Nee, het gaat er niet om of de muziek al dan niet stopt; het gaat echt alleen maar om wanneer het stopt.
Hoe lang?: Anderhalf uur. Hoe goed?: krankzinnig goed! Moet ik kijken?: Hell yeah!!
Vorige week publiceerde de ABU haar vier-wekelijkse periodiekover de stand van het Nederlandse uitzendland, aflevering 9 van 2026. En voordat ik stilsta bij de iets minder negatieve cijfers van periode 9 eerst even een nieuwtje: ABU heeft een nieuwe website en ook maar meteen een nieuw logo(type). Fris oranje in plaats van donkerblauw, ik ben fan. Maar genoeg vrolijkheid; dit is het verdict van ABU over periode 9:
In periode 9 daalde het aantal uren met 3% en de omzet nam toe met 7%, in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar
Het is niet anders. Nu alleen nog even kijken hoe deze droefenis zich in grafieken toont en hoe de pijn is verdeeld tussen de sectoren administratief, technisch en industrie.
Twee dagen geleden kreeg ik een slagermes in de rug van Dirk Goossens, mijn mede-blogger en criticaster
Ik heb de eerste dag gebruikt om mijn in scherven gevallen eigenwaarde te plakken. De tweede dag heb ik besteed aan het plannen van mijn wraak, waarbij regelmatig een SS-20 voor mijn geestesoog zweefde. Maar uiteindelijk heb ik besloten om mij als een volwassende gedragen. En dus heb drie chatbots (Gemini, ChatGPT en Grok om een snedige reactie gevraagd (bij Claude was ik door mijn dagrantsoen tokens heengebrand in pogingen om een passende spotprent te genereren). Raadt de chatbot!
Chatbot 1:
Na 10.000 blogs over de afgronden van menselijk recruitment, werd het simpelweg tijd om de kunstmatige afgrond te verkennen. Om je vijand te verslaan, moet je hem tenslotte citeren. Dat jij mijn nobele undercoverwerk binnen de krochten van AI verwart met intellectuele luiheid, vergeef ik je.
Maar wees eerlijk: de absolute ondergrens is niet het quoten van een LLM. De échte ondergrens is mij in één adem noemen met René Veldwijk. Dát is pas een onmenselijke martelmethode.
Geinig, alleen heb ik hiermee mijn relatie met René Veldwijk verkloot…
Het is de chatbot, ik heb dit niet bedacht…
Mijn interactie met de diverse overheidsinstanties (UWV, SZW, de Autoriteit Persoonsgegevens (AP), de Rechtspraak) is moeizaam. Bureaucratische blokken die stiekem vinden dat zij de waarheid in pacht hebben en dat de omgeving zich naar hun eigenaardigheden dient te voegen. Daar kan ik niet zo goed tegen, vooral als daarmee de waarheid geweld wordt aangedaan. Ik heb mij daardoor in het grijze verleden weleens in de nesten gewerkt, maar tegelijkertijd niet van geleerd. Wat het altijd goed doet op verjaardagen is mijn reactie op een Amerikaanse douane ambtenaar die aangaf dat ik mijn laptop kon sluiten nadat hij het Windows logo had zien opkomen. Dat was de hele controle van mijn laptop… Waarop ik de (blijkbaar misplaatste) grap maakte dat er wel een kilo semtex in mijn laptop kon zitten. Had ik beter niet kunnen doen…
Anyhow, ik wil het vandaag hebben over een kolderieke e-mail interactie met de Autoriteit Persoonsgegevens (AP), die met onderstaande e-mail van de AP begon:
Enkele dagen geleden vroeg ik mij hardop af in hoeverre 8vance haar (toendertijd) nagelnieuwe klant UWV volledig en juist heeft geinformeerd met betrekking tot de overtredingen van 8vance betreffende de AVG (en daarvoor de Wbp). Naar aanleiding van dit gedachte-experiment heb ik ondertussen een Woo-verzoek bij UWV ingediend. Inderdaad, weer één… Bovengenoemd artikel sloot ik af met deze alinea:
Als afsluiter ook nog een klein gedachtesprongetje; zou The Data Lawyers, na medio 2024 te hebben vastgesteld dat 8vance de wet overtrad, de FG van 8vance/Jobliebe hebben geadviseerd over een melding richting de AP? En als dat zo is, is er dan een melding richting de AP gegaan? En is dat advies ook bij UWV terecht gekomen? Dat is nog een spoortje dat de moeite waard is om op te volgen…
En dat spoortje wil ik in deze blog posting wat verder uitdiepen…
gevonden via John Brewton
Het is 20 november 2023, een grijze en druilerige dag, onwetend van het feit dat op diezelfde dag een blog posting op een fringe blog voor een aardverschuiving zou zorgen binnen het recruitment domein. Ik heb het natuurlijk over de blog posting: Werkzoekers slaan terug: job application automation, geschreven door Dirk Goossens. De man is een gecertificeerd orakel; en dat is een probleem. Vrijwel niemand begrijpt wat hij schrijft of zegt, en daardoor gaat de relevantie van zijn boodschappen helaas te vaak verloren. Zo ook met deze blog posting waarin hij aan de hand van een simpel voorbeeld (het cv-tooltje LazyApply) laat zien welke aardverschuiving (de sollicitatietsunami) ons te wachten stond:
8vance heeft jarenlang grootschalig persoonsgegevens (85 miljoen om precies te zijn) gescraped, primair van LinkedIn. Zij heeft daarbij LinkedIn noch de achterliggende 85 miljoen natuurlijke personen ooit om toestemming gevraagd. 8vance heeft zich ‘verdedigd’ met de opmerking dat deze gegevens openbaar vindbaar zijn en dus voor iedereen beschikbaar. Lezertjes die nu instemmend knikken, wil ik graag verwijzen naar mijn recente artikel: OpenAI: fair use of pervasive, systemic, flagrant en egregious abuse?
UWV heeft ondanks deze onrechtmatige daad van 8vance besloten om 8vance’s software aan te schaffen tbv. het ‘matchen’ van werkzoekers met vacatures (want AI…), waarbij ze zich op het standpunt stelt dat 8vance verantwoordelijk is voor haar eigen bedoening en UWV slechts een gebruiker is. Ondertussen kan UWV zich deze houding niet langer permitteren sinds ze kennis heeft genomen van een door The Data Lawyers uitgebracht rapport (in opdracht van 8vance) dat constateert dat 8vance de AVG, en daarvoor de Wbp, heeft overtreden. Dit rapport is in het najaar van 2024 aan UWV aangeboden, kort voordat UWV over de contractverlenging met 8vance moest beslissen.
Er is in Amerika een grote rechtszaak aan de gang die ten onrechte onder de radar vliegt. Het gaat om de New York Times vs OpenAI (en Microsoft) copyright rechtszaak (gestart op 27 december 2023); vrij vertaald: de grootschalige roof van New York Times content door Open AI. Voor de volledigheid, vóór de start van deze rechtszaak hebben (NYT) en OpenAI geprobeerd er onderling uit te komen. Dat is dus niet gelukt…
Het standpunt van OpenAI is dat het gebruiken van openbaar toegankelijke teksten om een AI-model te trainen valt onder de Amerikaanse fair use-doctrine. Zij vergelijken het trainen van AI met een mens die boeken leest om er iets nieuws van te leren en te creëren (transformative use).