Als korte introductie eerst even een zeer korte samenvatting van de risico’s van een agrarische monocultuur:
- Hoge kwetsbaarheid voor ziekten en plagen: Omdat alle planten genetisch nagenoeg identiek zijn, heeft een schimmel, virus of insect geen natuurlijke barrière. Een ziekte of plaag kan daardoor in recordtempo een volledige oogst vernietigen (denk Ierse aardappelhongersnood van midden negentiende eeuw).
- Bodemuitputting: Eén type gewas onttrekt continu dezelfde voedingsstoffen aan de grond. Dit verarmt de bodem, vernietigt het micro-organische bodemleven en maakt de landbouw steeds meer afhankelijk van kunstmest om die voedingstoffen aan te vullen.
- Verlies van biodiversiteit: Grote landoppervlakken met één gewas bieden geen leefgebied voor lokale flora en fauna. Dit verdrijft nuttige insecten (zoals bijen) en natuurlijke vijanden van plagen, waardoor het ecologische evenwicht verdwijnt.
- Economisch risico: Een boer of regio die afhankelijk is van één product, loopt een groot financieel risico. Als de marktprijs van dat specifieke gewas instort of de oogst mislukt door het weer, is er geen alternatieve inkomstenbron om de klap op te vangen.
Klinkt behoorlijk riskant, toch? Dus waarom zouden we het principe van een monocultuur willen injecteren in onze algoritmen? Nieuwsgierig? Lees dan gezellig met me mee.
In een van de meest intense sketches van Monty Python kloppen twee artsen in witte jassen aan bij een levende man van middelbare leeftijd. Na de mededeling dat ze zijn lever komen ophalen, protesteert de man onthutst: “But I’m using it!” Waarop de artsen hem wijzen op een formulier dat hij ooit heeft getekend: een donorcodicil. Waarna zijn lever wordt verwijderd.
