Bill Boorman (wie kent hem niet) heeft enkele dagen geleden op LinkedIn een braindump gepubliceerd onder de titel: We Broke Hiring. Now We’re Automating the Damage. En daarin zegt hij onder meer het volgende:

Disposition data is the new oil. It trains AI models, improves them over time, and makes outcome-based pricing possible. Without knowing what happened after the apply — screened out, interviewed, hired, ghosted — AI is guessing. This is why embedded apply flows matter so much: LinkedIn Apply, Indeed Apply, StepStone Apply, SEEK Apply. This isn’t just about conversion. It’s about closing the loop.

Over disposition data heb ik al het één en ander gepubliceerd: Indeed claimt dat 27 personen per minuut worden aangenomen via Indeed (in dit artikel staan ook een aantal links naar andere artikelen over diposition data).

Met closing the loop bedoelt Boorman de feedback van de werkgever (via het ATS) over de status van het sollicitatieproces tot en met de aanname/afwijzing. Alleen vergeet Boorman hierbij te vermelden dat een vacaturezuil (commerciële vacaturesites and gerelateerde HR tech) helemaal niets te maken heeft met het sollicitatieproces. Dat is een vertrouwelijk proces tussen één werkgever en één sollicitant. Maar daar heeft Boorman een “oplossing” voor:

There’s plenty of debate about the ethics of this. Chad Sowash, Job Board Doctor, Marc Drees, among others, have made strong moral — and in some cases legal — arguments against the sharing and reuse of anonymised disposition data. Those objections matter and deserve to be taken seriously. But there’s another question we don’t ask enough: what will candidates trade for better outcomes? History suggests: quite a lot.

Boorman stelt hier dat de (wan)hoop van een sollicitant (en daarmee de bereidheid om persoonsgegevens te delen) prioriteit heeft boven privacy wetgeving. Een sollicitant verantwoordelijkheid geven is natuurlijk de enige juiste weg, zolang er tenminste geen wetten worden overtreden. Verantwoordelijkheid gaat daarom hand in hand met transparantie en informatie, maar daar is HR tech niet van. Verder wekt Boorman de suggestie dat disposition data geanonimiseerd is. Maar dat is zeker niet (altijd) het geval. Boorman boort vrolijk door:

People give up personal data to scroll feeds, book hotels, stream films, order food or get a cab — usually without reading the terms. Given a clear trade-off — fewer irrelevant roles, less wasted effort, fewer black holes — job seeking won’t be any different. I’m not saying that’s right. I’m saying it’s what I think is going to happen. At apply stage, not many candidates are hunting for the opt-out option. And not many ATSs are going to want to block off embedded apply tools — and the benefits that come with them — once they’re part of core workflows. That’s the reality, whether we like it or not.

We moeten niet bij Boorman zijn als het om het recht op privacy gaat, zoveel is duidelijk. En met een dergelijke, invloedrijke, stem is het eveneens duidelijk dat voorvechters op het recht van privacy slechts met een zeer sterke lantaarn gevonden kunnen worden in de rangen van het recruitment domein.

Over privacy wil ik nog even het volgende kwijt:

In onze digitale samenleving bestaat een enorme (en groeiende) asymmetrie tussen degenen die data bezitten (overheden en grote techbedrijven) en degenen over wie de data gaan/van wie deze data zijn. Privacywetgeving, zoals de AVG (GDPR), geeft het individu instrumenten in handen om weerstand te bieden aan deze macht. Het dwingt organisaties tot transparantie en verantwoordingsplicht over wat zij met persoonlijke informatie doen. Voor het individu biedt het zelfbeschikking en controle, ‘voorkomen’ van discriminatie en uitsluiting, vertrouwen in de digitale economie.

Het gaat om een grondrecht voor iedere persoon, en de privacy wetgeving in de EU is ondubbelzinnig. Het enige wat we missen is handhaving, en dat is waar het recruitment domein bewust (en soms ook onbewust) gebruik van maakt. Met een actieve handhaving zou de dystopische wereld van Boorman in de knop worden gesmoord. Maar nu bestaat er een kans dat die wereld werkelijkheid kan worden. Angstaanjagend…

Nog wat kruimels
Disposition data heeft meerdere namen: disposition data (Indeed), statusupdates van kandidaten (Indeed.nl), statusinformationen (Stepstone), application status (Totaljobs), general (!) data (Seek.com), enz. In alle gevallen wordt het genoemd in de privacyverklaringen van betreffende commerciële vacaturesites en in geen enkel geval worden (nieuwe) gebruikers actief geïnformeerd dat deze data door vacaturesites wordt verzameld via een geitenpaadje (het ATS van de werkgever).

Ik heb op het artikel van Boorman op LinkedIn het volgende commentaar gegeven

In my opinion this is nothing more than a nefarious advertorial for data colonialism with the argument: “Candidates will trade a lot (of data) for better outcomes”.

Separate from very serious (probably unsurmountable) legal issues (‘secretly’ leaking data from the ATS to the data colonists (read: Indeed e.o.) of this world) the fundamental question is: does this data grab result in a “better outcome”? For the uninformed candidate (99,9% of all candidates) the answer can be a short-lived: Yes, but only after the transaction is completed (aka leap of faith). However, unbeknownst to the candidate his/her/x disposition (together with all other (EOO)) data becomes part of the data colonist data lake. The resulting, very rich data profile can (and will) in turn be used to filter the candidate from vacancies the data colonist deems unfit for the candidate. This ‘proves’ the premise of the data colonist for delivering better candidates over time.

By unknowingly transfering huge amounts of data the candidate has seriously harmed his/her/x own career chances. Thanks to LinkedIn Apply, Indeed Apply, StepStone Apply, SEEK Apply. Among others. One thing is certain: They do not care about job seekers. They care about data. Period.

Na lezing heb ik de correcte titel voor de braindump van Bill Boorman bedacht:

We broke hiring. Now we are going to fuck it up even further

Gelukkig nieuwjaar…