensen die de moeite hebben genomen jouw site te bezoeken. Beledigend en onnadenkend. Om niet te zeggen ongelofelijk stom.
Het is vrijwel onvoorstelbaar dat in de huidige user-centric (misschien overdrijf ik hier een beetje) online wereld bezoekers nog altijd naar ‘proof of life’ wordt gevraagd door op allerlei vlakken te moeten klikken die een auto, een stoplicht, een winkeletalage of weet-ik-wat representeren. Om bij succesvolle afronding dat mooie, groene vinkje te zien te krijgen in combinatie met de tekst I’m not a robot. Die bevestiging had ik echt even nodig…
Een parasiet heeft als onhebbelijke eigenschap haar gastheer het leven te benemen. In deze geest moet je dan ook mijn kwalificatie van Indeed als vacatureparasiet zien. En daarmee overigens alle vertical search engines, die door het aggregeren van vacatures van derden en het vervolgens beter vindbaar maken van die vacatures een eigen niche hebben weten te creëren. Vervolgens werden de duimschroeven aangedraaid bij de eigenaren van die vacatures (vacaturesites, uitzenders en grotere werkgevers): betalen of we draaien de bezoekerskraan naar je site dicht. Vacaturesites en uitzenders hadden beter moeten weten maar waren lui en bleken plotseling afhankelijk te zijn geworden van Indeed cum suis. Kleinere werkgevers waren collateral damage waar de vertical search engines een extra centje aan konden verdienen. Deze, in mijn optiek mafiose praktijken (betalen en wij “beschermen”) leverde tot voor kort een goed belegde boterham op.
