Bruno Bruins (bestuursvoorzitter UWV) schrijft met enige regelmaat artikeltjes; onder meer als columnist voor De Telegraaf. Dit zijn meestal vriendelijk kabbelende PR-verhaaltjes waarin een particulier succesje als een groen waas over het functioneren van het hele UWV heen wordt getrokken. Maar gisteren is een serieuzer verhaal van zijn hand verschenen op de site van Binnenlands Bestuur onder de titel Solliciteren verplicht. Hierin verdedigt Bruins de sollicitatieplicht voor werkloze werkzoekenden met een uitkering.
Zijn argument is steekhoudend; tegenover het recht op een (WW-)uitkering staat een plicht om de duur van die uitkering zo kort mogelijk te laten zijn. En die verplichting houdt in dat je je inspant om een baan te vinden door ten minste één keer per week te solliciteren. Echter, het demoraliserende effect voor werkzoekenden die zich aldus een slag in de rondte solliciteren maar uitsluitend afwijzingen ontvangen, doet Bruins als volgt af:
Natuurlijk is het frustrerend als je als werkzoekende keer op keer nul op het rekest krijgt. Mij lijkt het echter minstens zo frustrerend voor een werkzoekende om van UWV het bericht te ontvangen dat hij als weinig kansrijk wordt bestempeld en dat hij het wat rustiger aan kan doen in de zoektocht naar werk. Ik zou er al snel het gevoel aan over houden afgeschreven te zijn.
Interessant; een persoonlijke motivatie van Bruins als argument voor werkzoekende Nederlanders om te blijven solliciteren? Zou Bruins ooit maandenlang afwijzigingen op zijn sollicitaties hebben ontvangen en daadwerkelijk hebben ervaren wat dat met je doet? Wat voor gevoel dat geeft? Soms is het beter je eigen mening voor je te houden…
