Dirk Goossens 
Gisteren schreef ik dat linkedin liegt, terwijl het ging om misleiding. Retorisch paste het en mijn woede verhinderde helderder nadenken.
Intussen ben ik voldoende bedaard om me af vragen: klopte het eigenlijk wel precies wat ik gisteren beweerde? Ik vraag het aan Google. En wat blijkt? Het klopte precies. Maar dan ook echt precies.
(meer…)
Marc Drees 
Ik ben net bekomen van het lezen van een buitengewoon rommelig artikel van Jildou Beiboer (Redacteur Scholing en Arbeidsmarkt Het Financieele Dagblad) met als titel: Een hr-afdeling en jobcoach ineen: is AI het antwoord op alle carrièrevragen? (achter paywall). En ik zou niemand adviseren om ook maar één cent aan dit broddelwerkje uit te geven, maar dit terzijde.
Want het artikel was aanleiding voor Jacco Valkenburg om op LinkedIn een geloofspositie in te nemen ten aanzien van de volgende zin uit het artikel van Beiboer:
Past iemand niet binnen het profiel, dan volgt een afwijzing zonder dat er een mens naar heeft gekeken.
Beiboer lijkt gelukzalig onwetend van de aankomende AI Act waarmee bovenstaande afwijzing wordt verboden (al zal handhaving door de Autoriteit Persoonsgegevens naar alle waarschijnlijkheid een wassen neus blijken), maar dat is niet waar Valkenburg op triggert. Hij voelt zich als recruiter in goede naam en eer aangetast, zoals duidelijk blijkt uit onderstaande rant:
Marc Drees Dit is natuurlijk geen sympathieke boodschap maar ik heb onomstotelijk bewijs dat onze jachtige samenleving ons dwingt om steeds dommer te worden. En met dommer bedoel ik steeds minder deskundig op het eigen werkterrein. Ik gebruik het Dunning-Kruger effect in combinatie met de Gartner hype cycle om dat te bewijzen.
Laat ik beginnen het Dunning-Kruger effect:
Marc Drees 
Onder de titel Structurele schaarste heeft grote impact op werving en selectie heeft mijn favoriete ABN AMRO zakenbankier, Han Mesters, een artikel gepubliceerd waar ik tijdens het lezen onwillekeurig de wenkbrauwen even tot aan de haargrens heb opgetrokken. En dat is in mijn geval best ver. Maar daar gaf het artikel ook alle aanleiding toe. Lees maar even met mij mee:
De aanhoudende schaarste betekent dat het klassieke werving- en selectieproces achterhaald is. Het draait niet meer om een vacature en functiebeschrijving waarbij de werkgever een selectie kan maken uit een groot aantal kandidaten.
No shit, Sherlock! Dat voor beroepen met schaarste in de arbeidsmarkt de post-and-pray methode geen oplossing biedt, is toch echt al jaren gemeengoed binnen de wereld van recruitment. Sourcing is het nieuwe posting. Of zoiets.
Marc Drees 
Joel Cheesman, één van de weinige recruitment bloggers in de VS die rond voor zijn mening uitkomt, heeft Indeed schijndood verklaart. En hij doet dat met een pijnlijke duidelijkheid, naar aanleiding van het feit dat Indeed heeft besloten tot een Superbowl advertentie (vroeger het domein van Monster en CareerBuilder):
But don’t mistake 30-second spots for a sign of longevity. If that were the case, I’d be writing about this year’s CareerBuilder spot. I find the move to be more akin to jumping the shark.
Marc Drees 
Ik heb al eerder aandacht besteed aan de onjuiste claim van Intelligence Group (Intelligence Group verwacht minder vacatures in vergelijking met 2018. Serieus?, en Kanttekening bij hijgerige claim van Intelligence Group: “Arbeidsmarkt slaat om”) ten aanzien van de ontwikkeling van het vacaturevolume in 2019. En dat nepnieuws bleek niet alleen op de eigen site van Intelligence Group te staan maar ook op de sites van Financieel Management en de ABU (Nepnieuws, ook binnen het zo onschuldige recruitment domein). En ik wilde eens wat meer aandacht richten op die twee mede-plaatsers van nepnieuws, waarbij ik op 20 november Financieel Management heb behandeld en vandaag stil sta bij de ABU.
Marc Drees Als gevolg van de meest recente cijfers van de uitzendmarkt en de stagnatie van de jubelindex lijkt er voldoende reden tot voorzichtigheid met betrekking tot de economische ontwikkelingen. En wat doe je in zo’n situatie? Dan ga je naar een waarzegger! Mijn waarzegger is Coosto, en ik heb haar een simpele vraag gesteld: Hoe vaak is in de afgelopen jaren melding gemaakt van het woord “recessie”?
Volgens Coosto is dat zo vaak:
Aantal meldingen van het woord “recessie”, 365-daags voortschrijdend gemiddelde, februari 2009 – recent. Bron: Coosto
Marc Drees 
Ik heb al eerder aandacht besteed aan de onjuiste claim van Intelligence Group (Intelligence Group verwacht minder vacatures in vergelijking met 2018. Serieus?, en Kanttekening bij hijgerige claim van Intelligence Group: “Arbeidsmarkt slaat om”) ten aanzien van de ontwikkeling van het vacaturevolume in 2019. En die nepnieuws bleek niet alleen op de eigen site van Intelligence Group te staan maar ook op de sites van Financieel Management en de ABU (Nepnieuws, ook binnen het zo onschuldige recruitment domein). En ik wilde eens wat meer aandacht richten op die twee mede-plaatsers van nepnieuws, met als eerste Financieel Management. (meer…)
Marc Drees 
Op de eerste, en bijzonder zonnige, dag van het nieuwe jaar gaan mijn gedachten onwillekeurig terug naar 2015. Een jaar waarin het economisch herstel concreet vorm kreeg, het consumentenvertrouwen boven de nullijn kwam en het herstel van de huizenmarkt (in volume aan verkochte huizen) sterk doorzette. Allemaal positieve ontwikkelingen die op de drempel van 2016 een zonnig beeld voor het nieuwe jaar schetsen, zeker in combinatie met de nog altijd optimistische economische voorspellingen. Toch?
Maar waarom waren er in 2008 gemiddeld slechts zo’n 350.000* mensen werkloos terwijl er op dit moment nog altijd ruim 680.000 mensen werkloos zijn, 7 jaar na het uitbreken van de financiële crisis? Waarom daalt de werkloosheid maar mondjesmaat, terwijl de werkloosheid onder ouderen (45 jaar en ouder) in het geheel niet afneemt? En waarom stijgt de uitzendbranche zo sterk ondanks een hoge werkloosheid?
Annemarie Stel Het feestseizoen is begonnen. Sinterklaas is in het land en bij mij in de straat heb ik de eerste kerstversieringen gesignaleerd. De komende weken staan in het teken van cadeautjes en surprises. Ook de denkers over ons vak hebben hun verrassingen van een strik voorzien en vol verwachting staan we klaar voor het uitpakken van een stroom aan forecasts. Wat staat ons in 2016 allemaal te wachten?
Bij John – pardon, dr John – Sullivan is er in dat geval nooit sprake van een surprise. Strikt op tijd trakteert hij ons via ERE.net op zijn jaarlijkse feuilleton – deel 1 en deel 2 – met ‘important emerging trends’, inclusief ‘best practices’. En beware: “Not following trends can be a mistake.” Omdat een gewaarschuwd mens voor twee telt, hierbij alle twaalf op een rij. Van ‘least high impact’ tot ‘highest impact’. In één lang verhaal. Mét commentaar.
