Enkele dagen geleden struikelde ik weer eens over een posting over (AI) skills op LinkedIn. En niet voor de eerste keer werd daar de skills taxonomie van het World Economic Forum (WEF) aangehaald. Nee, nu niet meteen in slaap vallen. Taxonomie mag dan een moeilijk woord (>3 lettergrepen) zijn, de inhoud van een taxonomie is dat zeker niet. En in het geval van het WEF is het zelfs lachwekkend simpel. Maar ik loop op de zaak vooruit.
Eerst is het goed om stil te staan bij de voormalige bubble die skill matching heet. Hopelijk is het leeuwendeel (of is het leeuwedeel?) van het recruitment domein bekomen van de niet-nagekomen beloftes van de slangenolieverkopers van skills-matching engines. Maar er zijn nog wat hardnekkige skill-fanboys/girls die elk redelijk en praktisch argument negeren en trots rondparaderen als ze een cv van een chirurg op de vacature van een schilder hebben gematched. Anyway, skills-matching heeft natuurlijk een taxonomie nodig, omdat je appels (skills in cv) wilt vergelijken met appels (skills in vacature). En bam! hier is het onoplosbare probleem van skills matching schrijnend duidelijk: cv’s en vacatures moeten langs dezelfde meetlat worden gelegd. Maar welk werkzoeker is zo gek om zijn/haar/x cv aan te passen aan de (niet zelden ondoordringbare) taxonomie van match-engine X (en Y, en Z, en… want niet elke vacaturesite gebruikt dezelfde match-engine). En dat is nog even los van het feit dat een werkzoeker geen taxonomie expert is, en dat ook zeker niet wil worden (uitzonderingen daargelaten). Laat nou ook nog eens de gemiddelde recruiter dezelfde karakteristiek hebben als de gemiddelde werkzoeker en je hebt meteen duidelijk wat voor Babylonische spraakverwarring een match-engine introduceert. En alsof allemaal niet genoeg is, met de taxonomie voldoende granulair zijn en onderhouden worden…. Met andere woorden, een taxonomie is een beerput. En nee, de match-engine het cv en de vacature automatisch laten verrijken is zeker geen oplossing. Tenzij je liever lui dan moe bent.
