Het is interessant om te zien hoe onze democratie ‘werkt’ vanuit het perspectief van ‘onze’ gekozen ‘leiders’. In functie kunnen ze op belangrijke momenten slechts liegen (Jean Claude Junkcer: When it becomes serious, you have to lie) of cruciale informatie achterhouden (Jan Kees de Jager met zijn recente crisis simulaties). Maar op het moment dat ze niet langer in functie zijn, is er ineens een ongekende openhartigheid. Met als meest recente voorbeeld: Gordon Brown, voormalig premier van het Verenigd Koninkrijk. Tijdens het World Economic Forum deed deze zoveelste (voormalige) hypocriet de volgende uitspraken:
The euro area problem is now moving to the center. The euro cannot survive in its present form, it’s going to have to be reformed dramatically. We are I think at an hour to midnight in the way that we look at this issue.
European banks as a whole are grossly under- capitalized. We’ve now got the interplay between banks that are not properly capitalized and sovereign debt problems that have arisen partly because we’ve socialized or accepted responsibility for the banks’ liabilities.
Perspectieven die voor ieder weldenkend mens sinds mei 2010 overduidelijk zijn maar die door geen zittende politicus kan worden uitgesproken. Is dit democratie?
